திசை மாறிய வேர்கள் — பகுதி 23

ஆனைமலை காடுகளின் அந்த மாலிக் குகைப்பாதையில் காற்று பலமாக வீசியது. மரங்களின் கிளைகள் உராய்ந்து எழுப்பும் சத்தம் ஒரு விசித்திரமான இசையை உருவாக்கியது. நிலா, கதிர் மற்றும் அறிவு மூவரும் அந்தப் பழங்காலக் குகை நுழைவு வாயிலுக்கு அருகில் சிறிது நேரம் இளைப்பாறினர். கதிர் தன் கையில் இருந்த தொலைநோக்கியைப் பயன்படுத்தித் தொலைவில் உள்ள பள்ளத்தாக்கை உற்றுப் பார்த்தான். அங்கு வராதனின் ஆட்கள் சில கார்களின் உதவியோடு வனப்பகுதியைத் தீவிரமாகத் தேடிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. வெளிச்சப் பந்தங்கள் இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு அசைந்தன. அறிவு தன் மடிக்கணினியைத் தன் மார்போடு இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, வியர்வை வழிய நின்றான். அவனது கண்கள் பயத்தாலும் பதட்டத்தாலும் விரிந்திருந்தன. “சார், அவங்க ரொம்ப பக்கத்துல வந்துட்டாங்க போலிருக்கு. நம்ம கையில் இருக்கிற டிஜிட்டல் ஆதாரங்களை எப்படியாவது பாதுகாப்பான இடத்துக்கு அனுப்பி வைக்கணும்” என்று முணுமுணுத்தான். நிலா அவனது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்து, “பயப்படாத அறிவு, நீ ரொம்ப தைரியமா செயல்பட்டிருக்க. இந்த ஆதாரங்கள் வெளிவந்தா வரதனும் அவனோட கூட்டாளிகளும் சட்டத்தின் முன் நிக்கிறது உறுதி” என்று தேற்றினாள்.

கதிர் தன் பார்வையைத் திருப்பி நிலாவைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் அச்சத்திற்குப் பதிலாக ஒரு உறுதியான லட்சியப் பார்வை மின்னியது. ஆபத்தான சூழ்நிலையிலும் அவள் காட்டைப் பாதுகாப்பதில் காட்டிய ஈடுபாடு அவனுக்கு வியப்பை அளித்தது. அதே நேரம், அவளது பாதுகாப்பைக் குறித்து அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய நடுக்கமும் எழுந்தது. “நிலா, இந்த குகைப்பாதை ரொம்ப நீளமானது. இது நேரா வனத்துறையின் பழங்காலச் சோதனைச் சாவடிக்குப் பின்னாடி இருக்கிற பள்ளத்தாக்குல கொண்டு போய்விடும். ஆனா, வராதனின் ஆட்கள் இந்த வழியைப் பத்தி தெரிஞ்சு வச்சிருக்க வாய்ப்பில்லைன்னு நம்பலாம். ஆனாலும் நாம் உஷாரா இருக்கணும்” என்று தன் திட்டத்தைக் விளக்கினான். கதிரின் இந்தத் தந்திரமான அணுகுமுறை அந்தச் சூழலிலும் அவர்களுக்கு ஒரு சிறிய ஆறுதலைத் தந்தது. அறிவு உடனடியாகத் தன் மடிக்கணினியில் உள்ள பேட்டரி அளவைப் பார்த்துவிட்டு, “சார், பேட்டரி ரொம்பக் கம்மியா இருக்கு. ஆனா, நான் காப்புப் பிரதியாக எல்லா டேட்டாவையும் கிளவுட்ல அப்லோட் பண்ணி வச்சிருக்கேன். நம்மல யாராவது ஒருத்தர் மாட்டிக்கிட்டாலும், இந்த ஆதாரம் தப்பாது” என்று நம்பிக்கையோடு கூறினான்.

