ஆழ்கடல் தடயங்கள்

மண்டபத்தின் அடர்ந்த இரவுப் பொழுதில் கடலின் மம்மலம் மேலும் தீவிரமடைந்திருந்தது. ஆழ்கடல் தேடல் தளத்தில் முகில் கண்டெடுத்த நவீன டைட்டானியம் கிளாம்பும், நியான் ஆரஞ்சு நிற மிதவை அடையாளமும் சாதாரண விஷயம் அல்ல என்பதை அவனது அனுபவம் அவனுக்கு உணர்த்தியிருந்தது. அந்தப் பாரம்பரிய மரக்கலத்தின் சிதைந்த உடலுக்கு அருகில், யாரோ சில தொழில்முறை அகழ்வாராய்ச்சியாளர்கள் தங்களது சொந்த ஆதாயத்திற்காகவோ அல்லது கார்ப்பரேட் ஆதிக்கத்தின் தூண்டுதலுக்காகவோ இரகசியமாக நுழைந்துள்ளனர். முழங்காலளவு நீரில் நனைந்தபடி கடற்கரைக்குத் திரும்பிய முகிலும் யாழினியும், யாழினியின் அலுவலக அறையில் அல்லது திறந்தவெளியில் பேசாமல், பாதுகாப்பான சூழலைக் கருதி முகிலின் பழைய கலங்கரை விளக்கக் குடிலுக்குச் சென்றனர்.

குடிலின் கதவு சாத்தப்பட்டதும், வெளியே வீசும் உப்புக் காற்றின் ஓசைக்கு நடுவே அவர்களின் இதயத்துடிப்பின் சத்தமும் சேர்ந்துகொண்டது. மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தகரக் கிளாம்பின் மேல் இருந்த தொடர் எண் (Serial Number) மீது முகிலின் விரல்கள் ஓடின. “இது சாதாரண உபகரணம் அல்ல, யாழினி. இது இறக்குமதி செய்யப்பட்ட உயர்தர டைட்டானியம் டைவிங் கியர் தயாரிப்பு நிறுவனத்தினுடையது. கடந்த மாதம் மண்டபத்திற்கு அருகில் உள்ளூர் ஒப்பந்தக்காரர் முகமூடி போட்டுக்கொண்டு இறக்கிய சில கன்டெய்னர்களில் இதுபோன்ற உபகரணங்கள் இருந்ததாகச் மீனவர்கள் கூறினர். செழியனின் ஆட்கள் நமது தளத்தின் ஆயத்தொலைவுகளை (Coordinates) எப்படியோ முன்கூட்டியே மோப்பம் பிடித்துள்ளனர்,” என்றான் முகில், அவனது குரலில் ஆழமான கோபமும் கவலையும் கலந்திருந்தது.

யாழினி அந்தச் சிறிய டைட்டானியம் கிளாம்பைத் தன் கைகளில் ஏந்திப் பார்த்தாள். அவளது விரல்கள் அந்த நவீன உலோகப் பகுதியில் பட்டுத் தெறித்தது போல் ஒரு கணம் யோசனையில் மூழ்கின. “செழியன் நினைப்பது நமது கப்பல் தளத்தின் நிலத்தை மட்டும் அல்ல; அந்தப் பழைய மரக்கலத்திற்குள் புதைந்திருக்கும் ஆவணங்களையும், அல்லது அந்தப் பெருங்கடல் வணிகப் பெட்டகத்தையுந்தான். என் தாத்தா விட்டுச் சென்ற குறிப்புகளில் ஏதோ ஒரு மிகப்பெரிய ரகசியம் மறைந்துள்ளது. அதனால்தான் அவன் இந்த அளவுக்குத் துணிந்து நாசவேலையில் இறங்கியிருக்கிறான்,” என்றாள் யாழினி. அவளது கண்களில் இருந்த உறுதி, முகிலுக்கு ஒரு பெரும் பலத்தைக் கொடுத்தது.

அவர்களின் இந்தச் சந்திப்பு வெறும் தொழில்முறை ஆலோசனையைத் தாண்டி, ஒருவருக்கொருவர் காட்டிய ஆழமான அர்ப்பணிப்பாக மாறியது. முகில் தன் இடது தோளில் உள்ள பழைய காயத்தின் வடுவை மறந்து, யாழினியின் பாதுகாப்பிற்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருப்பதை உணர்ந்தான். “யாழினி, உங்களது தாத்தாவின் மரபுக்கும் இந்த மண்ணுக்கும் எதிராக யாரை வேண்டுமானாலும் நான் எதிர்த்து நிற்பேன். ஆனால் இந்த ஆபத்தான ஆழ்கடல் விளையாட்டில் உங்களை இழக்க நான் தயாராக இல்லை,” என்று முகில் தன் குரலில் மென்மையும் உறுதியும் கலந்து கூறினான்.

யாழினி அவனது கரங்களை மென்மையாகப் பற்றினாள். அவளது நீண்ட காலக் காவலான தனிமையும், பெருநகரக் கணக்குகளின் அழுத்தமும் அந்தச் சிறிய குடிலின் வெளிச்சத்தில் கரைந்துபோயின. “முகில், நான் என் தாத்தாவின் மரப்பலகைகளையும் வீட்டையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்றுதான் சென்னை வாழ்க்கையைத் துறந்து இங்கு வந்தேன். ஆனால் இப்போது… என்னை இந்த மண்ணோடு இணைப்பது நீங்கள் என்று என் மனம் சொல்கிறது,” என்று யாழினி மெல்லிய குரலில் கூறியபோது, அவளது முகத்தில் படர்ந்த வெட்கமும் காதலும் அந்தச் சூழலை மெல்ல மெருகுபடுத்தின.

அவர்களின் அந்த ஏகாந்தமான தருணம் நீண்டுகொண்டிருக்கையில், திடீரென குடிலின் வெளியே ஒரு சிறிய சத்தம் கேட்டது. ஜன்னல் ஓரமாக ஏதோ ஒரு நிழல் அசைவது போல் இருந்தது. முகில் உடனடியாக விழிப்புணர்வு அடைந்தான். அவனது முந்தைய நாடகக் கள அனுபவம் அவனுக்குக் கட்டளையிட்டது போல், கணப்பொழுதில் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து கதவை நோக்கிப் பாய்ந்தான். குடிலின் வெளியே யாரோ மர்ம நபர் தங்களது படகின் மூரிங் கயிற்றை (Mooring rope) அவிழ்க்க முயல்வது போன்ற சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. முகிலும் யாழினியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்; சதி வலை அவர்களின் வாசல் வரை வந்துவிட்டதை அந்த நள்ளிரவு அமைதி அவர்களுக்கு உணர்த்தியது.