பாட்டி மீனாட்சியின் வாக்குமூலம்

மண்டபம் கடலோரக் காற்றின் ஈரப்பதம் இரவின் அமைதியில் இன்னும் அதிகமாகியிருந்தது. செழியன் வீசிய அந்த வார்த்தை யாழினியின் மனதை ஒரு கத்தியைப் போல ஊடுருவியது. ‘ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாரூதீர் கப்பல் கட்டும் தளத்தில் நடந்த அந்தப் பெருமூழ்கடிப்புக்குக் காரணம் உங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரே’ என்ற அவனது குற்றச்சாட்டு, அறையின் வெப்பத்தையே திடீரெனக் குறைத்தது போல் இருந்தது. செழியன் தனது வழக்கமான நக்கல் சிரிப்புடன் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றாலும், அவனது அந்த விஷ விதை யாழினியின் மனதில் ஆழமாக வேரூன்றிவிட்டது. முகில் உடனடியாக அவளது தோளில் தன் கரத்தை வைத்து, அவளது பதற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றான். “செழியன் சொல்வதையெல்லாம் நம்பி உன்னை நீயே வருத்திக் கொள்ளாதே யாழினி. அவன் நம்மை உளவியல் ரீதியாகத் தளர்வடையச் செய்யப் பார்க்கிறான்,” என்று அவனது ஆழ்ந்த குரல் அவளுக்கு ஒரு சிறிய ஆறுதலை அளித்தது. என்றாலும், அந்த இரவில் யாழினியால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை. அந்தக் கடலோரக் காற்றின் ஓசையும், பழைய நினைவுகளும் அவளை ஒருசேர வாட்டின.

மறுநாள் காலை, சூரியன் உதிக்கும் முன்னரே யாழினியும் முகிலும் அந்த ஊரின் பழமையான பகுதிக்குச் சென்றனர். அங்குதான் மீனாட்சி பாட்டி வசித்து வந்தார். பல தலைமுறைகளைக் கண்டறிந்த அந்த மூதாட்டி, மண்டபத்தின் வரலாற்றையும், மாரூதீர் தாத்தாவின் காலத்துச் சரித்திரத்தையும் அத்துப்படியாக அறிந்தவர். மரத்தடியில் அமைந்திருந்த அந்தப் பழைய ஓட்டு வீட்டின் திண்ணையில் மீனாட்சி பாட்டி வெற்றிலை பாக்கு இடித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர்களின் வருகையைக் கண்டதும் அவரது சுருங்கிய முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது. “வாம்மா யாழினி… உன்னைப் பார்த்தே ரொம்ப நாளாச்சு. தாத்தாவோட ஞாபகமா இந்த ஊருக்குத் திரும்பி வந்துட்டேன்னு கேள்விப்பட்டேன். ஆனா இந்த ராட்சதக் கார்ப்பரேட் கும்பல் உன்னை நிம்மதியா இருக்க விடுமா என்ன?” என்று அவர் நேரடியாகக் கேட்ட விதம் யாழினிக்கு வியப்பைத் தந்தது.

யாழினி பாட்டியின் அருகில் அமர்ந்து, தனது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். “பாட்டி, செழியன் நேத்து என்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொன்னான். ஐம்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி நம்ம கப்பல் மூழ்கடிக்கப்பட்டப்போ, அதுக்குக் காரணமே எங்க குடும்பத்துல ஒருவர்தான் அப்படின்னு சொன்னான். அது உண்மையா பாட்டி? என் தாத்தா அப்படிப்பட்டவரா?” யாழினியின் கண்களில் நீர்த்துளிகள் துளிர்த்தன. மீனாட்சி பாட்டி ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். அவர் தூரத்தில் பரந்து விரிந்த கடலைப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினார். “உன் தாத்தா மாரூதீர் நேர்மையின் சிகரம்மா. அவரோட உழைப்பைக் கெடுக்க வெளியிலிருந்து ஆட்கள் வரணும்னு அவசியமே இல்லை; நம்ம குடும்பத்துலயே பணத்தாசை பிடித்த சில சுயநலவாதிகள் இருந்தாங்க. ஆனா, உன் தாத்தா அந்தத் துரோகத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்ல விரும்பல. ஏன்னா, அது நம்ம குடும்பத்தின் மானத்தைக் குலைச்சிடும்னு பயந்தார். செழியன் கையில் சிக்கியிருக்கிறது வெறும் காகிதங்கள் மட்டும் இல்ல, அந்தப் பழைய ரகசியங்களோட சுவடுகளும் கூடத்தான்,” என்றார் பாட்டி ஆழமான குரலில்.

