Part 11

சுரங்கப் பாதையின் காற்று திடீரென உறைந்துபோனது போல ஒரு பிரம்மை ஏற்பட்டது. அறிவழகனின் காலணித் துகள்கள் இரும்புத் தரையில் படும் ஓசை மட்டும் அந்தப் பெரிய ஆவணக் கூடத்தின் வெறிச்சோடிய அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒலித்தது. அவனது முப்பது ஐந்து வயதுடைய உடலும் மனமும் கடுமையான விழிப்புணர்வுடன் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன. இடது கைக் கட்டியிருந்த ‘காலச் சுவடு’ கருவி இப்போது நீல நிறத்திலிருந்து சிவப்பு நிறத்திற்கு மாறி, சுற்றியுள்ள கால அலைவரிசைகளில் மிகப்பெரிய அளவில் ஆபத்து நெருங்குவதை எச்சரித்தது. “அறிவழகன்… கவனமாக இரு! உன்னைச் சுற்றியுள்ள அலைவரிசையில் ஒரு திடீர் காலத் தடை (Temporal Trap) உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. எனது கட்டுப்பாட்டு அறை கணினியால் உனது சிக்னலைத் தொடர முடியவில்லை. இணைப்பு துண்டிக்கப்படப் போகிறது!” என்ற கார்த்திக்கின் அவசரமான குரல் காதணியில் மங்கலாக ஒலித்து முற்றிலும் மறைந்தது.

கட்டுப்பாட்டு அறையுடனான தகவல்தொடர்பு முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த நொடியில், முழுமையான தனிமையும் அமைதியும் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டது. முப்பது வயதுக்குட்பட்ட கால-உளவு ஆராய்ச்சியாளராக இருந்த எழிலியின் கடந்த காலத் தடயங்களையும் தாண்டி, இந்த ஆவணக் கூடத்தின் ஆழத்தில் இயங்கும் அந்தப் பிரதான எஜமானரின் சதி இப்போது உச்சத்தை அடைந்திருந்தது. அறிவழகன் எவ்விதத் தயக்கமும் இல்லாமல் தனது கவனத்தை மையப்படுத்தி, தனது உள்ளுணர்வை மட்டுமே நம்பி முன்னேறினான். அவனது கடந்த காலத்தின் விபத்து மற்றும் குடும்ப இழப்பு தொடர்பான மங்கலான நினைவுகள் அவனது மனதைக் குத்திக் கிழித்தாலும், அவற்றை உறுதியோடு பின்னுக்குத் தள்ளினான். உலகளாவிய பேரழிவைத் தவிர்க்கும் அந்த ஒற்றைப் பொறுப்பு இப்போது அவன் தோள்களில் முழுமையாகச் சுமத்தப்பட்டிருந்தது.

ஆவணக் கூடத்தின் மிக ஆழமான, பாதுகாக்கப்பட்ட முதன்மை அறைக்கு அவன் வந்தடைந்தபோது, அங்கே ஒரு விசித்திரமான நீல நிற ஒளிச்சுடர் சுழன்று கொண்டிருந்தது. அந்தக் கருவியின் மையப்பகுதியில் இருந்து வெளிப்பட்ட அந்தப் பரிச்சயமான குரல் இப்போது இன்னும் தெளிவாகக் கேட்டது. அது வெறும் இயந்திர ஒலியல்ல; மனிதனின் உணர்வுகளையும் நினைவுகளையும் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு மனிதக் குரல். அறிவழகன் தனது ‘காலச் சுவடு’ கருவியைக் கையில் ஏந்தியபடி அந்த ஒளிச்சுடரை நெருங்கினான். அப்போது, அந்த அறையின் இருண்ட மூலையில் இருந்த அடர்ந்த நிழலிலிருந்து ஒரு மனித உருவம் மெதுவாக நடந்து வெளியே வந்தது. நீண்ட கால-உளவுப் போர்வையை அணிந்திருந்த அந்த உருவம், தன் தலையில் இருந்த பாதுகாப்புக் கவசத்தை மென்மையாகக் கழட்டியது.

