உப்புக் காற்று வீசும் வேளை
மண்டபம் கடற்கரையின் உப்புக்காற்று முகத்தை வருட, பல வருடங்களுக்குப் பிறகு தன் காலடித் தடங்களை அந்தப் பழமையான கிராமத்தில் பதித்தாள் யாழினி. சென்னை வாழ்வின் பரபரப்பான கட்டிடக்கலை அலுவலகங்களின் இயந்திரத்தனமான சூழலில் இருந்து விடுபட்டு, அவள் இப்போது நிற்பது அவளது தாத்தா மாரூதீரின் மரபுமிக்க ‘மாரூதீர் மரைன்’ கப்பல் கட்டும் தளத்தின் சிதிலமடைந்த முற்றத்தில்தான். கடலின் உப்பும், தேக்கு மரத்தின் வாசனையும் கலந்த அந்த காற்று, அவளது சிறுவயது நினைவுகளை மெலிதாகத் தட்டியது.
காலத்தின் கோரப்பிடியில் சிக்கி, அந்தத் தளம் தனது பொலிவை இழந்திருந்தது. துருப்பிடித்த கிரேன்கள், கடலில் அரித்த மரத்தூண்கள், மற்றும் பாசி படர்ந்த சரிவுகள் என எங்கு பார்த்தாலும் அவல நிலையின் தடங்கள். ஆனால், யாழினியின் கண்களில் சோகத்தை விட வைராக்கியமே அதிகமாக இருந்தது. சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் கப்பல் கட்டும் கலையை (Naval Architecture) படித்து முடித்துவிட்டு, தன் தாத்தாவின் கனவை காப்பாற்றவே அவள் இந்த நிலத்தை நோக்கித் திரும்பியிருந்தாள். குடும்ப எதிர்பார்ப்புகளின் அழுத்தமும், வங்கிக் கடன்களின் சுமையுமாய் அவளது மனது பாரமாக இருந்தது.
திடீரென காற்றில் பறந்து வந்த ஒரு காகிதம் அவளது காலடியில் வந்து விழுந்தது. குனிந்து எடுத்தவள் அதிர்ந்து போனாள். அது ஒரு அவசர ஜப்தி அறிவிப்பு (Foreclosure Notice). செழியன் என்ற கார்ப்பரேட் பிரதிநிதியின் நிறுவனத்திடமிருந்து அனுப்பப்பட்ட அந்த நோட்டீஸ், அடுத்த சில வாரங்களுக்குள் முழுக் கடனையும் செலுத்தவில்லை என்றால், இந்தச் சொத்து முழுவதுமாக ஏலத்திற்குப் போகும் என்று எச்சரித்தது. அவளது கைகள் நடுங்கின; தாத்தாவின் பெயரைக் காப்பாற்ற போராடும் தனது லட்சியத்திற்கு இது ஒரு பேரிடியாக அமைந்தது.
“இந்த இடத்தின் மீது கை வைக்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை,” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தவள், உடனடியாக ஒரு முக்கிய முடிவை எடுத்தாள். தளத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு மரக்கலத்தின் (Lugger) கீழ்ப்பகுதியை (Hull) உடனடியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும். கடலுக்கு அடியில் பல வருடங்களாக மூழ்கிக் கிடக்கும் அந்தப் பழங்காலக் கப்பலின் நிலை என்னவென்று தெரிந்தால் மட்டுமே, இந்தத் தளத்தின் சரிவுக்கான காரணத்தையும், அதன் வரலாற்றுப் பதிவுகளையும் மீட்டெடுக்க முடியும்.
அதற்கு ஒரு சிறந்த ஆழ்கடல் மூழ்காளர் (Deep-Sea Salvage Diver) தேவைப்பட்டார். உள்ளூர் மீனவர்கள் மூலமாக அவள் முகிலைப்பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தாள். ஆபத்தான ஆழ்கடல் பணிகளில் கைதேர்ந்தவன், எதற்கும் அஞ்சாதவன், ஆனால் யாரிடமும் எளிதில் பழகாத ஒரு முரட்டுத் தன்மைகொண்டவன் என்ற பெயரைக் கொண்டிருந்தான் முகில். அவனது தங்குமிடமான அந்த பழைய கோபுர விளக்கு மாடத்திற்கு (Lighthouse keeper’s cottage)ச் சென்று அவனைச் சந்திக்கத் தீர்மானித்தாள் யாழினி.
மாலை நேரச் சூரியன் கடலில் இறங்கும் வேளையில், கடற்கரை ஓரத்தில் அமைந்திருந்த அந்த சிறிய பழுதுபார்ப்புப் பட்டறைக்கு அருகில் முகிலை எதிர்கொண்டாள் யாழினி. அவன் தன் தோளில் இருந்த ஆழமான தழும்புடன், கையில் வலைகளைச் சீரமைத்தவாறு அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கூர்மையான பார்வையில் எந்த ஒரு வரவேற்பும் இல்லை; மாறாக ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு இருந்தது. வெளியாட்களை அவன் எளிதில் நம்புவதில்லை என்பது அவனது தோற்றத்திலேயே புரிந்தது.
“எனக்கு உங்களது உதவி தேவைப்படுகிறது. மாரூதீரின் பழைய லக்கர் கப்பலின் அடிப்பகுதியை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்” என்றாள் யாழினி, தன் குரலில் எந்த நடுக்கமும் தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டு.
முகில் சிறிது நேரம் அவளையே கூர்ந்து நோக்கினான். அவளது மினுமினுப்பான சென்னை நாகரிகத் தோற்றமும், இந்தப் பழைய பட்டறையும் எவ்விதத்திலும் பொருந்தவில்லை என்பதை அவனது பார்வை உணர்த்தியது. “இந்தக் கடலில் இறங்குவது நீங்க நினைக்கிறது மாதிரி சாதாரணமான காரியம் இல்லை, மேடம். அலைகளின் வேகம் உங்களைப் போன்றவர்களை மன்னிக்காது” என்று சுருக்கமாகக் கூறினார் அவன்.
“நான் சவால்களை எதிர்கொள்ளவே இங்கு வந்திருக்கிறேன்” என்று உறுதியுடன் பதிலளித்தாள் யாழினி. அவளது கண்களில் இருந்த அந்த பிடிவாதத்தைக் கண்ட முகில், வேறு வழியின்றி அவளது கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ளச் சம்மதித்தான். அடுத்த நாள் காலையில் டைவிங் தளத்திற்கு வருவதாகக் கூறிவிட்டு அவன் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தான்.
மறுநாள் காலை, மண்டபத்தின் குளிர்ந்த நீருக்குள் இறங்கிய முகில், அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மரக்கலத்தின் சிதைந்த அடிப்பகுதியை ஆய்வு செய்யத் தொடங்கினான். அலைகளின் அடர்த்திக்கு நடுவே அவன் ஆழத்திற்குச் சென்று பல மணி நேரங்கள் கழித்துத் மேற்பரப்புக்கு வந்தான். அவன் கையில் பிடித்திருந்த ஒரு விசித்திரமான பொருள் யாழினியின் இதயத் துடிப்பை அதிரச் செய்தது. அது பல தசாப்தங்களாகக் கடலுக்குள் மறைந்து கிடந்த, மாரூதீரின் இரகசிய முத்திரையைக் கொண்ட ஒரு சிறிய வெண்கலப் பெட்டி.
Leave a comment