பாகம் 16: எஃகுப் பெட்டியின் ரகசியங்கள்

பாகம் 16: எஃகுப் பெட்டியின் ரகசியங்கள்

செழியனின் இறுதி ஆய்வுக் கூடத்தின் நடுப்பகுதியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த எஃகுப் பெட்டி, காலத்தின் தழும்புகளுடன் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தது. அதன் மீது படிந்திருந்த தூசியும், பழைய காலத்தின் கசடான வெளிச்சமும் அந்த அறைக்கு ஒரு வித சோகமான புனிதத் தன்மையைக் கொடுத்தன. அத்பன் தன் கையில் பற்றியிருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் வெளிச்சத்தில், அந்த எஃகுப் பெட்டியின் மீது செதுக்கப்பட்டிருந்த நுட்பமான குறியீடுகளை உற்று நோக்கினான். அவனது இதயத்துடிப்பு சற்று அதிகரித்திருந்தது; தந்தையின் கடந்த கால சோதனைகளின் உண்மையான முகம் என்னவென்பதை எதிர்கொள்ளும் இறுதித் தருணம் இதுவென்று அவனது உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது.

"நிலா, இந்த எஃகுப் பெட்டி சாதாரணமானது அல்ல. இதன் அமைப்பு காட்டின் மைய அலைவரிசையுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது போல் தெரிகிறது," என்று அத்பன் மெல்லிய குரலில் கூறிவிட்டு, தன் தந்தையின் மாஸ்டர் வரைபடத்திலிருந்த பிரத்யேக விசையை அந்தப் பெட்டியின் பூட்டுப் பகுதியில் பொருத்த முயன்றான்.

நிலா தன் கையில் வைத்திருந்த காந்தமானி மற்றும் சிறிய பரிமாணக் கருவிகளைச் சரிபார்த்தபடி அவனருகே முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள். "அத்பன், எச்சரிக்கையாக இரு. நாம் ஆற்றைக் கடந்து வந்ததிலிருந்து இந்தச் சுற்றியுள்ள காட்டின் மின்காந்த அலைகள் விசித்திரமான முறையில் அதிர்வுறுகின்றன. இந்தப் பெட்டியைத் திறந்தால், வனத்தின் இயற்கை விதிகளில் ஏதேனும் பெரிய மாற்றம் நிகழக்கூடும். ஆனால், நமது கேள்விகளுக்கான விடைகளும் இதில்தான் இருக்கின்றன,& என்று அவளது குரலில் அறிவியலின் தீவிரமும் எச்சரிக்கையும் கலந்திருந்தது.

அத்பன் மெதுவாக அந்த விசையைத் திருப்பினான். ஒரு சிறிய உலோகச் சத்தத்துடன், அந்தப் பெட்டியின் கனமான மூடி திறந்தது. உள்ளே விசித்திரமான நீல நிற ஒளியை உமிழும் சில படிகத் துகள்களும், கையால் எழுதப்பட்ட பல பழைய குறிப்பேடுகளும், ஒரு சிறிய கண்ணாடி உருண்டையும் இருந்தன. அந்தப் படிகத் துகள்கள் தொட்டவுடன் காற்றில் கரைவது போல ஒரு மாயை தோன்றியது, ஆனால் அவை உண்மையான நினைவுகளின் மூலக்கூறுகள் என்பதை அத்பன் உடனடியாகப் புரிந்து கொண்டான்.

அவன் நடுங்கும் கைகளால் முதல் குறிப்பேட்டை வெளியில் எடுத்துப் பிரித்தான். அது செழியனின் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. ‘கானல் காட்டின் மனித மனப் பரிமாணப் பரிசோதனைகள் – இறுதி அறிக்கை’ என்ற தலைப்பு முதல் பக்கத்தில் தெளிவாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. செழியன் அந்தப் பக்கத்தில் எழுதியிருந்த வரிகளை அத்பன் வாய்விட்டுப் படிக்கத் தொடங்கினான்:

"மனிதனின் நனவுநிலை என்பது வெறும் மூளையின் இரசாயனச் செயல்பாடு மட்டுமல்ல; அது இந்த வனத்தின் நிலப்பரப்புடன் நேரடியாகப் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு பரிமாண ஆற்றல். நான் தேடியது காட்டின் ரகசியத்தை அல்ல; காடு என்னுள் தேடிக்கொண்டிருந்த மனித நினைவுகளின் மறு வடிவத்தைத்தான். யார் இந்த மையத்தை அடைகிறார்களோ, அவர்கள் தங்கள் சொந்த கடந்த காலத்தின் நிழல்களோடு போராட வேண்டியிருக்கும்…"

