ஆபத்தின் முதல் எச்சரிக்கை

மண்டபத்தின் விடியல் வழக்கம் போல அமைதியாகத் தொடங்கவில்லை. உப்புக்காற்றின் வேகம் கூடிக்கொண்டே இருந்தது போல, ‘மாரூதீர் மெரைன்’ கப்பல் கட்டும் தளத்தைச் சுற்றியிருந்த பதற்றமும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. தன் தாத்தாவின் பழைய மர மேஜையில் அமர்ந்து, வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அந்த மரக்கலத்தின் வரைபடங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த யாழினியின் கவனம், கதவு திறக்கும் ஓசையால் கலைந்தது. உள்ளே நுழைந்த முகிலின் முகத்தில் வழக்கமான அமைதி இருந்தபோதிலும், அவனது பார்வையில் ஒரு கூர்மையான எச்சரிக்கை உணர்வு தென்பட்டது. அவனது கையில் சற்று நசுங்கிய ஒரு சிறிய காகிதம் இருந்தது.

யாழினி நிமிர்ந்து அமர்ந்து, “என்ன ஆச்சு முகில்? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?” என்று வினவினாள். முகில் அமைதியாக அந்த அநாமதேய எச்சரிக்கை கடிதத்தை யாழினியின் மேஜை மீது வைத்தான். ‘கடந்த காலத்துக்காக நீ தொடர்ந்து கடலுக்குள் மூழ்கினால், இந்தக் கடல் உன்னை என்றென்றும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்ளும். புனரமைப்பு வேலையை உடனே நிறுத்து’ என்ற ஆங்கில வரிகளை யாழினி படித்தபோது அவளது ரத்தம் உறைவது போலிருந்தது. அவளது கைகள் லேசாக நடுக்கமுற்றன. “முகில்… இது செழியனோட வேலையாத்தான் இருக்கும். உங்களோட உயிருக்கு ஆபத்து வர நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். இந்த ஆய்வை இதோட நிறுத்திடலாமா?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

முகில் லேசாகப் புன்னகைத்தான். அவனது தோளில் இருந்த அந்தப் பழைய காயத்தின் வடு அவனது கடந்த காலச் போராட்டங்களை நினைவூட்டியது. “யாழினி, இந்தக் கடல் எனக்குப் புதிதல்ல. அச்சமும் எனக்குப் புதிதல்ல. இந்த மிரட்டல் கடிதம் எதைக் காட்டுகிறது தெரியுமா? நாம் சரியான பாதையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைத்தான். அந்த வெண்கலப் பெட்டியில் நாம் கண்டுபிடித்த ஆவணங்கள் கார்ப்பரேட் நிறுவனத்துக்குப் பெரிய பயத்தை உருவாக்கியிருக்கு. அதனால் தான் நம்மைப் பின்வாங்க வைக்க முயல்கிறார்கள். இதற்குப் போய் பயப்படக் கூடாது” என்று உறுதியான குரலில் கூறினான். அவனது தைரியமும், அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் யாழினியின் மனதிற்குப் பெரும் பக்கபலமாக அமைந்தன.

அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் தெளிவாக இருந்தார்கள். முகில் கப்பல் கட்டும் தளத்தின் சுற்றளவு முழுவதையும் நேரில் சென்று ஆய்வு செய்ய முடிவு செய்தான். யாழினியும் அவனுடன் சேர்ந்து மர உலர் தளத்தின் அடிப்பகுதியை நோக்கி நடந்தாள். அங்கே பழமையான நழுவுப் பாதையின் (Slipway) தூண்கள் அமைந்திருந்த பகுதியில், முகில் குனிந்து உற்று நோக்கினான். மரத்தூண்களின் அடிப்பகுதியில் ஏதோ ஒருவித மாற்றம் இருப்பதை அவன் கவனித்தான். தூண்களைத் தாங்கும் இரும்பு ஆணிகள் சில தளர்ந்து கிடந்தன. மேலும், தூண்களின் அடிப்பகுதியில் செயற்கையான இரசாயனக் கரைசல் ஊற்றப்பட்டிருப்பதை அவனது கூர்மையான கண்கள் கண்டறிந்தன.

