உடைந்த கதவுகளும் ஒளி யுத்தமும்

அந்தப் பழங்கால மறைவிடத்தின் பேரமைதியைத் துண்டிக்கும் வகையில், நுழைவாயிலின் பிரம்மாண்டமான கற் கதவுகள் உடையும் சத்தம் இடிமுழக்கத்தைப் போல எதிரொலித்தது. கருங்கல் கோட்டையின் இருள் படைகளும் எந்திர ஆயுதங்களும் அந்த வெளிச்சக் கோட்டையைத் தகர்க்கும் நோக்கில் தீவிரமாக மோதிக்கொண்டிருந்தன. பறக்கும் எந்திரங்களின் உலோகச் சக்கரங்கள் உரசுவதாலும், தளபதி விக்கிரமனின் கொடூரமான கட்டளைகளாலும் அந்தப் பகுதி முழுவதும் ஒரு போர்க்களமாக மாறியிருந்தது. வாசலின் மிகப்பெரிய பாறைச் சுவர்கள் வெடித்துச் சிதறி, உள்ளே பொன்நிறத் தூசுகள் பறக்கத் தொடங்கின.

‘நீலக் கழுகு’ வான்-கப்பலின் துணிச்சல் மிக்க மாலுமியான கவின், அந்த உடைந்த வாசலின் நடுவே கம்பீரமாக நின்றான். அவனது கண்களில் கொப்பளித்த உறுதியும், எதிரிகளை எதிர்கொள்ளும் போர்க்குணமும் அவனது உடற்கட்டைக் கூடுதல் பலத்துடன் வெளிப்படுத்தின. அவன் தனது கையில் பிடித்திருந்த கூர்மையான வாளைப் பலமாகப் பிடித்துக் கொண்டான். அவனது தோள்பட்டையில் இருந்த பழங்காலக் காவல் முத்திரை திடீரென ஒரு புதிய நீல மின்னல் வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்தது. அந்த மின்னல் கற்றைகள் அவனது வாளின் மீது பாய்ந்து, அதனை ஒரு ஒளிரும் பிரம்மாண்ட ஆயுதமாக மாற்றியது. கவின் எந்தவித மாயாஜாலச் சக்திகளையும் சொந்தமாகக் கொண்டவன் அல்ல; ஆனால், அவனது முன்னோர்களின் ரத்தத்தோடு கலந்த அந்த ஆர்க்கேன் காவல் முத்திரையின் உண்மையான ஆற்றல் இப்போது விழிப்புபெற்றிருந்தது.

“உங்களால் இந்த எல்லையைத் தாண்ட முடியாது!” என்று கவின் தனது கம்பீரமான குரலில் எச்சரித்தான். அவனது குரல் எதிரிகளின் முதல் வரிசை வீரர்களைத் தற்காலிகமாகப் பின்வாங்கச் செய்தது. கருங்கல் கோட்டையின் முன்னணிப் படைவீரர்கள் வாள்களுடனும் ஆற்றல் பீரங்கிகளுடனும் அவனது மீது பாய்ந்தனர். கவின் ஒரு மின்னலைப் போல வேகமாக நகர்ந்து, அவர்களின் தாக்குதல்களைத் தன் வாளால் தடுத்து நொறுக்கினான். ஒவ்வொரு முறையும் அவனது வாள் எதிரிகளின் ஆயுதங்களில் படும்போது, நீல நிற தீப்பொறிகள் காற்றில் சிதறின. தனியாளாக நின்று அந்தப் பெரும் படையைத் தடுத்து நிறுத்திய அவனது சாகசம், நேரத்தின் தேவையை உணர்ந்து தீவிரமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த வீராவிற்குப் பெரும் பலமாக அமைந்தது.

அதே நொடியில், அறைமையத்தில் இருந்த விண்மீன் அச்சாணி பீடத்தின் அருகில் வீரா முழங்காலிட்டு நின்றாள். அவளது இதயத்துடிப்பு அந்த அறையின் அதிர்வுகளோடு இணைந்திருந்தது. அஸ்ட்ரோலேப்பின் ஒளிரும் கண்கள் அவளது உள்ளங்கையில் இருந்த விண்மீன் வடுவோடு முழுமையாகப் பொருந்தியிருந்தன. அச்சாணியின் மேற்பரப்பில் மூன்று பிரம்மாண்டமான பொன்நிறச் சக்கரங்கள் சுழலத் தயாராக இருந்தன. அவை ஒவ்வொன்றும் வான்முடி உலகின் வெவ்வேறு மறைக்கப்பட்ட திசைகளைக் குறிக்கும் விண்மீன் வரிசைகளைக் கொண்டிருந்தன.