அந்த வரிகள் அத்பனின் இதயத்தில் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலைப் போலப் பாய்ந்தன. தன் தந்தை எதற்காகத் தன் குடும்பத்தையும் உலகத்தையும் விட்டுவிட்டு இந்த விசித்திரமான கானல் காட்டுக்குள் தன்னை முழுமையாகத் தொலைத்துக் கொண்டார் என்பதற்கான காரணம் இப்போது மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது. செழியன் பைத்தியக்காரத்தனமாக மாறவில்லை; மாறாக, அவர் மனித மனத்தின் எல்லையற்ற ஆழத்தை அளவிட முயன்று, இந்த வனத்தின் பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதியாக மாறிப்போயிருந்தார்.

நிலா அந்தப் குறிப்பேட்டின் மற்ற பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு, ஆச்சரியத்துடன் நிமிர்ந்தாள். "அத்பன், பார்! இங்கு செழியன் உருவாக்கியுள்ள சமன்பாடுகள் சாதாரண இயற்பியல் விதிகளை மீறியவை. மனிதர்களின் நனவு இழப்பு மற்றும் நினைவுகளின் இடப்பெயர்ச்சி ஆகியவற்றை எப்படி ஒரு காடு மரங்களாகவும் ஆறுகளாகவும் மாற்றுகிறது என்பதற்கான முழுமையான வரைபடம் இது. உன் தந்தை இந்த வனத்தின் இயற்கையான நினைவுக் கருவூலத்தை ஒரு செயற்கையான முறையில் கட்டுப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார்."

அவர்கள் அந்த ஆவணங்களைப் பரிசீலித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, ஆய்வுக் கூடத்தின் சுவர்கள் விசித்திரமான முறையில் அதிரத் தொடங்கின. எஃகுப் பெட்டியிலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல நிற ஒளி, அறையின் கூரையை நோக்கிப் பாய்ந்து, அங்குள்ள கண்ணாடிக் குழாய்களில் எதிரொலித்தது. கானல் காட்டின் ஒட்டுமொத்தச் சூழலும் இப்போது அவர்கள் திறந்த அந்த ஆவணங்களின் அதிர்வுக்கு ஏற்ப விழிப்படைவது போலத் தோன்றியது.

வெளியே, அவர்கள் கடந்து வந்த ஒளிரும் நினைவு நதியின் அலைகள் சீறி எழத் தொடங்கின. காட்டின் அடர்ந்த பனிமூட்டம் முற்றிலும் விலகி, நீல நிறப் புகைக் கற்றைகள் வானத்தை நோக்கிச் சுழன்றன. ஆய்வுக் கூடத்தின் பிரம்மாண்டமான கல் கதவுகள் தாமாகவே மூடப்படுவது போன்ற ஒரு சத்தம் கேட்டது. கானல் காட்டின் மையப் பொறிமுறை (core mechanism) இப்போது முழுமையாக இயங்கத் தொடங்கியிருந்தது. வனத்தின் அடுத்த கட்ட உளவியல் சோதனை அத்பனையும் நிலாவையும் நோக்கி வேகமாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

"நிலா, நாம் உடனே இங்கிருந்து நகர்ந்தாக வேண்டும். காட்டின் மையப் பொறிமுறை விழிப்படைந்துவிட்டது. நாம் இந்த ஆவணங்களை முழுமையாகப் பாதுகாத்துவிட்டு, இந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறும் வழியைப் பார்க்க வேண்டும்,& என்று அத்பன் உறுதியுடன் கூறினான்.

அவனது முகத்தில் இருந்த பயம் இப்போது முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒரு முதிர்ந்த நினைவு கார்ட்டோகிராஃபருக்கான தெளிவு பிறந்திருந்தது. தன் தந்தையின் தோல்விகளையோ அல்லது வெற்றிகளையோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவற்றின் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் பக்குவம் அவனிடம் வந்திருந்தது. நிலா அவனது தோள்களைத் தட்டிக் கொடுத்து, தங்களது அடுத்த கட்ட நகர்வுக்குத் தயாரானாள். ஆனால், அந்த ஆய்வுக் கூடத்தின் தரையே மெதுவாகக் கரையத் தொடங்குவதை அவர்கள் இருவரும் ஒருசேர உணர்ந்தனர்.