அங்கே நிலவிய மங்கலான ஒளியில் அந்த முகத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அறிவழகனின் காலடிகள் அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போயினர். அவனது மூச்சுக்காற்று நின்றுவிட்டது போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. கடந்த பத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளாக இறந்துவிட்டதாக அவன் நம்பியிருந்த, அவனது குடும்பத்தின் மிக நெருங்கிய முதியவர் ஒருவர் உயிரோடு அங்கே புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். அது சாதாரணமான ஒரு எதிரி அல்ல; அவனது முழுமையான கடந்த கால விபத்துக்கும், இந்த இரகசிய காலப்பாதை முறைகேடுகளுக்கும் மூலக்காரணமாக விளங்கிய அந்த மூத்த உளவுத்துறை தலைவரே நேரில் நின்றார். உலகை உலுக்கப் போகும் அந்தப் பெரிய உண்மையை எதிர்கொள்ளும் கணத்தில், அறிவழகனின் மனக் கவசங்கள் அனைத்தும் தகர்ந்துபோயின.

அறிவழகனின் கண்கள் அதிர்ச்சியிலும் வியப்பிலும் அகல விரிந்தன. “சுந்தரம் அய்யா… நீங்களா? பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த அந்தப் பயங்கரமான விபத்தில் நீங்கள் உயிரிழந்துவிட்டதாக அல்லவா உளவுத்துறை அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்திருந்தது?” என்று அவனது தொண்டை அடைக்க வினவினான். அவன் முன் நின்றிருந்த சுந்தரம், உளவுத்துறையின் முன்னாள் மூத்த இயக்குநராகவும், அறிவழகனுக்குக் காலப் பயண உளவுத்துறை தந்திரங்களைக் கற்றுக்கொடுத்த முதன்மை வழிகாட்டியாகவும் இருந்தவர். அவனது குடும்பத்தைச் சூழ்ந்த அந்தத் சோகமான விபத்தின் பின்னால் இருந்த மர்மக் கைகளும் இவர்தான் என்பதை உணர்ந்தபோது, அறிவழகனின் மனதில் பேரதிர்ச்சி அலைபோல மோதியது. சுந்தரத்தின் முகத்தில் எந்தவிதக் குற்ற உணர்ச்சியும் இன்றி, ஒருவித குளிர்ந்த, அதிகாரத்துவப் புன்னகை மட்டுமே மிளிர்ந்தது.

துரோகத்தின் ஆழமும் காலத் தடமும்

“உண்மையை அறிந்து கொள்ளும் ஆற்றல் உனக்கு எப்போதும் உண்டு, அறிவழகன். ஆனால் உண்மை என்பது நாம் பார்க்கும் கோணத்தைப் பொறுத்தது,” என்று சுந்தரம் தனது கம்பீரமான குரலில் கூறினார். “அந்த விபத்து திட்டமிடப்பட்டதுதான். கால அலைவரிசைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் இந்த ரகசியப் பொறிமுறையை உலகத்தின் பார்வையில் இருந்து மறைக்கவும், கட்டுப்பாடற்ற காலப் பயணத் தொழில்நுட்பத்தைக் கைப்பற்றவும் எனக்கு அந்தப் போலி மரணம் தேவைப்பட்டது. உனது நினைவாற்றலும், உனது குடும்பத்தின் இழப்பும் இந்த உலகளாவிய கால சீரமைப்புத் திட்டத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி மட்டுமே. இந்த ஆவணக் கூடத்தின் மையத்தில் இருக்கும் இந்த சாதனம், கடந்த காலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம் ஆகிய மூன்றையும் ஒரே புள்ளியில் குவிக்கும் வல்லமை கொண்டது.”

