காலச் சுழற்சி

பகுதி 3: காலச் சுழற்சி

கானல் காட்டின் அடர்ந்த பனிமூட்டத்திற்குள் அத்பன் அடிவைத்த அந்த விநாடி, அவனது கைக்கடிகாரத்தின் இயக்கம் வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தளர்ந்தது. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் இந்தப் பகுதியில் வழக்கமான தட்பவெப்பநிலை கிடையாது. இது நினைவுகளால் நெய்யப்பட்ட ஒரு மாயப் பிரதேசம். முப்பத்து நான்கு வயதான நினைவுக் கார்ட்டோகிராஃபரான அத்பனிடம் இருந்த அந்தப் பாரம்பரியப் பித்தளை க்ரோனோமீட்டர் மட்டுமே, அவன் நிகழ்காலத்தில் நிலைபெற்று இருப்பதற்கான ஒரே நங்கூரமாக இருந்தது. ஆனால், இப்போது நிலைமை மாறிக்கொண்டிருந்தது.

திடீரென, க்ரோனோமீட்டரின் முட்கள் வழக்கமான திசைக்கு மாறாகப் பின்னோக்கிச் சுழலத் தொடங்கின. ‘டிக்.. டிக்..’ என்ற அதன் ஓசை ஒருவித விசித்திரமான இரைச்சலாக மாறி அவனது காதுகளில் ஒலித்தது. காற்று கூட எதிர் திசையில் வீசத் தொடங்கியது. மரங்களின் இலைகள் உதிர்ந்து, காற்றில் பறந்தவை மீண்டும் கிளைகளில் போய்ப் பற்றிக் கொண்டன. கடந்த காலத்தின் நிகழ்வுகள் கண்முன்னே தலைகீழாக அரங்கேறத் தொடங்கின. இது காட்டின் முதல் விதியின் நேரடி வெளிப்பாடு; இங்கு நேரம் ஒரு கோட்டில் நகராது, மாறாக அது ஒரு சுழல் போல மனிதனின் ஆழ்மனச் சுமையைப் பொறுத்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

அத்பன் தனது மூச்சைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, பாறையின் மீது அமர்ந்து அந்தப் பித்தளைக் கருவியைக் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டான். அவனது தந்தை செழியன் விட்டுச்சென்ற குறிப்பேட்டில் இதற்கான எச்சரிக்கை எழுதப்பட்டிருந்தது. ‘காலம் உன்னைத் பின்னோக்கி இழுக்கும் போது, உன் தற்கால நினைவின் தெளிவே உன்னைக் காப்பாற்றும்’ என்ற தந்தையின் வார்த்தைகள் அவனது நினைவுக்கு வந்தன. ஆனால், அந்தத் தெளிவு நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. காட்டின் பனிமூட்டம் அடர்ந்து ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தைப் பெறத் தொடங்கியது. அது அவனது கடந்த காலத்தின் மறக்கடிக்கப்பட்ட ஒரு கசப்பான பகுதியை அவனுக்குமுன் நிஜமாக்கியது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவனது சொந்த ஆய்வகத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு விபத்து அது. தனது தந்தையின் விசித்திரமான ஆராய்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றபோது, அவருக்கும் அத்பனுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கடுமையான வாக்குவாதம் மீண்டும் கண்முன்னே நிகழ்ந்தது. இளம் வயது அத்பன் ஆவேசமாக வெளியேறிச் சென்ற காட்சியை, இப்போது முதிர்ந்த அத்பன் ஒரு பார்வையாளனாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தத் தவறு அவனை எப்போதுமே குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ளாக்கியிருந்தது. அந்தச் குற்ற உணர்ச்சியே இப்போது காட்டின் மரங்களாக, நதிகளாக, மூடுபனியாக அவனுக்கு எதிராகத் திரண்டது. அவனது காலடிகள் நடுங்கின; கைக்கடிகாரத்தின் வேகம் மேலும் குறைந்து ஒரு விநாடி முற்றிலுமாக நின்றுபோவது போலிருந்தது.

“க்ரோனோமீட்டர் நின்றுவிட்டால் காலத்தின் ஓட்டம் நின்றுவிடும், அதன்பின் உன்னால் எప్పటికీ வெளியேற முடியாது” என்ற எச்சரிக்கை அவனது மனதை வாட்டியது. அவன் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, கடந்த காலத்தின் அந்த உருவங்களை நோக்கிப் பேச முயன்றான். “அது நடந்து முடிந்துவிட்டது. நான் அதை மாற்ற முடியாது” என்று அவன் உரக்கச் சொன்னான். காட்டின் விதிப்படி, பொய்களைச் சொன்னால் பாதை திசைமாறிவிடும், ஆனால் உண்மையை ஒப்புக்கொள்வது அதன் பிடியிலிருந்து சற்று விடுவிக்கும். அத்பன் தன் குற்ற உணர்வை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்ட அந்தத் தருணம், காட்டின் பனிமூட்டம் சற்று விலகியது.

அதே விநாடியில், அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே ஒரு நிழல் உருவம் அசைவது அவனுக்குத் தெரிந்தது. அது ஒரு விலங்கல்ல, மனித உருவம். அத்பன் பதற்றத்துடன் தனது சிறிய கத்தியை எடுக்க முயன்றபோது, அந்த உருவம் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அது நிலா.

முப்பத்தோரு வயதான சுற்றுச்சூழல் உளவியலாளரான நிலா, அவனது பழைய ஆய்வு நண்பர். அவளது முகத்தில் லேசான சோர்வும், கண்களில் தீர்க்கமான உறுதியும் இருந்தது. அவளது கைகளில் ஒரு நவீன அளவுக் கருவியும், சில பழைய காகிதச் சுருள்களும் இருந்தன. எப்படி அவள் கானல் காட்டின் இந்த ஆழமான பகுதிக்கு வந்தாள் என்பது அத்பனுக்கு உடனடியாகப் புரியவில்லை.

“அத்பன்… நீயும் இங்குதான் இருக்கிறாயா?” என்றாள் நிலா, தன் மூச்சுயிரை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டே.

“நிலா! நீ எப்படிக் உள்ளே நுழைந்தாய்? பௌர்ணமி இரவில் என் பின்னாடி வந்தாயா?” என்று அத்பன் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.

“நான் உன்னைப் பின்தொடரவில்லை, அத்பன். என் சொந்த ஆராய்ச்சிக்காக சில நாட்களுக்கு முன்பே காட்டின் மறுமுனையில் நுழைந்தேன். ஆனால் இங்கு நுழைந்த பிறகுதான் தெரிந்தது, இந்த மரங்களும் நினைவுகளும் நமது மூளையின் வேதியியலோடு எவ்வாறு விளையாடுகின்றன என்று” என்று கூறிக்கொண்டே நிலா தன் பையிலிருந்து ஒரு பழைய காகித வரைபடத்தை வெளியே எடுத்தாள். அதைப் பார்த்த அத்பனின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.

நிலா கொண்டுவந்திருந்த அந்தப் பழைய வரைபடம், அவனது தந்தை செழியன் விட்டுச்சென்ற குறிப்புகளிலிருந்த வரைபடத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. செழியனின் வரைபடம் காட்டின் மையத்தை நேர்கோட்டில் சுட்டியது, ஆனால் நிலாவின் வரைபடமோ காட்டின் பாதை ஒவ்வொரு மணி நேரத்திற்கும் முற்றிலுமாக மாறுவதைக் குறிக்கும் உளவியல் புள்ளிகளைக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு வரைபடங்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டன. எதை நம்புவது என்ற குழப்பம் அத்பனின் மனதில் நிழலாடியது.