“யாழினி, இங்கே பார். யாரோ இரவில் வந்து இந்த நழுவுப் பாதையின் மரத்தூண்களைப் பலவீனப்படுத்தப் பார்த்திருக்கிறார்கள். கப்பலை மேலே ஏற்றும்போது இந்தத் தூண்கள் உடைந்தால், பெரும் விபத்து ஏற்படும் என்று திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று முகில் கூறினான். யாழினி அதை நோக்கி அருகில் வர முயன்றபோது, அந்த இரசாயனக் கரைசலின் காரமான வாசனை அவளது மூக்கைத் துளைத்தது. தொழில்முறை இரசாயனக் கரைசல்கள் மற்றும் கரைப்பான்களுக்கு (Industrial Solvents) யாழினிக்குக் கடுமையான ஒவ்வாமை (Allergic reaction) இருந்தது. உடனடியாக அவளுக்கு மூச்சுத்திணறலும் இருமலும் வரத் தொடங்கின.

அவளது நிலையைக் கண்ட முகில் நொடிப் பொழுதில் செயல்பட்டான். அவளது கரத்தைப் பற்றி, அந்த இரசாயன வாசனை வராதவாறு திறந்தவெளிக் கடலோரக் காற்று வீசும் திசையை நோக்கி அவளை அழைத்துச் சென்றான். அவளது தோள்களைப் பிடித்து, “யாழினி… மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விடு. பயப்படாதே” என்று பரிவோடு கூறினான். அவனது கைகளின் கதகதப்பும், அவனது கண்களில் தெரிந்த அக்கறையும் யாழினியின் பதற்றத்தைக் தணித்தன. அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொள்ள வேண்டும் போல அவளுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு, “எனக்கு தொழிற்சாலை கெமிக்கல்ஸ் வாசனை பட்டாலே உடம்பு ஏத்துக்காது முகில்… ரொம்ப தேங்க்ஸ்” என்றாள். முகில் அவளைப் பாதுகாப்புடன் ஒரு மர நாற்காலியில் அமர வைத்தான்.

மதிய வேளையில், அவர்கள் இருவரும் கப்பல் தளத்தின் தலைமை அலுவலகத்திற்குத் திரும்பினர். வெண்கலப் பெட்டியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சாசன ஆவணங்களையும், நில உரிமை ஆவணங்களையும் பாதுகாப்பது யாழினிக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக உருவெடுத்தது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலான அந்தப் பழமையான காகிதங்கள் கடல் உப்பாலும் ஈரப்பதத்தாலும் மிகவும் நலிவடைந்திருந்தன. நவீன இரசாயனப் பாதுகாப்புப் பூச்சுகளைப் பயன்படுத்தினால், தன் ஒவ்வாமை காரணமாகத் தான் வேலை செய்ய முடியாது என்பதோடு, அந்தப் பழமையான காகிதங்களும் சேதமடையக்கூடும் என்று யாழினி கவலைப்பட்டாள். சென்னை கப்பல் கட்டும் கல்லூரியில் தான் கற்ற நவீனப் பொறியியல் நுட்பங்கள் எதுவும் இந்த வரலாற்று ஆவணப் பாதுகாப்பிற்கு உடனடியாகக் கைக்கொடுக்கவில்லை.