இதனிடையே, கட்டுப்பாட்டு அறையில் கார்த்திக் தீவிரமான பதற்றத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான். அவனது கணினித் திரைகள் முழுவதும் சிவப்புக் குறியீடுகளாலும், “Temporal Blackout – Signal Severed” என்ற எச்சரிக்கைச் செய்திகளாலும் நிறைந்திருந்தன. அறிவழகனின் சிக்னலை மீட்க அவன் தனது அனைத்து நுட்பமான சர்க்யூட்களையும், செயற்கைக்கோள் இணைப்புகளையும் தற்காலிகமாக மாற்றிமைக்க முயன்றான். “அறிவழகன், உன்னால் கேட்க முடிகிறதா? அந்தத் தடையை உடைக்க நான் முயற்சி செய்கிறேன்! உனது ‘காலச் சுவடு’ கருவியின் 24 மணி நேரத் திரும்பும் விதிமுறையின் கடிகாரம் மிக வேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் சில மணி நேரங்களில் உனது காலச் சுழற்சி முடிவடையப்போகிறது. அதற்குள் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும்!” என்று கார்த்திக் கத்தினான், ஆனால் அவனது குரல் அந்தத்Temporal trap தடையைத் தாண்டி அறிவழகனை அடையவில்லை.

கட்டுப்பாட்டு அறையின் போராட்டம்

அறிவழகன் தனது மனக் குழப்பங்களை உதறிவிட்டு, தனது முப்பத்தைந்து ஆண்டுகால அனுபவத்தையும் உளவுத்துறையின் கடுமையான பயிற்சிகளையும் நினைவூட்டிக்கொண்டான். அவனது மூளை மிக விரைவாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. சுந்தரம் வெறும் பேச்சு வார்த்தையால் அவனைத் திசைதிருப்ப முயல்கிறார் என்பதையும், அந்த நிலத்தடி ஆவணக் கூடத்தின் ஆற்றல் சுழற்சி அவனை மெதுவாக முடக்கி வருகிறது என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான். ‘காலச் சுவடு’ கருவியின் சிவப்பு விளக்கு இப்போது அதிவேகமாகப் படபடத்தது. சுற்றியுள்ள காற்று அழுத்தம் அதிகரித்து, இயற்பியல் விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு கால ஈர்ப்புப் புலம் (Temporal Gravity Field) உருவாகத் தொடங்கியது.

“சுந்தரம் அய்யா, நீங்கள் காலத்தைக் கட்டுப்படுத்த நினைக்கவில்லை; காலத்தின் சமநிலையை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களது இந்தச் சதித்திட்டம் உலகையே பேரழிவுக்குள் தள்ளும்,” என்று அறிவழகன் உறுதியான குரலில் கூறினான். தன் கையில் இருந்த தற்காப்புக் கருவியைச் சற்றே உயர்த்தியபடி, அவன் தன் முதல் பாய்சலுக்குத் தயாரானான். ஆனால் சுந்தரம் அசையாமல் நின்றபடி ஒரு சிறிய பொத்தானை அழுத்தினான். உடனே, அந்த ஆவணக் கூடத்தின் பக்கவாட்டுச் சுவர்களில் இருந்து நீல நிற ஆற்றல் கதிர்கள் பாய்ந்து வந்து அறிவழகனைச் சுற்றி ஒரு கூண்டு போல அமைந்தன. “நீ மிகவும் தாமதித்துவிட்டாய் அறிவழகன். உனது 24 மணி நேரக் கால அவகாசம் முடிவதற்குள் உனது நினைவுகளை இந்த ஆவணக் கூடத்தின் மெமரி வோல்ட்டிற்கு மாற்றப் போகிறேன்,” என்று சுந்தரம் குளிர்ந்த குரலில் எச்சரித்தான்.

