நிழல் கரங்களின் பிடியில்

வீராவின் விரல்களும் கவினின் தோள்பட்டை முத்திரையும் நெருங்கிய அந்த விநாடியில், நீலக் கழுகு வான்-கப்பலின் சுக்கான் கடுமையாக ஆடியது. மின்னல் பள்ளத்தாக்கின் மிகக் குளிர்ந்த அடர்ந்த மேகப் புயல் பகுதிக்குள் அவர்கள் நுழைந்திருந்தனர். வான்முடியின் விதிகளின்படி, இரவு நேரத்தில் மேகப் புயல்களில் இறங்கினால் ‘நிழல் கரங்கள்’ எனப்படும் இருள் உயிரினங்கள் தாக்குவது உறுதி. அந்த விதியை மெய்ப்பிப்பது போல, கப்பலின் இரு பக்கங்களிலும் இருந்த நீராவிக் கலன்களைச் சுற்றிலும் கரும்புகை போன்ற அடர்ந்த நிழல் வடிவங்கள் தோன்றின.

“கவின்! இதோ பார், அந்த இருள் உருவங்கள் கப்பலைச் சூழ்ந்துவிட்டன!” என்று வீரா பதற்றத்துடன் எச்சரித்தாள். காற்றுடன் கலந்து வந்த அந்த நிழல் கரங்கள், கப்பலின் பனிச் சுவர்களைப் பற்றிக் கொண்டு உள்ளே நுழைய முயன்றன. அவற்றின் குளிர்காற்று கப்பலின் இயந்திர இயக்கத்தை மெதுவாக்கியது. கவினின் தோளில் இருந்த காவல் முத்திரை அப்போது சட்டென்று ஒளிரத் தொடங்கியது, ஆனால் நிழல் கரங்களின் அடர்த்தி அதை விட அதிகமாக இருந்தது.

கவின் தன் முகத்தில் எந்தவித பீதியையும் காட்டாமல், அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் சுக்கானைக் கட்டுப்படுத்தினான். “வீரா, இப்போது பயப்பட வேண்டிய நேரமல்ல. உன்னிடமுள்ள ‘விண்மீன் விழி’ அஸ்ட்ரோலேப்பின் ஒளியை முழுமையாக வெளிப்படுத்து. அந்த நட்சத்திரக் குருதியின் வெளிச்சத்தால் மட்டுமே இந்த நிழல் கரங்களை விரட்ட முடியும்,” என்று கவின் உரத்த குரலில் கட்டளையிட்டான்.

வீரா தன் யோசனைகளைக் கலைத்துவிட்டு, அஸ்ட்ரோலேப்பை இரு கதிகளிலும் ஏந்தினாள். அவளது பிறவி வடுவிலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல நிற ஒளி, அந்தப் பழங்காலக் கருவியுடன் இணைந்தது. ஒரு கணத்தில், சூரிய ஒளியை விடப் பிரகாசமான நீல ஒளிப் பிழம்பு கப்பலைச் சுற்றிலும் ஒரு பெரிய பாதுகாப்பு வட்டமாக வெடித்தது. அந்த ஒளியின் தீப்பொறிகள் பட்டு நிழல் கரங்கள் ‘ஹூங்’ என்ற அலறல் ஒலியுடன் மேகங்களுக்குள் பின்வாங்கி ஓடின. இருள் விலகியதும், புயல் மண்டலத்தின் நடுவில் அமைதியான வெளி ஒன்று உருவானது.

மூச்சு வாங்கியபடி கவினைக் நிமிர்ந்து பார்த்த வீரா, “இது எப்படி சாத்தியமானது? எனது வடுவுக்கும் இந்த அஸ்ட்ரோலேப்புக்கும் என்ன தொடர்பு?” என்று கேட்டாள். கவின் கப்பலின் இயக்கத்தைச் சரிசெய்துகொண்டே அவளைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் ஆழ்ந்த மறைபொருளும் உண்மையும் கலந்திருந்தது. “வீரா, உன் குடும்பத்தின் வேர்கள் சாதாரணமானவை அல்ல. பேராசிரியர் மாறன் உன்னை வளர்த்தெடுத்திருந்தாலும், உனது ரத்தத்தில் இருப்பது வான்முடியின் আদি நட்சத்திரக் குருதியாகும். அதனால்தான் இந்த விண்மீன் விழி உன்னிடம் மட்டுமே முழுமையாகப் பேசுகிறது. எனது தோள்பட்டை முத்திரை இந்தக் காவல் மரபைச் சேர்ந்தவர்களுக்கான அடையாளம். நாம் இருவரும் இணைந்தால் மட்டுமே இந்த இருள் சக்திகளை முழுமையாக அழிக்க முடியும்.”

கவினின் அந்த வார்த்தைகள் வீராவின் இதயத்தில் ஒரு விவரிக்க முடியாத அரவணைப்பை ஏற்படுத்தின. அவனுக்கும் அவளுக்குமான பிணைப்பு அந்த ஆபத்தான வானில் மேலும் பலப்பட்டது. சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு, நீலக் கழுகு கப்பல் புயல் மண்டலத்தைக் கடந்து வான்முடியின் ஒரு தொலைதூரப் பகுதிக்கு வந்தது. கீழே தூரத்தில், நிலவொளியில் பளபளக்கும் பழங்கால ‘பனி மேகக் கோட்டை’ கம்பீரமாகத் தோற்றமளித்தது.

“இதோ, நாம் பாதுகாப்பான இடத்தை அடைந்துவிட்டோம், வீரா. இந்தக் கோட்டையில் நாம் சிறிது நேரம் தங்கி, நமது அடுத்த கட்ட பயணத்திற்குத் தயாராகலாம்,” என்று கவின் கப்பலை மென்மையாகக் கீழே இறக்கத் தொடங்கினான். நீல நிற நீராவிக் குமிழிகளுடன் கப்பல் அந்தப் பனி மேகக் கோட்டையின் பிரதான தளத்தில் தரையிறங்கியது. பனிச் சுவர்கள் நீல ஒளியில் மின்னின.

ஆனால், அவர்கள் கோட்டையின் பிரதான வாயிலை நோக்கி அடியெடுத்து வைத்தபோது, காற்றில் ஒரு விசித்திரமான எதிரிடையான ஆற்றல் வீசுவதை வீரா உணர்ந்தாள். கோட்டையின் அகன்ற பனித் தூண்களுக்குப் பின்னால் யாரோ மறைந்திருந்து அவர்களைக் கவனிப்பது போல ஒரு நிழல் அசைவு தெரிந்தது. கவின் உடனடியாக தனது இடுப்பில் இருந்த வாளின் பிடியைப் பற்றிக் கொண்டான். தளபதி விக்கிரமனின் முக்கிய ஒற்றர்களும் தளபதிகளுள் ஒருவனும் ஏற்கனவே அங்கே பதுங்கியிருப்பது அப்போதுதான் அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது.