ஆழ்கடலின் சலசலப்பும் இதயத்தின் ரகசியமும்

அத்தியாயம் 9: ஆழ்கடலின் சலசலப்பும் இதயத்தின் ரகசியமும்

விடியலின் மெல்லிய செவ்வானம் மண்டபத்துக் கடற்பரப்பின் மீது ஒரு மெல்லிய பட்டுச்சேலை போலப் படரத் தொடங்கியிருந்தது. முகிலின் பழைய கலங்கரை விளக்கக் குடிலில் எரிந்துகொண்டிருந்த சிம்னி விளக்கின் ஒளி, சன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்த சூரியக் கீற்றுகளோடு கலந்து மங்கியது. மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தகரக் கிளாம்பும், அதன் மேல் ஒளிர்ந்த நவீனத் தொடர் எண்ணும் அவர்களின் பார்வையைத் தொடர்ந்து ஈர்த்துக்கொண்டே இருந்தன. யாழினியின் கை விரல்கள் இன்னும் முகிலின் கையைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தன. அந்தத் தொடுகையில் ஒரு விவரிக்க முடியாத வெப்பமும், பெருநகரத்தின் பரபரப்பான கணக்கீடுகளில் அவள் ஒருபோதும் உணராத அமைதியும் கலந்திருந்தது.

முகில் அவளது விரல்களின் அசைவை உணர்ந்து மெதுவாகத் தன் பார்வையை அவளது முகத்திற்குத் திருப்பினான். அவனது கண்களில் ஒருவித தயக்கமும், அதே சமயம் கடலின் ஆழத்தைப் போன்ற அடர்ந்த காதலும் பிரதிபலித்தது. “யாழினி, நீங்கள் இங்கே வந்தது உங்கள் தாத்தாவின் கனவான ‘மருதீர் மெரைன்’ தளத்தை மீட்பதற்காகத்தான். ஆனால் இப்போது நாம் எதிர்நோக்கும் விபரீதம் உங்கள் உழைப்பையும் தாண்டி உங்கள் உயிருக்கே ஆபத்தாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. செழியன் சாதாரண வணிகன் அல்ல; பேராசையும் அதிகாரமும் அவனது கண்களை மறைத்திருக்கிறது,” என்று முகில் அமைதியான குரலில் கூறினான்.

யாழினி மெல்லிய புன்னகையுடன் தன் கையை விலக்காமல் மேலும் ஒரு படி அவனருகில் நகர்ந்தாள். “முகில், நான் மண்டபத்திற்கு வரும்போது எனக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் கணினித் திரையில் விரியும் கப்பல் வரைபடங்களும், வரவு செலவுக் கணக்குகளும் மட்டும்தான். ஆனால் இந்தக் கடலும், என் தாத்தாவின் உழைப்பும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இந்த அலைகளுக்கு நடுவே என்னைக் காக்கும் உங்கள் இதயமும் எனக்கு வாழ்க்கையின் இன்னொரு பக்கத்தைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது. நீங்கள் உடன் இருக்கும் வரை, நான் எதற்கும் அஞ்ச மாட்டேன்,” என்று அவள் தெளிவாகக் கூறினாள். அவளது குரலில் இருந்த அந்த உறுதி முகிலின் காயம்பட்ட நெஞ்சுக்கு ஒரு பெரும் மருந்தாக அமைந்தது.

குடிலுக்கு வெளியே கடலின் சீற்றம் சற்று தணிந்திருந்தது. இருவரும் கிளம்பி மீண்டும் ‘மருதீர் மெரைன்’ உலர் தளத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்தனர். விடிந்து வரும் காலை வேளையில், தங்களுக்கு எதிரான சதித்திட்டங்களின் அடுத்த கட்டத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவர்களுக்கு இருந்தது. அந்தத் தளத்தின் பழைய மரப் பாலத்தின் வழியே அவர்கள் நடந்து வந்தபோது, பனிபடர்ந்த உப்புக் காற்று அவர்களின் உடலைத் தழுவியது. மரக்கலத்தின் வரைபடங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த தலைமை அலுவலக அறைக்கு அவர்கள் வந்தடைந்தனர்.