“கவின்… இன்னும் சிறிது நேரம்!” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தபடி, வீரா தன் கைகளை அந்தச் சக்கரங்களின் மீது வைத்தாள். அவளது விரல்கள் தொட்டவுடன், முதல் சக்கரம் கடிகார திசையில் லேசான ரீங்காரத்தோடு சுழன்று பூட்டப்பட்டது. அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல ஒளி அலை, அறையின் கூரையில் இருந்த பழங்கால நட்சத்திர வரைபடங்களை உயிர்ப்பித்தது. ஆனால், சோதனையின் அடுத்த கட்டம் மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது. இரண்டாவது சக்கரத்தைச் சரியான விண்மீன் வரிசையில் திருப்ப வேண்டும்; தவறினால், முழு அச்சாணியும் உறைந்துபோய், நிலத்தடி நீரோட்டப் பாதை চিরமாக அடைபட்டுவிடும்.

பின்னால் வாளோடு போராடிக்கொண்டிருந்த கவினின் மீது இருள் படைகளின் அடுத்த கட்ட ஈட்டிகள் பாய்ந்தன. அவன் தன் உடல் பாதுகாப்பைவிட வீராவின் பணியையே பிரதானமாகக் கருதி, தன் தோளில் சிறிய காயங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் எதிரிகளைத் துணிச்சலோடு வெட்டித் தள்ளினான். அவனது காவல் முத்திரையின் நீல மின்னல் வெளிச்சம் எதிரிகளின் கண்களைக் கூசச் செய்தது. அந்த நேரத்தில், கவினின் மனம் வீராவின் மீதான தூய காதலால் நிறைந்திருந்தது. தன் ரத்தமும் உயிரும் இந்த உலகைக் காப்பதற்காகவே அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை அவன் முழுமையாக உணர்ந்திருந்தான்.

வீரா தனது மூச்சைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, தனது நினைவின் ஆழத்தில் பேராசிரியர் மாறன் சொல்லிக்கொடுத்த விண்மீன் நூல்களின் பாடங்களை மீட்டெடுத்தாள். “மூன்றாவது கோடு… தெற்குப் பனி மேகத்தின் திசை…” அவளது உதடுகள் மெதுவாக அசைந்தன. அவள் தன் வலது கையைச் சாமர்த்தியமாக நகர்த்தி, இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது சக்கரங்களைச் சரியான கோணத்தில் ஒரே நேரத்தில் திருப்பினாள். அந்தத் தருணம் அந்தப் பகுதி முழுவதும் ஒரு விவரிக்க முடியாத பேரமைதியை உருவாக்கியது.

திடீரென, அச்சாணியின் மையத்திலிருந்து வெடித்துக் கிளம்பிய பொன்நிற ஒளி அலை, அறையின் எல்லைகளைத் தாண்டி வேகமாகப் பரவியது. அந்தத் திகைப்பூட்டும் வெளிச்சம் உடைந்த வாசலில் மோதிக்கொண்டிருந்த கருங்கல் கோட்டை வீரர்களைப் பல அடி தூரம் பின்னோக்கித் தள்ளியது. அவர்களின் இருள் ஆயுதங்கள் அந்த ஒளியின் வெப்பத்தைத் தாங்க முடியாமல் உருகித் தரையில் விழுந்தன. விக்கிரமனின் படைகள் தங்களின் கண்களைப் பொத்திக்கொண்டு பயந்து பின்வாங்கின.

அந்த ஒளி அலைகளின் உத்வேகத்தால், அறையின் தரைப்பகுதி மெதுவாகப் பிளந்து, கீழே ஆழத்தில் அமைந்திருந்த புதிய நிலத்தடி விண்மீன் நதிப் பாதை கம்பீரமாகத் திறந்தது. நீண்ட காலமாக இருளில் மூழ்கியிருந்த அந்தப் புனித நதியின் நீலநீரோட்டம் இப்போது மெல்லிய வெளிச்சத்துடன் வெளியேறத் தொடங்கியது. வீரா நிமிர்ந்து நின்று கவினின் கரங்களைப் பற்றினாள். இருவரின் அடையாளங்களும் ஒன்றாகப் பிரகாசித்து அந்தப் பாதையை உறுதிப்படுத்தின.

அப்போது, உடைந்த வாசலின் இடிபாடுகளுக்கு நடுவே, எங்கும் எதிரொலிக்கும் ஒரு மாயக் குரல் அந்த அறையை மிரட்டியது. அது தளபதி விக்கிரமனின் நேரடிக் குரல் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. “வீரா… கவின்… நீங்கள் பாதையைத் திறந்திருக்கலாம்; ஆனால் அந்த நதியின் இறுதி அடியில் காத்திருப்பது உங்கள் அழிவு மட்டுமே!” அந்த மிரட்டல் குரல் காற்றோடு கலந்து மறைந்தபோது, புதிய நிலத்தடி நதிப் பாதை அவர்களை நோக்கி ஒரு சவாலாகக் காத்திருந்தது.