அவர்கள் குகைக்குள் மேலும் சில அடிகள் முன்னேறிச் சென்றனர். அந்தப் பகுதி முழுவதும் குளிர்ச்சியாகவும் ஈரப்பதமாகவும் இருந்தது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு யானைகளும் பிற வனவிலங்குகளும் பயன்படுத்திய தடங்களாக அவை இருந்திருக்க வேண்டும் என்று நிலா தாவரவியல் கண்ணோட்டத்துடன் யூகித்தாள். கற்களின் இடுக்குகளில் விசித்திரமான மருத்துவத் தாவரங்கள் முளைத்திருந்தன. நிலா தன் கைவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் அவற்றை உற்றுப் பார்த்தாள். “கதிர், பாருங்க! இந்தத் தாவரங்கள் எல்லாம் அழியும் தருவாயில் இருக்கிற அரிய மூலிகைகள். இந்த மரக்கடத்தல் கும்பல் காட்டை அழிக்கிறதுனால இந்தத் தாவரங்களும் சேர்ந்து அழிஞ்சு போகுது. நம்மளோட சுற்றுச்சூழல் சுற்றுலா திட்டம் வந்தா, இந்த இடங்கள் இயற்கையான முறையில பாதுகாக்கப்படும்” என்று அவள் விளக்கினாள். கதிர் அவளது அறிவியல் ஆர்வத்தை ரசித்தபடியே, “நீ சொல்றது உண்மைதான் நிலா. இந்தக் காடு நம்மளோட எதிர்காலச் சொத்து. இதை வரதனுக்கும் அவனோட கூட்டாளிகளுக்கும் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது” என்று உறுதியளித்தான்.

திடீரென குகையின் வெளியே ஒரு பெரிய சத்தம் கேட்டது. யாரோ ஒருவன் பாறைகளில் காலடி வைக்கும் ஓசையும், வாக்கி-டாக்கி ஒலியும் தெளிவாகக் கேட்டன. வராதனின் ஆட்கள் குகையின் நுழைவாயிலை நெருங்கிவிட்டனர் என்பதை அந்தச் சத்தம் உணர்த்தியது. கதிர் உடனடியாகச் சைகை செய்து நிலாவையும் அறிவையும் ஒரு பெரிய பாறைக்குப் பின்னால் அமரச் சொன்னான். அவன் தன் இடுப்பில் இருந்த துப்பாக்கியின் பாதுகாப்பை நீக்கிவிட்டு, மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் குகை வாயிலை நோக்கிக் கவனத்தைத் திருப்பினான். அறிவு தன் மூச்சைக் கூட வெளியே விடாமல் பயந்து நடுங்கினான். வராதனின் ஆட்களின் உரையாடல் எதிரொலியாகக் கேட்டது. “டேய், அந்தப் பக்கமா தேடுங்க… லேப்டாப் வச்சிருக்கிற அந்தப் பயக இங்காதான் எங்கேயோ சுத்திட்டு இருக்கணும். வரதன் சார் உத்தரவு, இன்னைக்கு அவங்களை உயிரோட விடக்கூடாது!” என்ற மிரட்டலான குரல் கேட்டு நடுங்கச் செய்தது.

அந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில், நிலா அமைதியாக யோசித்தாள். குகையின் உட்பகுதியில் மற்றொரு சிறிய வழி இருப்பதைக் அவள் தன் கவனத்திற்குள்ளாக்கினாள். அங்கு தண்ணீர் ஓடும் சின்னதொரு நீரோடை இருந்தது. “கதிர், அந்தப் பக்கம் பாருங்க. அந்த நீரோடை வழியா நம்ம வேறொரு வெளியேறும் பகுதிக்குப் போகலாம். இங்கேயே நின்னா நாம மாட்டிக்கிறது உறுதி” என்று கிசுகிசுத்தாள். கதிர் அவளது புத்திசாலித்தனத்தை உடனே புரிந்துகொண்டான். அவன் அறிவை மெதுவாக எழச் செய்து, நிலாவை முன்னால் செல்லுமாறு சைகை செய்தான். வராதனின் ஆட்கள் குகைக்குள் நுழைந்து வெளிச்சத்தைப் பரப்பத் தொடங்கிய அந்தத் துல்லியமான வினாடியில், மூவரும் அந்த நீரோடையின் வழியே உள்ளே இருக்கும் இருண்ட பாதைக்குள் நுழைந்து தப்பினர்.

