Part 14

பகுதி 14: வடக்குக் குடிலின் தஞ்சமும் நெஞ்சில் பூத்த நிலவும்

மண்டபத் துறைமுகத்தின் பிரதான வாயிலில் உள்ளூர் அதிகாரிகளும் கதிரேசனின் ஆட்களும் அதிகாரத் தொனியில் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்தத் திகைப்பான நிமிடங்களில், பெரியவர் கொடுத்த ரகசிய எச்சரிக்கைக் குறிப்பு யாழினியின் கைகளில் லேசாக நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், முகிலின் கூர்மையான விழிகள் அந்த நெரிசலுக்கு நடுவிலும் ஒரு தப்பிக்கும் வழியைக் கண்டறிந்தன. துறைமுகத்தின் தெற்குப் பகுதியில் கவனத்தைத் திருப்பும் வகையில் சில பழைய படகுகளின் எஞ்சின் சத்தம் ஒலிக்க, அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி முகிலும் யாழினியும் கரையோர அலையாத்தித் தாவரங்களின் மறைவழியாக வடக்கு நோக்கி நகர்ந்தனர்.

இரவின் இருள் கடலோரத்தை முழுமையாகக் கப்பியிருந்தது. உப்புக் காற்றும், கரையோரம் மோதும் அலைகளின் ஓசையும் அவர்களின் தடிமனான மூச்சுக்காற்றுடன் கலந்தன. கையில் வைத்திருந்த அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தாமிரப் பட்டயங்கள் அடங்கிய உலோகப் பெட்டியை முகில் தன் மார்போடு அணைத்துப் பிடித்திருந்தான். யாழினி அவனது கரத்தைப் பற்றியபடி, தங்களுக்கு முன்னால் தெரிந்த மணல் திட்டுகளில் கவனமாக அடியெடுத்து வைத்தாள். துறைமுகத்தின் வெளிச்சமும், அதிகாரிகளின் தேடுதல் விளக்குகளும் தூரத்தில் மங்கலாகத் தெரிந்தன. அவர்கள் இருவருமே அந்தப் பகுதியைக் கடந்து வடக்குக் கரையின் ஒதுக்குப்புறமான பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

மறைவிடத்தின் அமைதியும் மனதின் தவிப்பும்

பெரியவர் குறிப்பிட்டிருந்த அந்தப் பழைய வடக்கு மீன்பிடிச் சிறுகுடில், கடற்கரையின் ஓரத்திலிருந்த தென்னை மரங்களின் நிழலில் அமைந்திருந்தது. பனை ஓலைகளாலும் காய்ந்த மூங்கில்களாலும் வேயப்பட்ட அந்தச் சிறிய குடில், வெளிப்புறப் பார்வைக்கு முற்றிலும் கைவிடப்பட்ட ஒன்று போலத் தோற்றமளித்தது. குடிலின் மரக்கதவைத் தள்ளி உள்ளே நுழைந்த முகில், உடனடியாகக் கதவை உட்புறமாகப் பூட்டினான். உள்ளே மிதமான உப்புக் காற்றும், பழைய கயிறுகளின் வாசமும் நிறைந்திருந்தது.

குடிலின் மூலையில் இருந்த ஒரு சிறிய அகல் விளக்கில் முகில் தீப்பெட்டி உரசி வெளிச்சத்தை ஏற்படுத்தினான். அந்த மெல்லிய மஞ்சள் வெளிச்சம் குடிலின் மூலைகளைச் சிறிதே வெளிச்சமாக்கியது. யாழினி அங்கிருந்த ஒரு பழைய மரப்பெட்டியின் மீது அமர்ந்து, நீண்ட பெருமூச்சை வெளியிட்டாள். அவளது முகத்தில் படிந்திருந்த வியர்வைத் துளிகள் விளக்கு வெளிச்சத்தில் பளபளத்தன. முகில் அவளுக்கு அருகில் வந்து நின்று, அவளது தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டான்.