அங்கே, முந்தைய நாள் சோதனைகளின் குறிப்புகள் மேசையின் மீது பரப்பப்பட்டிருந்தன. யாழினி தன் மடிக்கணினியைத் திறந்து, அந்த டைட்டானியம் கிளாம்பில் இருந்த தொடர் எண்ணை ஒரு பிரத்யேக கடல்சார் உபகரணங்களின் சர்வதேசத் தரவுத்தளத்தில் தேடத் தொடங்கினாள். அவளது விரல்கள் கணினி விசைப்பலகையின் மீது மின்னல் வேகத்தில் நடனமாடின. முகில் அவளது தோளுக்குப் பின்னால் நின்று திரையைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அவளது கூந்தலிலிருந்து வீசிய கடலோர மல்லிகையின் மெல்லிய வாசனை, சூழ்ந்திருந்த பதற்றத்திற்கு நடுவே முகிலுக்குள் ஒரு புதிய உத்வேகத்தைத் தூண்டியது.

“கண்டுபிடித்துவிட்டேன்!” என்று யாழினி குரல் உயர்த்தினாள். “இந்த கிளாம்புகள் சிங்கப்பூரிலிருந்து பதிவு செய்யப்பட்டு, மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு தூத்துக்குடி துறைமுகம் வழியாக ஒரு தனியார் தளவாட நிறுவனத்தால் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளன. அந்த நிறுவனத்தின் இயக்குநர்களில் ஒருவராக செழியனின் வலது கையான கதிரேசனின் பெயர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது!”

முகிலின் தாடை இறுகியது. அவனது இடது தோள்பட்டையில் இருந்த பழைய தழும்பு மீண்டும் ஒரு கணம் சூடேறியது போலத் தோன்றியது. “அப்படியானால், என் ஆசானின் படகு விபத்துக்குள்ளானதும் தற்செயல் நிகழ்வு அல்ல; அதுவும் இந்தத் திட்டமிட்ட கொள்ளையின் ஒரு பகுதிதான் என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. அந்த மரக்கலத்தின் உள்ளே இருக்கும் செப்புப் பட்டயங்களும், ஆவணங்களும் வெளியே வந்துவிட்டால், செழியனின் குடும்பம் தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த நிலத்தின் மீது செலுத்தி வரும் போலி ஆதிக்கம் உடைந்துவிடும். அதற்காகத்தான் அவர்கள் ஆழ்கடலிலேயே அதை அழிக்கத் துடிக்கிறார்கள்,” என்றான் முகில்.

யாழினி அவனது தோளைத் தொட்டு அவனை அமைதிப்படுத்தினாள். “கடந்த காலத்தின் வலிகள் இனி உங்களை அலைக்கழிக்க விடமாட்டேன் முகில். நாம் சட்டப்படியாகவும், தொழில்முறையாகவும் இதை எதிர்கொள்வோம். இன்று மாலைக்குள் கடலோரக் காவல் படையின் உயர் அதிகாரிகளிடம் இந்த ஆதாரங்களை முறைப்படி சமர்ப்பித்து விடலாம். ஆனால் அதற்கு முன், அந்த ஆழ்கடல் மரக்கலத்தின் உட்பகுதியைப் பாதுகாக்கும் வகையில் நமது ஆய்வுக் கருவிகளை அங்கே பொருத்திவிட வேண்டும். இல்லையெனில், அவர்கள் ஆதாரங்களை அழித்துவிடுவார்கள்,” என்று திட்டவட்டமாகக் கூறினாள்.

முகில் அவளைப் பார்த்து ஒரு கணம் பெருமிதத்துடன் சிரித்தான். “நீங்கள் ஒரு பொறியாளர் மட்டுமல்ல யாழினி, இந்த அலையை அடக்கும் தலைவி. ஆனால் ஆழ்கடல் மிக ஆபத்தானது. இம்முறை நான் தனியாகத்தான் இறங்க வேண்டும்,” என்றான்.

“முடியாது முகில்!” என்று மறுத்தாள் யாழினி. அவளது கண்களில் பயமும் காதலும் ஒருசேரக் கொப்பளித்தது. “நான் உங்களை மீண்டும் தனியாக அந்த ஆபத்துக்குள் அனுப்ப மாட்டேன். கப்பலின் அடிவாரக் கட்டமைப்பை நன்கு அறிந்தவள் நான். துணைப் படகில் இருந்து உங்களுக்குச் சமிக்ஞை அனுப்பவும், அழுத்தக் கருவிகளைக் கண்காணிக்கவும் நான் உடன் இருந்தாக வேண்டும். இது நம் இருவரின் போராட்டம்.”

அவளது முடிவின் உறுதியை மாற்ற முடியாது என்பதை முகில் உணர்ந்தான். அவளது கரங்களை இறுகப் பற்றிய அவன், “சரி, ஆனால் எந்த ஒரு வினாடியும் என் எச்சரிக்கையை மீறி நீங்கள் நீரின் ஆழத்திற்கு வரக்கூடாது. என் மூச்சு இருக்கும் வரை உங்களை ஒரு துளி ஆபத்தும் நெருங்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்,” என்று சத்தியம் செய்வது போல் கூறினான். அவர்களின் பார்வைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்த அந்த அமைதியான நொடியில், மண்டபத்தின் கடலோரக் காற்று ஒரு மங்கல கீதம்போல இசைத்தது.