அவர்கள் வழுக்கும் பாறைகளிலும் குளிர்ந்த நீரிலும் கால் வைத்து நழுவாமல் கவனமாக முன்னேறினர். அறிவு ஒரு கட்டத்தில் தடுமாறி விழப் பார்த்தான்; கதிர் உடனடியாக அவனது கையைப் பிடித்துத் தூக்கிவிட்டான். “நன்றி சார், என் லேப்டாப்போட சேர்த்து என்னையும் காப்பாத்திட்டீங்க” என்று மூச்சுவாங்கினான் அறிவு. சிறிது தூரம் கடந்த பிறகு, குகையின் கூரையில் இருந்த ஒரு சிறிய இயற்கை விரிசலின் வழியே நிலவொளி உள்ளே விழுந்தது. அந்த வெளிச்சம் அவர்களுக்குப் பாதையைக் காட்ட உதவியது. அந்தப் பாதையின் முடிவில் வனத்துறையின் பாதுகாப்பான எல்லைக்கு அருகில் உள்ள ஒரு பழைய கிணற்றுப் பகுதி இருந்தது. அங்கு வராதனின் ஆட்கள் நுழைவதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு.

வெளியே வந்ததும் மூவரும் ஆழமாக மூச்சு விட்டனர். இரவுக் காற்றின் குளிர்மை அவர்களின் வியர்வையை ஆற்றுப்படுத்தியது. கதிர் தன் தொலைபேசியை எடுத்து, மாவட்ட வனத்துறை உயர் அதிகாரியுடன் இரகசியமாகத் தொடர்பு கொள்ள முயன்றான். சிக்னல் கிடைக்காமல் சிறிது நேரம் சிரமப்பட்ட பிறகு, ஒரு வழியாகத் தொடர்பு கிடைத்தது. “சார், நான் கதிர் பேசுறேன். டாப்ஸ்லப் கோர் ரிசர்வ் பகுதியில வரதனும் அவனோட ஆட்களும் பெரிய அளவில் சட்டவிரோதச் செயல்களில் இறங்கியிருக்காங்க. எங்களிடம் அதற்கான முழுமையான டிஜிட்டல் ஆதாரங்களும் மினி-ட்ரோன் வீடியோக்களும் இருக்கு. அவங்களை உடனடியாகக் கைது செய்ய வேண்டிய நேரம் இது” என்று உறுதியான குரலில் தகவல் சொன்னான்.

மறுமுனையில் இருந்த அதிகாரி உடனடியாகப் பதிலளித்தார். “கதிர், உங்களது இந்தச் செய்தி எங்களுக்கு மிகப் பெரிய பலம். விடியற்காலையில் சிறப்புப் படையோடு நாங்கள் அந்தப் பகுதியைச் சுற்றி வளைக்கிறோம். நீங்களும் நிலாவும் பாதுகாப்பான இடத்துக்கே இருங்கள்” என்றார். கதிர் அந்த அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு நிலாவைப் பார்த்தான். அவனது முகத்தில் ஒரு நிம்மதியான புன்னகை தோன்றியது. நிலாவும் புன்னகையுடன் அவனது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். காட்டின் நடுவே அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் மலர்ந்த அந்த அன்பு, அந்தப் பயங்கரமான சூழ்நிலையிலும் ஒரு புதிய ஒளியைச் பாய்ச்சியது. அடுத்த நாள் காலை வரதனின் சாம்ராஜ்யம் முழுமையாக வீழ்ச்சியடையப் போகிறது என்பதை உணர்ந்தவர்களாக, அவர்கள் அந்தப் பாதுகாப்பான மறைவிடத்தில் விடியலுக்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினர்.