“யாழினி… இப்போது நாம் பாதுகாப்பான இடத்தில் தான் இருக்கிறோம். அந்த அதிகாரிகளால் உடனடியாக இந்த வடக்குக் குடிலைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. உனக்கு எதுவும் ஆகாது,” என்று முகில் தன் ஆழமான, அமைதியான குரலில் கூறினான். அவனது குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும் அக்கறையும் யாழினியின் மன அழுத்தத்தை ஒரே அடியில் கரைத்தன.

யாழினி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்கள் லேசாகக் கலங்கியிருந்தன. “எனக்காக அல்ல முகில்… நீ உன்னை ஆபத்தில் ஆழ்த்திக் கொள்கிறாயே என்பதுதான் என் பயம். உன்னுடைய தோள்பட்டைக் காயம் இன்னும் முழுமையாகக் ஆறவில்லை. நீருக்கடியில் நடந்த சண்டையும், இந்தத் தொடர் ஓட்டமும் உன்னை எந்தளவுக்குப் பாதித்திருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும்,” என்று கூறியபடி அவள் தன் கையை நீட்டி, முகிலின் சட்டையின் மீது படிந்திருந்த ஈரத்தையும் மணலையும் மெதுவாகத் துடைத்து விட்டாள்.

நெருக்கத்தின் மென்மையான தருணங்கள்

அந்தச் சிறிய குடிலின் கூரையின் மீது வீசிய காற்று ஒருவித தாலாட்டைப் போல ஒலித்தது. யாழினியின் ஸ்பரிசம் முகிலின் உடலுக்குள் ஒரு புதிய ஆற்றலையும் பரவசத்தையும் பாய்ச்சியது. அவன் அவளது கரத்தைப் பிடித்துத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான். அவளது விரல்கள் அவனது வேகமான இதயத்துடிப்பை உணர்ந்தன. அந்த அபாயகரமான சூழலிலும், அவர்கள் இருவருக்குமிடையே இருந்த அன்பு ஒரு பாதுகாப்பான கோட்டையைப் போல அவர்களைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்துகொண்டது.

“மருதீர் மெரைன் நிறுவனத்தையும், உன்னுடைய குடும்பத்தின் பாரம்பரியத்தையும் காப்பாற்றுவது மட்டுமே என் லட்சியமாக இருந்தது யாழினி. ஆனால் இப்போது… உன்னைப் பாதுகாப்பதுதான் என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய கடமையாக மாறிவிட்டது. இந்த உலகத்தில் உள்ள எந்த அதிகாரத்தாலும் நம்மைப் பிரிக்க முடியாது,” என்று முகில் உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில் கூறினான்.

யாழினி தன் தலையை மெதுவாக அவனது தோளில் சாய்த்துக் கொண்டாள். “நாம் இருவரும் ஒன்றாக இருக்கும் வரை, செழியனின் எந்தப் சூழ்ச்சியும் நம்மை வீழ்த்த முடியாது முகில். இந்த ஆவணங்கள் வெறும் காகிதங்கள் அல்ல; நம்முடைய உண்மையான போராட்டத்திற்கான ஆயுதங்கள்,” என்றாள் அவள். அவர்களின் இந்த அமைதியான பிணைப்பு, அவர்களுக்கு வரவிருக்கும் பெரிய புயலை எதிர்கொள்ளும் மன தைரியத்தை அளித்தது.

எச்சரிக்கைக் குறிப்பும் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளும்

சற்று நேரத்திற்குப் பிறகு, யாழினி தன் பையிலிருந்த அந்த முதியவரின் எச்சரிக்கைக் குறிப்பையும், தாமிரப் பட்டயங்கள் அடங்கிய உலோகப் பெட்டியையும் மேசையின் மீது வைத்தாள். இருவரும் விளக்கு வெளிச்சத்திற்கு அருகில் அமர்ந்து அந்த ஆவணங்களை மீண்டும் நுணுக்கமாக ஆராயத் தொடங்கினர். பெரியவர் எழுதியிருந்த கடிதத்தில், உள்ளூர் கடலோரப் பாதுகாப்புப் பிரிவின் உயர் அதிகாரி ஒருவர் செழியனின் கார்ப்பரேட் நிறுவனத்திடமிருந்து பெருந்தொகையை லஞ்சமாகப் பெற்றுக் கொண்டு, மருதீர் மெரைனின் ஆவணங்களை முடக்கத் திட்டம் தீட்டியிருப்பதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