பாட்டியின் அந்த வாக்குமூலம் யாழினிக்கு ஒருபுறம் அதிர்ச்சியை அளித்தாலும், மறுபுறம் தன் தாத்தாவின் மீது தனக்கு இருந்த மரியாதையை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது. உண்மை என்னவென்று முழுமையாகத் தெரியாமல் தான் கலங்கக் கூடாது என்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள். பாட்டியிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்றுக் கொண்டு அவர்கள் இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர். மாலை நேரம் நெருங்கியது. மண்டபம் கடலோரத்தின் பழைய நழுவுப் பாதையில் (Slipway) சூரியன் மறையும் காட்சி மிகவும் ரம்மியமாக இருந்தது. தங்க நிற ஒளி அலைகளின் மீது பட்டுத் தெறித்தது. யாழினி அங்கிருந்த பழைய மரப்பலகையின் மீது சாய்ந்து கொண்டு, கடலைப் பார்த்தபடி ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தாள்.

முகில் மெதுவாக அவளது அருகில் வந்து நின்றான். அவனது தோளில் இருந்த அந்தப் பழைய வடு அவனது கடந்த கால வலிகளைச் சொல்லாமல் சொன்னது. “யாழினி… உன்னோட கவலை எனக்குப் புரியுது. ஐம்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த அந்தத் துரோகமா இருக்கட்டும், இன்னைக்கு செழியன் பண்ற சதிகளா இருக்கட்டும்… எல்லாத்துக்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்காம நான் பின்வாங்க மாட்டேன். இந்த மண்டபம் கடல் எனக்கு எல்லாமே கொடுத்திருக்கு, அதே மாதிரி உன்னோட இந்தத் தளத்தையும் நான் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன்,” என்று அவன் உறுதியளித்தான். அவனது அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மையும் பாதுகாப்பும் யாழினியின் இதயத்தில் ஒரு புதிய விதமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. தொழில்ரீதியான ஒப்பந்தத்தைத் தாண்டி, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு ஆழமான உணர்வுப் பிணைப்பு உருவாகுவதை யாழினி அந்த நொடியில் உணர்ந்தாள். தன் வாழ்நாளில் எப்போதும் யாரையும் தன் அருகில் நெருங்கவிடாத யாழினி, இன்று முகிலின் கரங்களின் பாதுகாப்பை விரும்பினாள்.

அன்று இரவு, வேலைகள் அனைத்தும் முடிந்து முகில் தனது பழைய வெளிச்சவீட்டுக்குச் (Lighthouse Keeper’s Cottage) செல்லும் வழியில், அவனது வீட்டு வாசலில் ஒரு சிறிய காகிதப் பொட்டலம் கிடப்பதைக் கண்டான். சுற்றுப்புறத்தில் யாருமில்லை; அந்த இரவின் நிசப்தம் ஒரு ஆபத்தை உணர்த்துவது போல இருந்தது. முகில் குனிந்து அந்தப் பொட்டலத்தை எடுத்துப் பிரித்தான். உள்ளே ஒரு சிறிய கடிதம் இருந்தது. அதில் ரத்தச் சிவப்பு மையில் எழுதப்பட்டது போல ஆங்கிலத்தில் ஒரு வரி இருந்தது: ‘If you continue to dive for the past, the sea will take you back forever. Stop the restoration now.’ அந்த அநாமதேய எச்சரிக்கை கடிதம் முகிலின் புருவங்களைச் சுருங்கச் செய்தது. எதிரிகள் நிழல் வடிவில் தங்களைச் சுற்றி வளைக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பதை அவன் உடனடியாக உணர்ந்தான். ஆனால் அந்த எச்சரிக்கை அவனுக்குப் பயத்தைத் தரவில்லை; மாறாக, யாரோ ஒரு சக்தி இந்த விசாரணையை நிறுத்த தீவிரமாக முயல்கிறது என்ற உண்மையை அவனுக்குத் தெளிவுபடுத்தியது.