நேருக்கு நேர் சந்திப்பு

செங்கோட்டை மற்றும் குற்றால மலையடிவாரத்தின் குளிர் காற்று அந்த இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வீசிக்கொண்டிருந்தது. செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடத்தின் பிரதான மர வாசலில் காவல்துறையின் வாகனங்களின் நீல விளக்குகள் சுழன்று வெளிச்சத்தைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தன. அந்தச் சூழலில், நீதிமன்ற உத்தரவையும் தாண்டித் தன் அதிகாரப் திமிரோடு தைலக்கூடத்தின் வாசல் முன் வந்து நின்றான் இரத்தினவேல். அவனது முகத்தில் தேங்கியிருந்த ஆத்திரமும் பேராசையும் அந்த இரவின் காரிருளில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

‘கவின்ராஜ்! உன்னால் இந்தத் தைலக்கூடத்தை எப்போதுமே காப்பாற்ற முடியாது. என் முன்னோர்களின் காலத்திலிருந்து இந்த நிலமும் தொழிலும் எனக்கு மட்டுமே சொந்தம். நீயும் உன் தாத்தாவும் கொண்டுவந்த இந்தச் சட்ட நாடகங்கள் எங்கு வரைக்கும் போகும் என்று நானும் பார்க்கிறேன்,’ என்று இரத்தினவேல் தன் அடியார்களின் புடைசூழக் கத்தினான். அவனது குரல் மலையடிவாரத்தின் எதிரொலியோடு சேர்ந்து அந்த இடத்தைக் பரபரப்பாக்கியது.

கவின்ராஜ் சற்றும் பதற்றமின்றி, செப்புக் கொப்பரையின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்துகொண்டு வெளியே வந்தான். அவனது கண்கள் அமைதியாகவும் அதே சமயம் அசைக்க முடியாத உறுதியோடும் ஒளிர்ந்தன. அவனுக்கு அருகில் நின்ற மித்ரா, தன் வழக்கறிஞருக்கான கெத்துடனும் சுயமரியாதையுடனும் இரத்தினவேலை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டாள். அவளது பார்வையில் இருந்த கூர்மை இரத்தினவேலின் பலவீனமான புள்ளியைத் துல்லியமாகத் தொட்டது.

‘இரத்தினவேல் அவர்களே, இது உங்கள் அப்பாவின் பண்ணையாரும் அல்ல, நீங்கள் நினைத்தபடி மிரட்டிப் பறிக்க இது தனிப்பட்ட சொத்தும் அல்ல. இது உயர்நீதிமன்றத்தின் நேரடி உத்தரவால் பாதுகாக்கப்படும் செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடம். நீங்கள் இப்போது இங்கு எழுப்பும் ஒவ்வொரு சத்தமும், நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கில் உங்களை நேராகச் சிறைக்கு அழைத்துச் செல்லப் போதுமான சான்றாகும்,’ என்று மித்ரா தன் கணீரென்ற குரலில் சட்டப்பூர்வமாக எச்சரித்தாள்.

மித்ராவின் வார்த்தைகள் இரத்தினவேலைச் சட்டென்று மௌனமாக்கின. அவனது ஆட்கள் கொண்டுவந்த தடிகளும் கம்புகளும் காவல்துறையின் துப்பாக்கி முனையில் ஒன்றுமில்லாமல் போயின. காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளரின் நேரடி உத்தரவின் பேரில் வந்த சிறப்புப் படையினர் இரத்தினவேலின் அடியார்களைச் சுற்றி வளைத்து எச்சரித்தனர். முந்தைய நாள் இரவில் அவர்கள் நடத்திய தீவைப்புச் சதியும், மின்சாரத் துண்டிப்பு நாசவேலையும் நீல நிறக் குறிப்பேட்டின் சான்றுகளுடன் காவல்துறை ஆவணங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்ததை இரத்தினவேல் உணர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்.

‘நீங்களும் உங்கள் குடும்பமும் கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாகச் செய்த துரோகமும் மூலிகைக் கடத்தலும் நீல நிறக் குறிப்பேட்டின் மூலமாகவும் செப்புத் தகட்டின் மூலமாகவும் நீதிமன்றத்தின் முன் முழுமையாக வந்துவிட்டது. இனியும் உங்களது மிரட்டல்களுக்கு நாங்கள் பயப்படப் போவதில்லை,’ என்று கவின்ராஜ் தன் பாரம்பரிய உரிமையை அழுத்தமாக வெளிப்படுத்தினான். அவனது கரங்கள் தைலக்கூடத்தின் மரச் சுவரைத் தொட்டபோது, அங்கு அவனது தாத்தா சோமசுந்தரத்தின் ஆசீர்வாதமும் மூதாதையர்களின் உழைப்பும் இணைந்திருப்பது போல உணர்ந்தான்.

இரத்தினவேல் தன் தோல்வியை முழுமையாக உணர்ந்தாலும், முகத்தில் வஞ்சகச் சிரிப்போடு, ‘இந்த தைலத்தை நீங்கள் வெளியில் கொண்டுவர முடியாது; ஆதிரை நறுமணம் வெற்றிபெறாது,’ என்று எச்சரித்துவிட்டு அங்கிருந்து தன் ஆட்களுடன் வேகமாகறக் கிளம்பினான். அவனது மிரட்டல் அங்கு நின்ற கவின்ராஜுக்கும் மித்ராவுக்கும் எந்தவித அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; மாறாக, அவர்களின் கூட்டணியை இன்னும் பலப்படுத்தியது.

தைலக்கூடத்தின் கதவுகள் மீண்டும் தாழிடப்பட்டுப் பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட்டது. உள்ளே செப்புக் கொப்பரையில் கொதித்துக்கொண்டிருந்த ஆதிரை மூலிகை தைலம், தனது இறுதி நிலையை எட்டியது. அந்தத் தைலத்தின் தெய்வீக நறுமணம் தைலக்கூடம் முழுவதும் நிறைந்து வழிந்தது. கவின்ராஜும் மித்ராவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் புன்னகைத்தனர். அந்தப் புன்னகையில் கடந்த சில நாட்களாக அவர்கள் எதிர்கொண்ட அத்தனை சவால்களுக்கும் இடையேயான காதலின் ஆழமும் முதிர்ச்சியும் நிறைந்திருந்தது. நீண்ட நாட்களாகக் காத்திருந்த அந்த இறுதி ஆதிரை தைலம் வெற்றிகரமாகக் காய்ச்சப்பட்டு, கண்ணாடிப் பாட்டில்களில் ஊற்றப்படும் அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கத் தருணம் நெருங்கியது.