Recovered Continuation 9

பகுதி 9: வஞ்சகத்தின் நிழல்

விக்ரமனின் அந்த விகாரமான சிரிப்பு இருள்மலைக் கரடுமுரடான நிலவறை முழுவதும் ஒரு வறண்ட எதிரொலியாகக் கேட்டது. பல வருடங்களாக தன் குடும்பத்தின் நம்பிக்கைக்குரிய தூணாக, தனக்கு ஆறுதலாக இருந்த சித்தப்பாவா இந்தத் துரோகத்திற்குப் பின்னால் இருக்கிறார் என்ற அதிர்ச்சி ருத்ரனின் உடலையும் ஆன்மாவையும் ஒருசேர உலுக்கியது. இடது கையில் வெள்ளித் தீ மூலிகையின் மெல்லிய குளிர்ச்சி பாதுகாப்பளித்தாலும், நெஞ்சில் அடிபட்ட வலியை அந்த மூலிகையால் ஆற்ற முடியவில்லை. விக்ரமனின் கைகளில் மின்னிய செப்புச் சாவியும், இரத்தக்கறை படிந்த கத்தியும் கடந்த காலத்தின் பல இரகசியக் கொலைகளுக்கு சாட்சியாகப் பேசின.

“சித்தப்பா… ஏன்? எதற்காக இந்தத் துரோகம்?” ருத்ரனின் குரல் ஆத்திரமும் வேதனையும் கலந்த ஒரு கடுமையான முணுமுணுப்பாக வெளிப்பட்டது. அவனது கண்கள் கோபத்தில் சிவந்து, நரம்புகள் புடைத்தன. “என் தந்தையின் மரணம், எனக்கு இந்தச் சாபம்… எல்லாமே உங்களது சதிதானா?”

விக்ரமன் தன் கையில் இருந்த கத்தியை மெலிதாகத் திருப்பிப் பார்த்தவாறு, சற்றும் பதற்றமின்றிப் புன்னகைத்தான். “துரோகம் என்று நீ சொல்வது முட்டாள்தனம், ருத்ரன். இது அதிகாரப் பகிர்வு! உனது தந்தையும் அபிராமியின் பெற்றோரும் அந்த மூலிகையின் உண்மையான சக்தியைப் பொதுமக்களுக்குக் கொடுத்து, இந்த இருள்மலையின் பரம்பரை ஆதிக்கத்தை அழிக்க முயன்றார்கள். அப்படிச் செய்தால் நம் குடும்பத்தின் சக்தி என்னாவது? இந்த இருள்மலைக் கணவாயின் முழுமையான அரசன் நான் ஒருவன்தான் ஆக வேண்டும். அதற்கு இந்தச் சாபமும், உங்களது பலவீனங்களும் தான் படிக்கட்டுகள்!”

அந்த நேரத்தில், அரண்மனையின் உட்பகுதியிலிருந்து வேகமாக ஓடி வந்த அபிராமி, நிலவறைப் பாதையின் நுழைவாயிலில் நின்றாள். அவளது முகம் மூச்சிரைக்கக் கலக்கத்துடன் இருந்தது. விசாலியைப் பாதுகாப்பான இடத்தில் அமர வைத்துவிட்டு அவள் பின்தொடர்ந்து வந்திருந்தாள். அங்கே விக்ரமனின் கைகளில் இருந்த செப்புச் சாவியையும், அவன் பேசிய வார்த்தைகளையும் கேட்ட அவளது முகத்தில் ஆத்திரமும் வெறுப்பும் ஒருசேரப் படர்ந்தன.

"நீங்களா… விசாலியைத் தாக்கியதும் நீங்கள்தானா?" அபிராமியின் குரல் நடுங்கியது, ஆனால் அதில் தீப்பொறி பறந்தது. அவள் தன் கைகளில் மறைந்திருந்த மூலிகைச் சக்தியைத் திரட்டத் தொடங்கினாள். அவளது உள்ளங்கைகளில் வெள்ளித் தீயின் மெல்லிய நீல ஒளி பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது. “என் பெற்றோரின் சாவுக்குக் காரணமான அந்த ரகசியக் குறிப்புகளைத் திருடியது நீங்கள்தானா, விக்ரமன்?”

