அலையும் அமைதியும்

பகுதி பதினெட்டு: அலையும் அமைதியும்

மண்டபத்தின் நீர்முனைப் பகுதியில் நிலவிய பதற்றம் சற்று தணிந்திருந்தாலும், கடலின் அலைகளில் வழக்கத்தை விட கூடுதல் வேகம் இருந்தது. மருதீர் மெரைன் நிறுவனத்திற்கு எதிரான போலித் தடையாணை தள்ளுபடி செய்யப்பட்டு, சட்டப்பூர்வமான நிரந்தரப் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்பட்ட பிறகு, யாழினியின் முகத்தில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நிம்மதியான புன்னகை மலர்ந்திருந்தது. தாத்தாவின் உழைப்பையும், தனது சொந்தக் கனவுகளையும் காப்பாற்றிய பெருமிதம் அவளது கண்களில் மின்னி மறைந்தது. அவளது அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த முகில், அந்தச் சூழலின் அமைதியைக் குலைக்க விரும்பாமல் அவளது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டான். அந்தச் சிறிய தொடுதல் அவர்களுக்குள் வார்த்தைகளைத் தாண்டிய ஆழமான ஒரு புரிதலை உருவாக்கியது.

‘செழியனும் அவனது உயர் அதிகாரியும் தற்காலிகமாகப் பின்வாங்கியிருக்கிறார்கள் யாழினி. ஆனால், கார்ப்பரேட் உலகின் பசியை நாம் எளிதில் எடைபோட்டுவிட முடியாது. அவர்கள் அடுத்த கட்ட நகர்வுக்குத் தயாராகிக்கொண்டிருப்பார்கள்’ என்று முகில் மெதுவான குரலில் எச்சரித்தான். அவனது பேச்சில் இருந்த எச்சரிக்கை உணர்வு நியாயமானதுதான் என்றாலும், இன்றைய வெற்றியை அவர்கள் இருவரும் கொண்டாடத் தகுதியானவர்கள் என்பதில் யாழினி உறுதியாக இருந்தாள். ‘நாங்கள் எங்களின் அனைத்து சட்டப்பூர்வ ஆவணங்களையும் முறையாகச் சமர்ப்பித்துவிட்டோம் முகில். இனி அவர்கள் நினைத்தவுடன் எங்கள் தளத்தை மூடிவிட முடியாது’ என்று அவள் நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தாள்.

இருப்பினும், அவர்கள் ஆழ்கடலில் கண்டெடுத்த அந்தத் பாரம்பரிய மரக்கலத்தின் சிதைவுகளும், அதன் அருகில் பதிந்திருந்த இரகசியத் தடயங்களும் முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை. செழியனின் பின்னணியில் இயங்கும் உண்மையான கார்ப்பரேட் சக்தி யார் என்ற கேள்வி இன்னும் விடைபெறாமல் இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் மருதீர் மெரைன் தளத்தின் அலுவலக அறைக்குத் திரும்பினர். அங்கே மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய தாமிரப் பட்டயங்களும், டிஜிட்டல் மெட்டாடேட்டா ஆவணங்களும் புதிய சில உண்மைகளை மெல்ல வெளிப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தன. அந்த ஆவணங்களை யாழினி மிகுந்த கவனத்துடன் ஆய்வு செய்தாள்.

‘முகில், இந்தத் தாமிரப் பட்டயங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கடல் வழித்தடங்களும், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு மரக்கலத்தின் ஆவணங்களும் ஏதோ ஒரு பெரிய கனிம வளச் சுரங்கத் திட்டத்துடன் நேரடியாகத் தொடர்பு கொண்டுள்ளன. அதனாலია அவர்கள் இந்த இடத்தைக் கைப்பற்ற இவ்வளவு தீவிரமாக முயன்றுள்ளனர்’ என்று யாழினி கண்டுபிடித்ததை விளக்கினாள். அவளது கூர்மையான கடல்சார் பொறியியல் அறிவு, சிக்கலான பல கோப்புகளை எளிதாக இணைத்து ஒரு தெளிவான சித்திரத்தை உருவாக்க உதவியது. முகில் அவளது திறமையைக் வியப்புடன் பார்த்தான். அவனது ஆழ்கடல் திறமையும், இவளது பொறியியல் அறிவும் இணைந்தால் எந்தச் சதியையும் முறியடிக்க முடியும் என்பதில் அவனுக்குச் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

மாலையின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் மண்டபம் கடற்கரை அமைதியாகக் காட்சி அளித்தது. தொலைவில் மீன்பிடிப் படகுகள் கரை திரும்பத் தொடங்கியிருந்தன. அந்தச் சூழலில், கடந்த சில நாட்களாக அவர்கள் எதிர்கொண்ட சவால்களும், கடந்து வந்த ஆபத்துகளும் ஒரு திரைப்படக் காட்சியைப் போல யாழினியின் நினைவில் வந்து சென்றன. ஆரம்பத்தில் தன் மீது திணிக்கப்பட்ட குடும்ப அழுத்தங்களால் தவித்தவள், இப்போது அதே கடலோர மண்ணில் தனது சொந்தக் காலில் உறுதியாக நிற்கிறாள். அதற்கு முகிலின் ஆதரவும் அன்பும் மிகப்பெரிய பலமாக அமைந்திருந்தது. ஆனால், அவர்களின் நிம்மதியை நீண்ட நேரம் நீடிக்க விடாமல், தொலைதூரக் கடலில் இருந்து ஒரு புதிய தகவல் அவர்களுக்கு வந்தது. மண்டபத்தின் வடக்குப் பகுதியில் உள்ள பழைய கலங்கரை விளக்கத்திற்கு அருகில் யாரோ சில அறிமுகமில்லாத நபர்கள் சந்தேகத்திற்கிடமான முறையில் நடமாடுவதாக ஒரு மீனவர் அவசரமாகத் தகவல் தெரிவித்தார்.

செய்தியைக் கேட்டதும் முகிலின் முகத்தில் மீண்டும் தீர்க்கமான கவனம் கூர்மையடைந்தது. ‘யாழினி, நாம் நினைத்தது போலவே அவர்கள் இன்னும் ஓய்ந்தபாடில்லை’ என்றான் முகில், தனது டைவிங் கருவிகளைச் சரிசெய்துகொண்டே. யாழினியும் தயங்காமல் தன் கணினிப் பையை எடுத்துக்கொண்டு அவனுடன் கிளம்பத் தயாரானாள். ஆபத்து எங்குப் பதுங்கியிருந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ள இருவரும் தயாராக இருந்தனர். அந்தச் செவ்வந்திச் சூரியனின் மறைவில், அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் ஒரு புதிய சாகசத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கினர்.