காலக் குறிப்பேட்டின் முடிவு மற்றும் நீடித்த காதல்

கோட்டையின் பிரதான கட்டுப்பாட்டு அறையின் இரும்புப் பூட்டுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தானாகவே இயங்கத் தொடங்கின. நூற்றாண்டுகளாக உறைந்து கிடந்த அந்தப் பழங்கால இயந்திரங்கள், மதிவதனியின் இடது கை மணிக்கட்டு மச்சத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல ஒளிக்கும், கவிந்தன் கையாண்ட நவீனத் தொழில்நுட்ப அலைகளுக்கும் கட்டுப்பட்டு சீரான இயக்கத்திற்கு வந்தன. கடலுக்கு அடியில் அமைந்திருந்த அந்த மணிக்கூண்டு கோட்டை இப்போது தன் முழுமையான ஆற்றலோடு விழித்தெழுந்து, சுற்றியிருந்த நீர்ப்பரப்பில் ஒரு பெரிய தங்க நிற ஒளிவட்டத்தைப் பரப்பியது.

வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த நாகதேவன் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஒளியைக் கண்டு மிரண்டு போனான். அவன் கொண்டுவந்த அதிநவீனக் கருவிகளும், ஏற்கெனவே கைப்பற்றியிருந்த சிறிய சுவட்டுத் துண்டுகளும் அந்தப் பேரொளியின் முன்பு செயலற்றுப் போயின. கோட்டையின் நினைவகக் காப்பகம் எழுப்பிய மின்காந்தத் தடை அவனது ஆட்களை முழுமையாகப் பின்னுக்குத் தள்ளியது. நாகதேவன் ஆவேசமாகக் கத்தியபடியே சுவடியின் சக்தியைத் தன்வசப்படுத்த முயன்றான்; ஆனால், காலக் குறிப்பேட்டின் உண்மையான ஏடுகள் அவனது பேராசைக்குக் கட்டுப்படாமல், கோட்டையின் பிரதான மையக்கல்லோடு முழுமையாக இணைந்துவிட்டன.

‘நாகதேவன் தோற்றுவிட்டான்’ என்று கவிந்தன் அமைதியான குரலில் கூறினான். அவனது கண்கள் மதிவதனியின் முகத்தில் பதிந்திருந்தன. ‘அவன் நினைத்த வரலாற்று அழிவை நம்மால் தடுத்து நிறுத்த முடிந்தது. இந்த கோட்டையின் சக்தியும் காலக் குறிப்பேடும் இனி எங்கும் செல்லாது; இது நம்மிடமும் இந்தத் தொன்மை நகரத்தின் பாதுகாப்பிலும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்.’

மதிவதனி மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள். அவளது உள்ளத்தில் இருந்த பயம் முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒரு நிம்மதியான பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது. ‘நம்முடைய சொந்த நினைவுகளோ அல்லது இந்த நகரத்தின் வரலாறோ எந்த ஆபத்திலும் சிக்கவில்லை. கடந்த காலத்தின் ரகசியங்கள் நம்மைச் சோதித்தாலும், நமது காதலும் நம்பிக்கையும் தான் இந்த வெற்றியைத் தேடித்தந்துள்ளது’ என்றாள் அவள்.

கோட்டையின் சுவர்களில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த அத்தனை குறியீடுகளும் ஒருசேர ஒளிரத் தொடங்கி, அமைதியான அலைகளின் ஓசையோடு அந்த இடத்தின் காற்றை நிறைத்தன. பழங்காலக் காவலாளியின் உருவம் மெல்லத் தன் கைகளை உயர்த்தி அவர்களை வாழ்த்திவிட்டு அந்த ஒளியில் கரைந்துபோனது. நாகதேவனும் அவனது கூட்டாளிகளும் அந்தப் பேரொளியின் தாக்கத்தைத் தாங்க முடியாமல் அங்கிருந்து பின்வாங்கிச் சென்றனர். கடல்நகரத்தின் மீது கவிழ்ந்திருந்த இருள் விலகி, விடியலின் பொன்னிறக் கதிர்கள் கடலின் மேற்பரப்பைத் தடவத் தொடங்கின.

நிகழ்காலத்தில் கடல்நகரம் அமைதியாகவும் ஒளியுடனும் காட்சியளித்தது. சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனையும் கலங்கரை விளக்கமும் புதிய பொலிவுடன் மிளிர்ந்தன. அந்த மாலையில், கடலோரத்து மணற்பரப்பில் மதிவதனியும் கவிந்தனும் அருகருகே நின்றுகொண்டிருந்தனர். கடலின் மெல்லிய அலைகள் அவர்களின் கால்களைத் தழுவிச் செல்ல, இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். நூற்றாண்டுகளைக் கடந்த அந்த மாயப் பிணைப்பும், அவர்களின் ஆழமான காதலும் அந்தத் தொன்மை நகரில் காலத்திற்கும் நீடித்து நிற்கும் சாட்சியாக மாறியது.