நீருக்கடியில் ஒளிரும் குறியீடுகள்

கடல்நகரத்தின் மறுமுனையில், இரவின் அமைதியைத் தாலாட்டிய அலைகளுக்கு நடுவே, ஆழ்கடல் ஆய்வாளர் கவிந்தன் தன் பணியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தான். அவனது வயது முப்பத்து ஒன்று. ஆழ்கடல் நீச்சல் மற்றும் தொல்பொருள் துறையில் சர்வதேசப் பயிற்சி பெற்ற அவனுக்கு, கடல்நீருக்கு அடியில் இருக்கும் ஒவ்வொரு பாறையும், ஒவ்வொரு நீரோட்டமும் அத்துபடி. அன்று இரவு, வழக்கத்திற்கு மாறாகக் கடலின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு விசித்திரமான மின்காந்த அதிர்வு வெளிப்படுவதைக் கவிந்தனின் அதிநவீன சோனார் கருவிகள் துல்லியமாகப் பதிவு செய்தன. உடனடியாகத் தனது நீச்சல் உடைகளை அணிந்துகொண்டு, ஆழ்கடல் நீச்சல் உபகரணங்களுடன் கடலுக்குள் குதித்தான் அவன்.

நீல நிற இருள் சூழ்ந்த ஆழ்கடலின் குளிர்ந்த நீரில் மிதந்தபடியே, அவன் நூறு அடிகளுக்கும் கீழே அமைந்துள்ள ‘மணிக்கூண்டு கோட்டை’யை நோக்கிச் சென்றான். முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கடலில் மூழ்கிப்போனதாக நம்பப்படும் அந்தப் பண்டைய கோட்டையின் சிதறிய தூண்களும், பிரம்மாண்டமான கல் சுவர்களும் கடல் பாசிகளால் மூடப்பட்டுக் கிடந்தன. ஆனால், இன்று மட்டும் அந்த வழக்கமான இருள் அங்கே இல்லை. கோட்டையின் முதன்மைக் கதவைச் சுற்றியிருந்த பழங்காலச் செதுக்கல்களில் இருந்து, கண் கூசும் நீல நிற ஒளி மெதுவாப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.

கவிந்தன் வியப்புடன் தன் நீருக்கடியில் ஒளிரும் விளக்கை அணைத்தான். இயற்கைக்கு மாறான அந்த நீல ஒளி எதனால் ஏற்படுகிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள அவன் தன் கைகளை நீட்டி, கோட்டையின் பிரதான வாயிலில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த விசித்திரக் குறியீடுகளைத் தொட்டான். அவன் விரல்கள் அந்தச் கல் குறியீடுகளைத் தீண்டிய அந்தத் திசைக் கணத்தில், கோட்டையின் அமைப்பில் ஒரு சிறிய அதிர்வு ஏற்பட்டது. அவனது இதயத்துடிப்பு எகிறியது. அறிவியலால் விளக்க முடியாத ஏதோ ஒரு சக்தி தன்னை ஈர்ப்பதை அவன் உணர்ந்தான். அதே நேரத்தில், கோட்டையின் சுவர்களில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த அதே வடிவங்கள் அவனது மனக் கண்ணில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

மறுபுறம், சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனையின் அமைதியான அறைக்குள், பேராசிரியர் சோமசுந்தரம் கையில் ஒரு பழைய குறிப்பேட்டுடன் மதிவதனியின் முன்னே வந்து நின்றார். அவரது முகத்தில் லேசான பதற்றம் நிழலாடியது. “மதி… நீ தொட்ட அந்தச் சுவடி சாதாரணமானது அல்ல. முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தக் கடல்நகரத்தை ஆண்ட நமது முன்னோர்கள், காலத்தின் போக்கைக் கட்டுப்படுத்தப் பயன்படுத்திய ஆபத்தான இரகசியம் அது. அதைப் பயன்படுத்துபவர்களின் நினைவுகளை அது உணவாக எடுத்துக் கொள்ளும் என்று எச்சரிக்கிறார்கள். நாகதேவனைப் போன்ற கயவர்கள் அதைக் கைப்பற்றத் துடிக்கிறார்கள்” என்று எச்சரித்தார் அவர்.

பேராசிரியரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மதிவதனிக்குக் குளிர் சிலிர்த்தது. தான் கையில் ஏந்தியிருப்பது சாதாரணப் பனைஓலைச் சுவடி அல்ல, ஏதோ ஒரு பேரழிவின் சாவியை என்பதை அவளது மனம் மெல்ல உணர்ந்தது. அவள் தனது இடது கையின் பிறவி மச்சத்தைத் தன் வலது கையால் பற்றிக் கொண்டாள். அப்போது, அவள் மேசையின் மீது வைத்திருந்த ‘காலக் குறிப்பேடு’ சுவடியின் இரண்டாவது ஏடு திடீரெனத் தன் தானாகவே விலகியது. அதில் எழுதப்பட்டிருந்த வரிகள் காற்றில் ஒளிரத் தொடங்கின.

அதே விநாடியில், கடலுக்கு அடியில் கவிந்தன் தொட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த மணிக்கூண்டு கோட்டையின் குறியீடுகளும் அதே நீல ஒளியில் தகிக்கத் தொடங்கின. ஆயிரக்கணக்கான மைல்களுக்கு அப்பால் இருந்த இரண்டு வெவ்வேறு உலகங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களின் கைகளில் இருந்தும் ஒரே நேரத்தில் ஒளிரத் தொடங்கிய அந்தத் தொடர்பைக் கண்டு, இயற்கையே மெய்சிலிர்த்து நின்றது. மதிவதனியும் கவிந்தனும் ஒருவருக்கொருவர் அறியாமலேயே ஒரு மாயப் பிணைப்பால் இணைக்கப்படுவதை அந்த நீல வெளிச்சம் கோடிட்டுக் காட்டியது.