விக்ரமன் சிறிதும் அச்சமின்றி அவர்களை ஏளனமாகப் பார்த்தான். “ஆமாம், நானேதான்! அந்த மூலிகையின் முழுமையான செய்முறையை அடக்கினால், இந்த இருள்மலை மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்தப் பள்ளத்தாக்கும் என் காலடியில் இருக்கும். உங்களால் என்னை இப்போது ஒன்றும் செய்ய முடியாது, ருத்ரன். உனது சாபம் முழுமையாக உன்னை முடக்கும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது…”

பேசியபடியே விக்ரமன் நிலவறையின் இன்னொரு இரகசியப் பாதைக்குள் வேகமாக நுழைந்து மறைந்தான். அந்தப் பாதைக்குச் செல்லும் பெரிய கல் கதவு அவன் கையில் இருந்த செப்புச் சாவியைக் கொண்டு சட்டென அடைக்கப்பட்டது. கதவு அடைபடும் போது ஏற்பட்ட கடுமையான சத்தம் அந்த நிலவறையில் எதிரொலித்தது.

"அவனைப் போக விடக்கூடாது, அபி!" ருத்ரன் தன் வலது கையால் கதவைத் தள்ள முயன்றான், ஆனால் அந்தப் பழங்காலக் கருங்கல் கதவு அசைந்துகூடக் கொடுக்கவில்லை. வெள்ளித் தீ மூலிகையின் பாதுகாப்பால் அவனது இடது கை சற்றே நிம்மதி அடைந்திருந்தாலும், சித்தப்பாவின் இந்தத் தப்பியோட்டம் அவர்களை ஒரு பெரும் பேராபத்தின் விளிம்பிற்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தது.

அபிராமி அவனது அருகில் வந்து, அவனது கரத்தை மென்மையாகப் பற்றினாள். அவளது உள்ளங்கைகளின் கதகதப்பு ருத்ரனின் குளிர்ந்துபோன ஆன்மாவுக்குச் சிறிய ஆறுதலை அளித்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்ட அந்த நிமிடம், பல வருட பகையைத் தாண்டிய ஒரு பலமான புரிதலை உருவாக்கியது. “நாம் கவலைப்பட வேண்டாம், ருத்ரன். அவர் எந்தப் பாதை வழியாகச் சென்றாலும் சரி, அந்த இரகசியச் சாவியை நாம் கண்டுபிடிக்கலாம். உண்மை ஒருநாள் வெளிவரும்” என்றாள் அபிராமி, தன் குரலில் உறுதியுடன்.

அவர்கள் இருவரும் அங்கிருந்து உடனடியாகத் திரும்பி, விசாலி இருக்கும் அறைக்கு விரைந்தனர். மயக்க நிலையில் இருந்த விசாலி மெல்லக் கண்களைத் திறந்தாள். அவளது உடலில் இன்னும் பலவீனம் நீடித்தாலும், அவள் அபிராமியின் கரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு முக்கியமான தகவலை வெளிப்படுத்தினாள். “அபி… விக்ரமன் எடுத்துச் சென்ற செப்புச் சாவியால் நிலவறையின் பிரதான கருவூலம் திறக்கப்படும். அங்குதான் நம் முன்னோர்களின் உண்மையான இரகசிய மூலிகைப் பதிவுகள் உள்ளன… அதை அவன் அடைந்தால், ஒட்டுமொத்த அரண்மனையும் அவனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் சென்றுவிடும்.”

அந்த எச்சரிக்கை ருத்ரனையும் அபிராமியையும் மேலும் உஷார் படுத்தியது. ஆபத்து நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த அவர்கள், விக்ரமனைத் தடுத்து நிறுத்த அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைக்குத் தயாராகினர்.