முரண்படும் பாதைகள்

கானல் காட்டின் அடர்ந்த பனிமூட்டத்திற்குள் அத்பனும் நிலாவும் நின்றிருந்தனர். முந்தைய கணத்தின் திகிலில் இருந்து இன்னும் அவர்கள் முழுமையாக மீளவில்லை. அத்பனின் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டர் லேசான இரைச்சலுடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் முட்கள் இப்போது சரியான திசையில் திரும்பியிருந்தாலும், அந்தச் சிறிய கருவியின் மீதான அழுத்தம் ஒவ்வொரு நொடியும் அதிகரித்து வந்தது. அந்த அமைதியான, அதே சமயம் ஆபத்தான சூழலில், இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் எதிர்கொண்டு நின்றனர். நிலா தன் கையில் வைத்திருந்த பழைய வரைபடத்தை விரித்து அத்பனின் பார்வதிக்கு நேராகப் பிடித்தாள்.

"இதைக் பார், அத்பன்," என்றாள் நிலா, அவளது குரலில் சற்றே நடுக்கம் இருந்தது. "நீ கொண்டுவந்திருக்கும் உனது தந்தையின் வரைபடமும், நான் பல்கலைக்கழகத்தின் பழைய ஆவணக் காப்பகத்தில் எடுத்த இந்த வரைபடமும் ஒரே இடத்தைக் குறிக்கின்றன. ஆனால், பாதை மட்டும் முற்றிலும் வெவ்வேறாக இருக்கிறது. உன் வரைபடம் நேராக கானல் காட்டின் மையத்திற்குச் செல்லும் நதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால், இந்த வரைபடமோ அந்த நதியைத் தாண்டி ஒரு பழைய பாதைத் தொடர்ச்சியைப் பற்றிப் பேசுகிறது."

அத்பன் அந்த இரண்டு வரைபடங்களையும் உற்று நோக்கினான். அவனது முப்பத்து நான்கு வயது அனுபவம் வாய்ந்த கண்கள் அந்தத் தாள்களில் உள்ள வரிகளைப் பகுப்பாய்வு செய்தன. கானல் காட்டின் விதிகள் அவனுக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தன. இங்கு எந்தவொரு பொருளும் அல்லது வரைபடமும் வெறும் காகிதம் அல்ல; அது மனிதர்களின் ஆழ்மன நினைவுகளின் பிரதிபலிப்பு. நிலா கொண்டுவந்த வரைபடம் அவளது சொந்த ஆய்வுக் காலத்து அச்சங்களையும், அவளது கடந்த கால இழப்புகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருமாறியிருக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், அத்பனின் வரைபடம் அவனது தந்தையின் தேடலையும், அவரது தப்பிச் செல்லும் முயற்சிகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது.

"நிலா, இந்த முரண்பாடு தற்செயலானது அல்ல," என்று அத்பன் மெதுவான குரலில் கூறினான். "கானல் காடு நமது சுயத்தை சோதிக்கிறது. நீ என்னைத் தேடி இந்த வனத்திற்குள் வந்ததற்கான உண்மையான காரணம் என்ன என்பதை உன் வரைபடம் காட்டுகிறது. என் தந்தை செழியன் எதையோ மறைக்க முயன்றார், ஆனால் நீயோ எதையோ வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரத் துடிக்கிறாய். இந்த இரண்டு நோக்கங்களும் மோதும்போது, காடு தன் பாதையை இரண்டாகப் பிரிக்கிறது."

அவனது வார்த்தைகளைக் கேட்ட நிலா சற்று மௌனமாக நின்றாள். அவளது கடந்த கால நினைவுகள் அவளை மீண்டும் குத்திக் காட்டியது போல முகம் சுருங்கியது. அவளது இளமைக்காலத்தில் அவள் இழந்த ஒரு முக்கியமான ஆய்வுக் கட்டுரை மற்றும் அதன் காரணமாக அவளது பேராசிரியருடன் ஏற்பட்ட மோதல் ஆகியவை இந்த மாயக் காட்டின் பனிமூட்டத்தில் லேசாக உருவெடுக்கத் தொடங்கின. காட்டின் புதிய விதி அவளது கடந்த கால நினைவுகளைத் தூண்டிவிட்டதை அவளால் உணர முடிந்தது. "நான் எதையும் மறைக்கவில்லை, அத்பன். ஆனால், இந்த வனத்தில் நுழைந்த பிறகு, என் சுயநினைவே ஒரு மாயையாக மாறிவருவதை நான் உணர்கிறேன். நாம் இருவரும் நம் முரண்பாடுகளைத் தீர்க்காவிட்டால், இந்த காடு நம்மை ஒருபோதும் மன்னிக்காது."

