மௌன நதி

கானல் காட்டின் குளிர்காற்று அவர்களின் தோள்களைத் தழுவிச் சென்றது. பௌர்ணமி நிலவின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், அத்பனும் நிலாவும் அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே உள்ள குறுகிய பாதையில் அமைதியாக நடந்துகொண்டிருந்தனர். நிலா கையில் வைத்திருந்த முரண்பட்ட வரைபடத்தைப் பார்த்தபடி, “இங்கு காற்று கூட ஒருவித எச்சரிக்கை ஒலியுடன் வீசுகிறது. நாம் இன்னும் எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும், அத்பன்?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

அத்பன் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரை ஒருமுறை கையில் எடுத்து அதன் ஊசியின் சுழற்சியைப் பார்த்தான். “காலம் இங்கு வழக்கம்போல வேலை செய்யவில்லை, நிலா. ஆனால் என் தந்தை விட்டுச் சென்ற குறிப்புகள் இந்த திசையைத்தான் சுட்டிக் காட்டுகின்றன” என்று பதிலளித்தான். சில அடிகள் முன்னால் சென்றதும், காட்டின் இயல்பு முற்றிலும் மாறியது. மரங்கள் அகன்று, ஒரு விசித்திரமான திறந்த வெளி தோன்றியது. அங்கே ஒரு பெரிய நதி பாய்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த நதியின் இயல்புதான் அவர்களைப் பொத்துக்கொள்ளச் செய்தது.

‘மௌன நதி’ என்று கானல் காட்டின் விதிகளில் குறிப்பிடப்பட்ட அந்த நீர்நிலை, சாதாரண நதிகளைப் போல ஆரவாரமின்றி முற்றிலும் அமைதியாகப் பாய்ந்தது. விசேஷம் என்னவென்றால், அந்த நதியின் மீது எந்தவித அலைகளோ அல்லது நீரோடைச் சத்தமோ கேட்கவில்லை. அது ஒரு கண்ணாடி போலப் பரந்து கிடந்தது. ஆனால், அந்த நதியைக் கடப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல என்பதை அதன் கரையில் இருந்த கல்வெட்டு எச்சரித்தது: ‘இங்கு ஒரு சிறு சத்தம் எழுப்பினாலும், மௌன நதி உங்களை என்றைக்கும் மீளாத ஆழத்திற்கு இழுத்துச் செல்லும்.’

நிலா அதிர்ச்சியுடன் நதியைப் பார்த்தாள். “ஒலியற்ற நதியா? இது எப்படி சாத்தியம்? நாம் பேசினால் உண்மையில் மூழ்கடித்துவிடுமா?” என்று சைகை மூலமாகவே அத்பனிடம் கேட்டாள். அத்பன் தலையசைத்து ஆமோதித்தான். கானல் காட்டின் விதிகளில் இதுவும் ஒன்று; இங்கு பொய்களோ அல்லது தேவையற்ற ஒலிகளோ மிகப்பெரிய ஆபத்தை விளைவிக்கும்.

நதியைக் கடக்க மரக்கிளைகளால் ஆன உடைந்த பாலம் ஒன்று பாதியளவு நீண்டு கிடந்தது. வேறு வழியில்லை. அந்த நதியைக் கடந்தால் மட்டுமே அவர்கள் அடுத்த நிலையை அடைய முடியும். அத்பன் தன் காலணியை இறுக்கிக் கொண்டு, சைகை மொழி மூலம் நிலாவுக்குத் தைரியம் ஊட்டிவிட்டு, முதல் அடியை அந்தப் பாலம் மீது வைத்தான். ஒவ்வொரு அடியும் மிகுந்த கவனத்தோடு வைக்கப்பட்டது. காடு முழுவதும் இடுகாட்டு அமைதி நிலவியது. அவர்களின் மூச்சுக்காற்று கூட அவர்களுக்குச் சத்தமாகக் கேட்பது போல் ஒரு பிரமை உண்டானது.

பாலத்தின் நடுப்பகுதியை அவர்கள் நெருங்கியபோது, திடீரென நதியின் மேற்பரப்பில் ஒரு சிறிய குமிழி எழுந்தது. அந்த அமைதியான நீரில் ஏதோ ஒரு பொருள் மிதந்து வருவதைக் கண்டு அத்பன் உறைந்து போனான். அது ஒரு காலணி. ஒரு காலத்தில் விஞ்ஞானியாகவும் ஆய்வாளராகவும் கானல் காட்டின் உள்ளே நுழைந்த செழியனின் காலணி போலவே அது இருந்தது. தந்தையின் நேரடித் தடம் கிடைக்கப்பெற்ற அந்த வினாடியில், அத்பனின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. பல வருடங்களாக மர்மமாக மறைந்திருந்த தனது தந்தையின் தடத்தை நேரில் கண்டதும், அவனுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத நம்பிக்கை பிறந்தது. தந்தை உயிரோடுதான் இருக்கிறார் அல்லது அவர் விட்டுச் சென்ற ஆற்றல் இந்த நதியோடு கலந்திருக்கிறது என்ற எண்ணம் அவனுக்கு ஏற்பட்டது.

ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. நிலா கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் அத்பனின் கையைப் பிடித்து, நதியின் நடுப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டினாள். அங்கே நீருக்கு அடியில் பல மனித நிழல்கள் மௌனமாக நகர்வது போலத் தெரிந்தது. அந்தத் தருணம் மிகவும் பதற்றமானதாக மாறியது. அத்பன் தன் கவனத்தைச் சிதறவிடாமல் பாலத்தைக் கடக்க முயன்றான். அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக, நதியின் நடுவே அத்பனின் குரல் அவனுக்கே கேட்காமல் சத்தமாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது! தான் பேசவே இல்லையே, பின் தன் குரல் எப்படி எங்கிருந்தோ எதிரொலிக்கிறது என்ற பீதி அவனுக்குள் எழுந்தது.