இருளுக்குள் ஒரு போராட்டம்

செங்கோட்டை மற்றும் குற்றால மலையடிவாரத்தில் அமைந்த செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடத்தின் மரச் சுவர்கள் இரவின் அமைதியில் லேசாக ஆடிக்கொண்டிருந்தன. பெரிய செப்புக் கொப்பரையில் ஆதிரை மூலிகைகள் கொதித்து, நறுமணத்தை வெளியிட்டுக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், திடீரென ஒரு பெருமூச்சுடன் நின்றது. ஒட்டுமொத்த தைலக்கூடத்திலும் இருந்த மின் விளக்குகள் ஒரே நொடியில் அணைந்து, அங்கே காரிருள் கவ்விக்கொண்டது. குற்றாலக் காற்றின் சீற்றத்தோடு சேர்ந்து, எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்து வெடித்த நயவஞ்சகச் சிரிப்பின் எதிரொலி போல அந்தச் சூழல் மாறியது.

‘இது தற்செயலான மின்சாரத் துண்டிப்பு அல்ல; திட்டமிடப்பட்ட நாசவேலை,’ என்று மித்ரா தன் கைகளை இருக்கிக்கொண்டு கூறினாள். அவளது குரலில் பதற்றம் இருக்கவில்லை; மாறாக, சட்டத்தை மீறிச் செயல்படும் சமூகவிரோதிகளை எதிர்க்கும் உறுதியான தீரம் இருந்தது. நீதிமன்றத்தில் சட்டப்படி வென்ற ஆத்திரத்தில், இரத்தினவேல் தன் நேரடி வன்முறை முகத்தைக் காட்டத் தொடங்கியுள்ளான் என்பதை இருவரும் உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டனர்.

கவின்ராஜ் சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் கைப்பேசியின் உதவியுடன் தைலக்கூடத்தின் சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த அவசரகால சூரிய ஒளி விளக்குகளை (Emergency Solar Lights) இயக்கினான். அந்த வெளிச்சத்தின் ஊடாக, சுற்றிலும் பாழடைந்த நிழல்கள் தைலக்கூடத்தின் பிரதான கதவை நெருங்குவது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இரத்தினவேலின் அடியாள்கள் கைகளோடு ஆயிரத்தோடும் தடியுடனும் தைலக்கூடத்தின் மீது நேரடித் தாக்குதலுக்கு முயன்றனர்.

‘மித்ரா, கொப்பரையின் வெப்பம் குறையக் கூடாது. இது ஆதிரை மூலிகை தைலமாகக் மாற வேண்டிய மிக முக்கியமான இறுதி நிலை. நான் இவர்களை வெளியே சமாளிக்கிறேன்,’ என்று கவின்ராஜ் உறுதியான குரலில் கூறினான். ஆனால், அவனது கரங்களைப் பற்றிய மித்ரா, ‘நாம் இருவரும் தனித்தனியாக அல்ல, ஒன்றாகவே இதைச் சந்திப்போம். என் சட்டப் பாதுகாப்பும் உன் உழைப்பும் சேர்ந்த இந்த இடத்தை யாராலும் அழிக்க முடியாது,’ என்று ஆணித்தரமாகத் தெரிவித்தாள்.

இதற்கிடையில், கதவுகள் மீது பலத்த அடிகள் விழுந்தன. கண்ணாடிகள் உடையும் ஓசை தைலக்கூடத்தின் அமைதியைக் குலைத்தது. கவின்ராஜ் தைலத்தின் இறுதிப் பதனிடும் முறையைக் கவனித்துக்கொண்டே, திறமையான முறையில் கதவின் தாழ்ப்பாளைக் கூடுதல் அரண்கொண்டு பலப்படுத்தினான். அதே நேரத்தில், மித்ரா தன் கைப்பேசியில் இருந்து மாவட்டக் காவல் கண்காணிப்பாளர் மற்றும் அவசர உதவிப் பிரிவைத் தொடர்புகொண்டு உடனடிப் பாதுகாப்பைக் கோரினாள். அவளது தெளிவான சட்டப்பூர்வ வார்த்தைகள் காவல்துறையை உடனடியாக இயக்கச் செய்தன.

தைலக்கூடத்தின் ஜன்னல்கள் வழியாக விறகுக் கட்டைகளையும் கல் துண்டுகளையும் வீசத் தொடங்கினர் இரத்தினவேலின் ஆட்கள். ஆனாலும், கவின்ராஜ் தன் முழு கவனத்தையும் செப்புக் கொப்பரையில் செலுத்தி, ஆதிரை தைலம் எந்தவிதச் சேதமும் அடையாமல் பாதுகாப்பதில் குறியாக இருந்தான். மித்ரா அவனுக்கு அரணாக அருகில் நின்று, எதிரிகளின் ஒவ்வொரு சதிக்கும் பதிலடி கொடுக்கும் வகையில் காவல்துறையின் வருகையைத் துரிதப்படுத்தினாள். இருவரது இதயங்களும் ஒரே லயத்தில் துடித்தன; அபாயகரமான இந்தச் சூழல் அவர்களின் காதலை மேலும் ஆழப்படுத்தி, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை உருவாக்கியது.

சில நிமிடங்களில், குற்றால மலையின் வளைவுச் சாலைகளில் காவல்துறையின் வாகனங்களின் சைரன் சத்தம் இரவைக் கீறிக்கொண்டு ஒலித்தது. நீல நிற விளக்குகளின் வெளிச்சம் தைலக்கூடத்தின் முகப்பை எட்டியதும், இரத்தினவேலின் ஆட்கள் தப்பியோட முயன்றனர். ஆனால், காவல்துறையினர் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்து மடக்கிப் பிடித்தனர்.

தைலக்கூடத்தின் பாதுகாப்பு வெற்றிகரமாக மீட்கப்பட்ட நிம்மதியுடன் கவின்ராஜ் பெருமூச்சு விட்டான். செப்புக் கொப்பரையில் இருந்து அபூர்வ ஆதிரை தைலத்தின் தெய்வீக மணம் முற்றிலுமாக வெளிப்படத் தொடங்கியது. மித்ரா புன்னகையுடன் கவின்ராஜைப் பார்த்தாள். அந்தப் போராட்டத்தின் வெற்றியை இருவரும் கண்களாலேயே பகிர்ந்துகொண்டனர். ஆனால், அந்த நிம்மதி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை.

தைலக்கூடத்தின் பிரதான வாசல் பகுதிக்குக் காவல்துறை வாகனங்கள் விலகிச் செல்ல, அங்கே திடீரென ஒரு கார் வந்து நின்றது. காரின் கதவு திறக்கப்பட, நேராகத் தைலக்கூடத்தின் வாசல் முன் வந்து நின்றான் இரத்தினவேல். அவனது கண்களில் கொப்பளித்த பேராசையும் கோபமும் அந்த இரவின் குளிர் காற்றையும் சூடாக்குவது போல இருந்தது. கவின்ராஜும் மித்ராவும் தைலக்கூடத்தின் வாயிலில் தோள் சேர்ந்து நின்று, அந்த நேரடி எதிரியை எதிர்கொள்ளத் தயாராகினர்.