இருவரும் உடனடியாகப் பணிகளில் இறங்கினர். முகிலின் நவீன மூழ்குக் கருவிகள், அழுத்த வாயு உருளைகள் மற்றும் நீருக்கடியில் பதிவு செய்யும் சென்சார்கள் ஆகியவை சிறிய ஆய்வுக் கலத்தில் ஏற்றப்பட்டன. ‘மருதீர் மெரைன்’ தளத்தின் பழைய ஊழியர்கள் சிலர் விசுவாசத்துடன் அவர்களுக்கு உதவ முன்வந்தனர். செழியனின் ஆட்கள் ஊருக்குள் வலம் வருவதாகக் கிடைத்த தகவல்கள் அவர்களை மேலும் எச்சரிக்கையடையச் செய்தன.

நண்பகல் வேளையில், அவர்களின் ஆய்வுக் கலம் அமைதியாக மண்டபத்தின் ஆழமான பவளப்பாறை பகுதியை நோக்கிப் புறப்பட்டது. நீல நிற அலைகள் படகின் பக்கவாட்டில் மோதி நுரைகளாகச் சிதறின. முகில் தனது மூழ்குக் கவசத்தை அணிந்துகொண்டு தயாரானான். யாழினி படகின் கட்டுப்பாட்டு அறையில் அமர்ந்து கணினித் திரையையும், ஆழமான சோனார் அலைகளையும் உற்று நோக்கினாள்.

“முகில், ஆழம் இருபத்தைந்து மீட்டர்கள். நீரோட்டம் சற்றே அதிகமாக உள்ளது. கீழே இறங்கும் பாதையில் எந்தவிதத் தடங்கலும் இல்லை,” என்று மைக்ரோபோன் வழியே யாழினி சொன்னாள்.

முகில் தன் முகமூடியை மாட்டிக்கொண்டு, படகின் விளிம்பில் நின்றான். அவன் கடலில் குதிக்கும் முன், யாழினியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் உதடுகளில் ஒரு நம்பிக்கையான புன்னகை இருந்தது. அவன் விரல்களால் ‘எல்லாம் நலமாக முடியும்’ என்ற சைகையைக் காட்டிவிட்டு, ஆழ்கடலின் குளிர்ந்த நீலப் பரப்பிற்குள் பாய்ந்தான்.

நீரின் ஆழத்தில் அமைதி சூழ்ந்திருந்தது. முகில் தன் கையிலிருந்த ஒளிரும் விளக்கை இயக்கியபடி, அந்தப் பழமையான மரக்கலத்தின் சிதைந்த மேல்தளத்தை நோக்கி நீந்தினான். மரக்கலத்தின் பாசிபடிந்த மரப் பலகைகள் காலத்தின் சுவடுகளைச் சுமந்து நின்றன. அவன் யாழினி குறிப்பிட்ட மையப் பெட்டகத்தின் இருப்பிடத்தை நோக்கி மெதுவாக முன்னேறினான்.

அப்போது, யாழினியின் கணினித் திரையில் ஒரு திடீர் எச்சரிக்கை ஒலித்தது. சோனார் திரையில், அவர்களின் படகை நோக்கி மிக வேகமாகக் கீழ்நோக்கி வரும் இரண்டு புதிய ஆழ்கடல் நிழல்கள் தெரிந்தன! அவை மனித உருவங்கள் அல்ல; அதிவேக நீருக்கடி உந்துவிசைக் கருவிகளுடன் (Underwater Scooters) வரும் மூழ்காளர்கள்!

“முகில்! உடனே எச்சரிக்கையாக இருங்கள்! உங்களுக்குப் பின்னால் இரண்டு திசைகளில் இருந்து ஆட்கள் நெருங்குகிறார்கள்! உடனே மேலே வாருங்கள்!” என்று பதற்றத்துடன் யாழினி அலறினாள். ஆனால் கடலின் ஆழத்தில், முகிலின் தகவல் தொடர்பு சாதனத்திலிருந்து ஒரு விசித்திரமான மின்காந்த இரைச்சல் மட்டுமே பதிலாகக் கேட்டது. இணைப்பில் குறுக்கீடு செய்யப்பட்டிருந்தது. படகின் டெக்கில் நின்றிருந்த யாழினியின் இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது போலானது.