“பார்த்தாயா முகில்… கதிரேசன் துறைமுகத்தில் நம்மை வழிமறித்தது தற்செயலானது அல்ல. அவர்களுக்கு முன்னதாகவே செய்தி போயிருக்கிறது. நாம் இந்த ஆதாரங்களை மாவட்ட ஆட்சியரிடமோ அல்லது மாநில உயர் அதிகாரிகளிடமோ நேரடியாகக் கொண்டு சேர்த்தால் மட்டுமே உண்மையை வெளிக்கொண்டு வர முடியும்,” என்று யாழினி அந்த ஆவணங்களின் சட்டப்பூர்வ அம்சங்களை விளக்கிப் பேசினாள்.

முகில் அந்தத் தாமிரப் பட்டயங்களின் மேலிருந்த பழைய முத்திரைகளைத் தன் விரல்களால் தடவிப் பார்த்தான். “இந்த வரலாற்றுப் பொக்கிஷங்களை அழிக்க செழியன் துடிப்பதற்கு இன்னொரு முக்கியக் காரணமும் இருக்கிறது யாழினி. இந்த மரக்கலம் அமைந்திருக்கும் ஆழ்கடல் பகுதி, தாதுக்கள் நிறைந்த ஒரு பெரும் மண்டலம். மருதீர் மெரைனின் உரிமத்தை ரத்து செய்துவிட்டு, அந்தப் பகுதியைத் தனது சொந்த வணிகத்திற்காகக் கைப்பற்றுவதுதான் அவனது உண்மையான திட்டம்,” என்று முகில் கண்டுபிடித்த உண்மையை வெளிப்படுத்தினான்.

எதிர்பாராத அதிர்ச்சிச் செய்தி

இருவரும் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை குறித்து தீவிரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்த அந்த இரவின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில், முகிலின் ரகசியச் செயற்கைக்கோள் அலைபேசி லேசாக அதிர்ந்தது. அந்தப் போன் எண்ணைப் பார்த்த முகிலின் முகம் உடனடியாக மாறியது. அது அவனது பழைய ஆழ்கடல் தேடல் நண்பரிடமிருந்து வந்த குறியீட்டுச் செய்தியாகும்.

செய்தியைத் திறந்து பார்த்த முகிலின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. அதில் எழுதப்பட்டிருந்த வரிகள் அவனது ரத்தத்தை உரைய வைத்தன:

‘முகில், கவனமாக இருங்கள்! செழியன் வெறும் காய்தான். அவனுக்குப் பின்னால் இருந்து இயங்கும் கடலோரக் கார்ப்பரேட் குழுமத்தின் முதன்மை அதிகாரி, உங்கள் இருவரையும் கண்காணிப்பதற்காக ஏற்கனவே மண்டபத்திற்கு வந்துவிட்டார். அவர் இப்போது துறைமுகத்திற்கு அருகிலுள்ள உங்களின் இருப்பிடத்திற்கு மிக அருகில் இருக்கிறார்!’

யாழினி முகிலின் மாற்றத்தைக் கண்டு பதற்றத்துடன், “என்ன ஆயிற்று முகில்? யார் செய்தி அனுப்பியது?” என்று கேட்டாள். முகில் அந்த அலைபேசித் திரையை யாழினியிடம் காட்டினான். வெளியே கரையோரம் மோதும் அலைகளின் ஓசைக்கு நடுவே, குடிலுக்கு வெளியே யாரோ மெதுவாக அடியெடுத்து வைக்கும் காலடிச் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. யாழினியும் முகிலும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்; ஆபத்து அவர்கள் நினைத்ததை விட மிகவும் அருகில் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தனர்.