கட்டுப்பாட்டு அறையில் கார்த்திக் ஒரு இறுதி முயற்சியாகத் தனது அவசரக்கால ஒத்திசைவு புரோட்டோகாலை (Emergency Sync Protocol) செயல்படுத்தினான். பிரதான விசைப்பலகையில் அவனது விரல்கள் மின்னல் வேகத்தில் இயங்கின. நிலத்தடி ஆவணக் கூடத்தின் வெளிப்புறக் கவசத்தை உடைத்து, அறிவழகனின் கருவிக்கு ஒரு சிறிய துடிப்புச் சிக்னலை அனுப்ப அவன் வெற்றி பெற்றான். அறிவழகனின் காதணியில் ஒரு சிறிய ‘பீப்’ ஒலி கேட்டது. அது கார்த்திக்கின் தற்காலிக இணைப்பு என்பதையும், அவனுக்கு மீளவும் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே உள்ளது என்பதையும் அறிவழகன் புரிந்து கொண்டான்.

தன் உடலின் எல்லைகளைத் தாண்டி, சுத்தமான உள்ளுணர்வை மட்டுமே நம்பி, அறிவழகன் அந்த ஆற்றல் கூண்டின் பலவீனமான புள்ளியைக் கணக்கிட்டான். அவனது காலப் பயணத்தின் 24 மணி நேரக் கெடு முடியும் தருவாயில், அவன் சுந்தரத்தின் மீது பாய்ந்து அந்தப் பிரதானக் கட்டுப்பாட்டு சாதனத்தை நிர்மூலமாக்கத் துணிந்தான். துரோகத்தின் நிழலிலும், காலத்தின் அழுத்தத்திலும் நின்றபடி, அறிவழகன் தனது வாழ்க்கையின் மிக முக்கிய ஆபத்தான போருக்குச் சித்தமானான்.

அறிவழகன் தன் இடது தோள்பட்டையில் இருந்த ஆற்றல் திருப்புமுனையை இயக்கி, அந்த நீலக் கதிர்வீச்சுக் கூண்டின் அதிர்வெண்ணை ஒரு நொடிக்குச் சீர்குலைத்தான். கார்த்திக் அனுப்பிய அந்த ஒற்றைத் துடிப்பு சிக்னலின் துணையுடன், அறிவழகன் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து சுந்தரத்தின் கையிலிருந்த அலைவரிசைக் கட்டுப்பாட்டுக் கருவியை உதைத்துத் தள்ளினான். கருவி தரையில் விழுந்து சிதறிய கணத்தில், நிலத்தடி அறையின் மைய விளக்குகள் அபாயச் சிவப்பில் ஒளிரத் தொடங்கின.

ஆனால் சுந்தரம் சற்றும் அஞ்சாமல் குரூரமான புன்னகையுடன் பின்வாங்கினான். “நீ நினைப்பது போல நான் மட்டுமே இங்கு வரவில்லை அறிவழகன். உனது கடந்த காலத்தின் நிழலே உன்னை அழிக்கக் காத்திருக்கிறது,” என்று இருளை நோக்கிக் கையசைத்தான். அந்த ஆவணகத்தின் ஆழமான இருண்ட மூலையிலிருந்து, கனரகக் காலக் கவச ஆடை அணிந்த ஒரு மர்ம உருவம் கனத்த காலடிகளுடன் வெளிப்பட்டது.

அந்த மர்ம நபர் மின்னல் வேகத்தில் அறிவழகனைத் தாக்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் உளவுத்துறையின் உயர் ரகசியப் பிரிவில் அறிவழகன் பயின்ற அதே சண்டை முறைகளை அச்சுப்பிசகாமல் பிரதிபலித்தது. கால ஈர்ப்புப் புலத்தின் அழுத்தத்திலும் அறிவழகன் தனது முழு பலத்தையும் திரட்டி எதிராளியின் வேகத்தைத் தடுத்து, அவனது முகக்கவசத்தின் பூட்டை உடைத்தான்.

முகக்கவசம் சிதறித் தரையில் விழுந்ததும், அந்த நபர் நிமிர்ந்து நின்றான். அங்கே தெரிந்த முகத்தைக் கண்ட அறிவழகன் சொல்லொணா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனான். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ரகசியப் பரிசோதனை வெடிவிபத்தில் இறந்துவிட்டதாகக் கருதப்பட்ட அவனது முன்னாள் உளவுத்துறை வழிகாட்டியான விக்ரம் அங்கே உயிருடன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.