நாகதேவனின் நிழல்

நாகதேவனின் நிழல்

சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனையின் அமைதியான அறைக்குள், பேராசிரியர் சோமசுந்தரம் எச்சரித்துவிட்டுச் சென்ற கணம், அந்த இடத்தின் சூழலே மாறியது போல் ஒரு குளிர் காற்று வீசியது. மதிவதனி தனது இடது கையின் பிறவி மச்சத்தைத் தன் வலது கையால் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது மனம் சற்றே நடுங்கினாலும், அந்தச் சுவடியின் உண்மையை வெளிக்கொணர வேண்டும் என்ற அவளது கூர்மையான அறிவு அவளுக்குத் தைரியத்தைக் கொடுத்தது. அவள் அஞ்சி ஓடவில்லை; மாறாக, அந்தக் காலக் குறிப்பேட்டின் ஒவ்வொரு ஏட்டிலும் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக நின்றாள்.

அதே நேரத்தில், கடல்நகரத்தின் மறுமுனையில் உள்ள ஒரு ரகசிய மாளிகையில், நாகதேவன் தன் மேசையின் மீது விரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய கடல் வரைபடங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் பேராசையால் ஒளிர்ந்தன. “கவிந்தன் கடலடியில் எதையோ கண்டறிந்துவிட்டான். அதேபோல், சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனையில் மதிவதனி அந்தச் சுவடியைத் தொட்டவுடன் ஆற்றல் வெளிப்பட்டுள்ளது. அந்த இரண்டு சக்திகளையும் நாம் இணைத்தால் மட்டுமே, முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மூழ்கிய மணிக்கூண்டு கோட்டையின் காலக் கட்டுப்பாட்டு இரகசியத்தைத் திறக்க முடியும்” என்று தனது கூட்டாளிகளிடம் கூறினான் அவன். நாகதேவனின் இரகசிய அமைப்பு பல ஆண்டுகளாக இந்தத் தருணத்திற்காகவே காத்திருந்தது. சுவடியின் பன்னிரண்டு ஏடுகளில் மூன்று ஏடுகள் ஏற்கனவே அவனது வசமிருந்தாலும், மீதமுள்ள ஏடுகளின் இருப்பிடம் மதிவதனியிடம் உள்ள முதன்மைக் குறிப்பேட்டில் மட்டுமே முழுமையாகப் பதிவாகியிருந்தது.

மறுபுறம், ஆழ்கடல் ஆய்வுக் கூடத்தில் தன் பணிகளை முடித்துவிட்டுத் தன் ஓய்வறையில் அமர்ந்திருந்த கவிந்தனுக்கு ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. கடலடியில் மணிக்கூண்டு கோட்டையின் நீல நிறக் குறியீடுகளைத் தொட்டதிலிருந்து, அவனது மனத்தில் ஒரு பெண்ணின் அமைதியான முகம் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது. அவனால் அதை விளக்க முடியவில்லை. அவனது பகுத்தறிவு மனம் அதை ஒருவித மாயையாகத் தள்ள முயன்றாலும், அவனது உள்ளுணர்வு ஏதோ ஒரு अदृश्य (அদৃশ্য) பிணைப்பு தன்னைத் தொலைதூரத்தில் உள்ள யாருடனோ இணைப்பதாகச் சொன்னது. அதே கணத்தில், சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனையில் தனியாக அமர்ந்து சுவடியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மதிவதனிக்கும் அதே போன்றதொரு மன அதிர்வு ஏற்பட்டது. அவளது மனதில் கடல் அலைகளின் ஓசையும், கடலடியில் ஒளிரும் நீல நிறக் குறியீடுகளின் காட்சியும் நிழலாடின. இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் தூரத்தில் இருந்தாலும், அவர்களின் ஆன்மாக்கள் ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நூலால் பிணைக்கப்படுவதை அவர்கள் மெல்ல உணரத் தொடங்கினர்.

இரவு ஆழமாகிக் கொண்டிருந்தது. கடல்நகரத்தின் அமைதியான தெருக்களில் நள்ளிரவுச் காற்று விசையடித்து வீசியது. சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனையைச் சுற்றியுள்ள மரங்கள் காற்றின் வேகத்தில் அசைந்தன. அப்போதுதான் அந்த மர்மம் அரங்கேறியது. அரண்மனையின் பழமையான இரும்புப் பிரதான வாயிலுக்கு வெளியே, கறுப்பு நிற ஆடைகளை அணிந்த இரண்டு மர்ம நபர்கள் மெதுவாக வந்து நின்றனர். அவர்களின் கண்களில் சுவடியைக் கைப்பற்றும் வெறி தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர்கள் சுவடி அரண்மனையைச் சுற்றிலும் உள்ள பாதுகாப்பு முறைகளைக் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினர். நாகதேவனின் உளவுப் பிரிவு தனது முதல் கட்ட நடவடிக்கையைத் தொடங்கிவிட்டது என்பதை உணர்த்தும் வகையில், அரண்மனையின் ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு நிழல் அசைவது போல மதிவதனிக்குத் தோன்றியது. அவள் உடனடியாகத் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து ஜன்னல் வழியே வெளியே உற்று நோக்கினாள். அங்கே யாரும் இல்லாதது போல் தோன்றினாலும், காற்றுடன் கலந்து வந்த ஒரு நச்சு மௌனம் அவளுக்குப் பேரபாயத்தின் வரவை எச்சரித்தது.