யாழினியின் கவலையைப் புரிந்துகொண்ட முகில், அவளது அருகில் வந்து அமர்ந்தான். “யாழினி, நவீனப் பொறியியல் மட்டுமே எல்லாத்துக்கும் தீர்வு தராது. இந்த மண்டபத்து மீன்பிடிச் சமூகத்துல பரம்பரை பரம்பரையா பழங்கால மரக்கலங்களையும், பனை ஓலைச் சுவடிகளையும் எப்படிப் பாதுகாப்பாங்க தெரியுமா?” என்று கேட்டான். யாழினி ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். முகில் தொடர்ந்து பேசினான்: “இயற்கையான வேப்ப மரப் பிசின், மூலிகைத் தைலம் மற்றும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட தேன் மெழுகு ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்ட விகிதத்தில் கலந்து தடவினால், இந்தக் காகிதங்களில் இருக்கும் உப்புத்தன்மை நீங்குவதோடு, பூச்சிகளும் அண்டாது. இது எங்கள் ஊர் முன்னோர்களின் பாரம்பரியத் தொழில்நுட்பம்” என்று விளக்கினான்.

யாழினிக்கு முகிலின் அந்த நடைமுறை அறிவு பெரும் வியப்பை அளித்தது. அவனது ஆழமான அனுபவ அறிவும், நவீன பொறியியலுக்கு அப்பால் அவன் வைத்திருந்த பாரம்பரியக் கடல்சார் ஞானமும் அவளை மிகவும் கவர்ந்தன. “உங்ககிட்ட இருந்து கத்துக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு முகில்” என்று புன்னகையுடன் கூறினாள். அவளது புன்னகை முகிலின் இதயத்தில் ஒரு மெல்லிய அலைபாய்தலை ஏற்படுத்தியது. இருவரும் இணைந்து அந்தப் பாரம்பரிய முறையைப் பயன்படுத்தி, மிகக் கவனமாக ஆவணங்களைச் சுத்தப்படுத்திப் பாதுகாக்கத் தொடங்கினர். அவர்களின் கைகள் தற்செயலாக ஒன்றோடொன்று தொட்ட தருணங்களில், இருவருக்குள்ளும் ஒரு மெல்லிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.

இரவு நேரம் நெருங்கியது. கடலின் அலை ஓசை ஜன்னல் வழியாக பலமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அலுவலகத்தின் சிறிய விளக்கு வெளிச்சத்தில், இருவரும் அந்த வரலாற்று ஆவணங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த பழைய வர்த்தக முத்திரைகளையும், தாத்தாவின் கையெழுத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர். கார்ப்பரேட் நிறுவனம் சட்டப்பூர்வமாக இந்தத் தளத்தைக் கைப்பற்ற முடியாது என்பதற்கான மிக முக்கியப் வரலாற்றுச் சாசனம் அது என்பதில் யாழினி உறுதியாக இருந்தாள். முகில் அவளது அருகில் அமர்ந்து, வரைபடத்தின் ஓரங்களைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“இன்னும் கொஞ்ச நாளில் நாம் இந்த புனரமைப்பு வேலையை முடித்துவிட்டால், செழியனால் எதுவுமே செய்ய முடியாது யாழினி. இந்தத் தளம் உன் தாத்தாவின் புகழை மீண்டும் நிலைநாட்டும்” என்று முகில் மெல்லிய குரலில் கூறினான். யாழினி அவனை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினாள். “நீங்க என் கூட இல்லைனா, என்னால் இதையெல்லாம் தனியா எதிர்கொண்டிருக்கவே முடியாது முகில்…” என்று அவளது இதயம் உண்மையை ஒப்புகொண்டது.

அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளி குறையத் தொடங்கிய அந்த அமைதியான இரவில், திடீரென்று ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. கப்பல் தளத்தின் விளக்குகள் அனைத்தும் ஒரே நொடியில் அணைந்தன. முழு அலுவலகமும் காரிருளில் மூழ்கியது. வெளியிலிருந்த மின்சாரப் பெட்டியின் கம்பிகள் துண்டிக்கப்பட்டது போன்ற சத்தம் கேட்டது. இருண்ட அந்த அறையில், தூரத்தில் நழுவுப் பாதையின் மரப்பலகைகள் மீது யாரோ நடப்பது போன்ற காலடிச் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது.