Part 14

பகுதி 14: காலத்தின் கண்ணாமூச்சி

நிலத்தடி ஆவணக் கூடத்தின் அந்த விசித்திரமான அமைதியில், அறிவழகனின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே அவனுக்குத் துணையாக இருந்தது. கையில் கட்டப்பட்டிருந்த ‘காலச் சுவடு’ கருவி தொடர்ந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் சிறிய திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த சிவப்பு நிற அலைவரிசைகள், அங்கு ஒரு ஆபத்தான காலப்பிறழ்வு (Temporal Paradox) உருவாவதை மிகத் தெளிவாகக் காட்டின. சில வினாடிகளுக்கு முன்பு எதிரொலித்த அந்த மூத்த தலைவரின் குரல் இப்போது முற்றிலுமாக நின்றுவிட்டிருந்தது. ஆனால், அந்த ஒலியின் அதிர்வு அறிவழகனின் ஆழ்மனதில் பல கேள்விகளை எழுப்பியது. ஒரு மனிதன் காலப்பயண விதிகளை மீறி எவ்வாறு கடந்த காலத்திலிருந்தும் எதிர்காலத்திலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் தொடர்புகொள்ள முடியும்? இந்த வினாவுக்கான விடை அந்த ஆவணக் கூடத்தின் மிக ஆழமான ரகசியப் பெட்டகத்தில் ஒளிந்திருக்கக்கூடும்.

அறிவழகன் தனது காலடிகளை மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் முன்னோக்கி வைத்தான். அவனது முப்பது ஐந்து வயதுடைய உடல் மற்றும் மன வலிமை அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் அவனுக்கு முழுமையான கட்டுப்பாட்டைக் கொடுத்தது. உளவுத்துறையின் கட்டுப்பாட்டு அறையுடனான தகவல் தொடர்பு முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்ததால், அவன் இப்போது தனியாகவே இந்த ஆபத்தைச் சமாளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தான். ரோக கலகக் குழுவின் முகவரான எழிலி அல்லது அவளது கூட்டாளிகள் யாராவது இந்த இடத்தை ஏற்கனவே அடைந்திருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகம் அவனுக்குள் வலுப்பெற்றது. அவர்கள் எதற்காக இந்த நிலத்தடி ஆவணக் கூடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்? காலத்தின் போக்கைத் திசைதிருப்ப அவர்கள் பயன்படுத்தும் அந்த அதிநவீன கருவிகள் எங்கு மறைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளன?

சுரங்கப் பாதையின் முடிவில் ஒரு பெரிய எஃகு கதவு திறந்த நிலையில் இருந்தது. அந்த அறையின் உள்ளே நுழைந்தவுடன், அறிவழகனின் கண்களில் ஒரு வித்தியாசமான நீல ஒளி பட்டுத் தெறித்தது. அங்கே பழைய ஆவணங்களும், காலத்தடங்களை அளவிடும் பிரம்மாண்டமான இயந்திரங்களும் காலத்தின் தூசு படிந்து காணப்பட்டன. ஆனால், அந்த இயந்திரங்களின் மையப்பகுதியில் ஏதோ ஒரு புதிய தொழில்நுட்பக் கருவி இணைக்கப்பட்டிருந்தது. அது சாதாரண உளவுத்துறை சாதனங்களைப் போலல்லாமல், முற்றிலும் விசித்திரமான வடிவில் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தச் சாதனத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட மின்காந்த அலைகள், சுற்றியுள்ள காலச் சுழற்சியை மென்மையாக மாற்றுவதை அவனது கருவி மூலம் அவனால் உணர முடிந்தது.

“இது வெறும் ஆவணக் கூடம் மட்டுமல்ல… இது ஒரு தற்காலிக காலக் கூண்டு (Temporal Cage),” என்று முணுமுணுத்தவாறு அறிவழகன் அந்த இயந்திரத்தை நெருங்கினான். அவனது கைகள் தானாகவே தனது பாக்கெட்டிலிருந்த சிறிய குறிப்பேட்டையும் அவசரகாலத் தரவுப் பதிவுச் சாதனத்தையும் தேடின. கலகக் குழுவின் அடுத்த கட்டத் திட்டம் என்ன என்பதை இந்த இயந்திரத்தின் நினைவகத்திலிருந்து பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குப் பிறந்தது. ஆனால், அதே நேரத்தில் அவனது மூளையின் நினைவாற்றல் பகுதியில் ஒரு சிறிய வலி தோன்றி மறைந்தது. காலப்பயணங்களின் போது ஏற்படும் பக்கவிளைவுகள் அவனது சொந்தக் கடந்த கால நினைவுகளை மங்கச் செய்யத் தொடங்குவதை அவன் உணர்ந்தான். இது அவனுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக இருந்தது — அவன் விரைவாகச் செயல்பட வேண்டும், இல்லையெனில் தன் சொந்த அடையாளத்தையே அவன் இழக்க நேரிடும்.

திடீரென அறையின் மறுமூலையில் ஒரு நிழல் அசைவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. அறிவழகன் நொடியில் சுதாரித்துக்கொண்டு, தனது வலது கையில் மறைத்து வைத்திருந்த லேசர் ஆயுதத்தை அந்தத் திசையை நோக்கித் திருப்பினான். “யார் அது? வெளியே வா!” அவனது குரல் அந்தப் பெரிய அறையில் கம்பீரமாக எதிரொலித்தது. ஆனால் பதிலேதும் வரவில்லை. அந்த நிழல் அப்படியே மறைந்துபோனது. அது உண்மையாகவே ஒரு நபரா அல்லது காலப் பிறழ்வால் உருவான மாயையா என்பதை அவனால் உடனே உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை. இருப்பினும், அந்த அறையில் வேறு யாருடையவோ பிரசன்னம் இருப்பதை அவனது உளவுத்துறை உள்ளுணர்வு அவனுக்கு உரக்கச் சொன்னது.

அவன் தரையை உற்றுப் பார்த்தான். அங்கே புதிதாக காலணி பதிந்த துகள்கள் சில தூசுக்கு நடுவே தெளிவாகத் தெரிந்தன. எழிலி அல்லது அவளது கூட்டாளிகள் யாரும் இங்கிருந்து சில வினாடிகளுக்கு முன்புதான் நகர்ந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் விட்டுச்சென்ற அந்தத் தடயங்கள் அறிவழகனுக்கு ஒரு புதிய திசையைக் காட்டின. அந்த ஆவணக் கூடத்தின் அடுத்த நிலைக்குச் செல்லும் மறைவான படிக்கட்டுகள் அந்த இயந்திரத்தின் பின்னால் இருந்தன. அறிவழகன் தனது ‘காலச் சுவடு’ கருவியின் திரையை ஒருமுறை சரிபார்த்துவிட்டு, அந்தப் படிக்கட்டுகளை நோக்கி மென்மையாக அடியெடுத்து வைத்தான். அவனது பயணம் இன்னும் முடியவில்லை; அது இப்போதுதான் மிக முக்கியமான கட்டத்தை எட்டியிருந்தது.