சிறிது நேர மௌனத்திற்குப் பிறகு, இருவரும் தங்களது வரைபடங்களை இணைத்து ஒரு புதிய பொதுவான பாதையை உருவாக்க முடிவு செய்தனர். அப்போது, அவர்களின் காலடியில் இருந்த நிலம் திடீரென நடுக்கம் கண்டது. பனிமூட்டம் விலகி, அவர்களுக்கு முன்னால் ஒரு விசித்திரமான மரப் பாலம் தோன்றியது. அந்தப் பாலம் சாதாரண மரங்களால் ஆனது அல்ல; அது பல வருடங்களுக்கு முன்பு மனிதர்களின் கைவிடப்பட்ட நினைவுகளாலும், காய்ந்த வேர்களாலும் பின்னப்பட்டிருந்தது. அதன் கீழே நதிக்குப் பதிலாக, அடர்ந்த கருமை நிறப் புகை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பாலத்தைக் கடப்பது என்பது எளிதான காரியமன்று; ஏனென்றால், அது கடப்பவர்களின் உண்மையான எண்ணங்களைச் சோதிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது.

"நாம் இதைத் தாண்டித்தான் ஆக வேண்டும்," என்று அத்பன் தன் காலமானியை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டான். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு அந்த மரப் பாலத்தின் மீது அடிவைத்தனர். அவர்களின் காலடிகள் படும்போதெல்லாம் அந்தப் பாலத்தின் மரக்கிளைகள் முனுமுனுப்பது போன்ற ஒலியை எழுப்பின. அது மனிதர்களின் இரகசியமான குரல்களைப் போல இருந்தது. நிலா தன் பயத்தை அடக்கிக் கொண்டு முன்னேறினாள். அத்பன் தனது தந்தையின் குறிப்புகளை மனத்திற்குள் ஓட்டிப் பார்த்தான். எந்த இடத்திலும் பொய் சொல்லக்கூடாது என்ற காட்டின் கடுமையான விதி அவனுக்கு நினைவூட்டப்பட்டது; ஏனெனில், சிறிய சந்தேகம் கூட இந்தப் பாலத்தை உடனடியாக உடைத்துவிடும்.

இருவரும் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் பாலத்தின் நடுப்பகுதியை அடைந்தனர். அப்போது எதிர்பாராவிதமாக, பாலத்தின் மையத்தில் ஒரு பிரகாசமான நீல ஒளி தோன்றி அவர்களைத் தடுத்தது. அந்த ஒளியின் ஊடாக செழியனின் குரல் மீண்டும் கேட்டது. ஆனால் இবারে அந்தக் குரல் எச்சரிக்கையாக இல்லாமல், ஒரு விடுகதையைப் போல ஒலித்தது. பாலத்தைக் கடந்தால் தங்களுக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்ற பதற்றம் அவர்களைப் பற்றியது. மெல்ல மெல்ல அந்தப் பாலத்தின் மறுமுனையை அவர்கள் தொட்டனர். பனிமூட்டம் விலகியதும், அவர்கள் முன்னால் இரண்டு வெவ்வேறான பாதைகள் பிரிந்து செல்வதைக் கண்டனர். ஒரு பாதை வலதுபுறமாக அடர்ந்த காட்டுக்குள் சென்றது, மற்றொரு பாதை இடதுபுறமாக நிலத்தடி குகையை நோக்கிச் சென்றது. எந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பதில் அவர்களுக்கு இடையே மீண்டும் ஒரு சிறிய தயக்கம் ஏற்பட்டது.