இருளின் தொடக்கம்

பகுதி 1: இருளின் தொடக்கம்

இருள்மலைக் கணவாயின் அடர்ந்த மூடுபனி, வழக்கம் போல அன்றைய அந்திப் பொழுதையும் தன் மாயக் கரங்களால் மூடிக் கொண்டிருந்தது. கரண் குடும்பத்தின் புராதனக் கருங்கல் அரண்மனையின் உயர்ந்த மாடத்திலிருந்து கீழே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ருத்ரன். முப்பத்தொன்று வயதான அவனது தீர்க்கமான முகத்தில் வீசிய குளிர் காற்றைக் காட்டிலும், அவனது இடது கையில் பரவிக் கொண்டிருந்த உறைபனியின் வலி மிகவும் கொடூரமானதாக இருந்தது.

அவன் தன் இடது கையின் சட்டையைக் மெல்ல உயர்த்தினான். தோள்பட்டை வரை பரவியிருந்த நரம்புகள், இருண்ட நீல நிறத்திலிருந்து கரிய கண்ணாடியைப் போல மாறிக்கொண்டிருந்தன. ‘நிழல் பனி சாபம்’. கரண் வம்சத்தின் ஒவ்வொரு தலைமுறையையும் பலிகொள்ளும் அந்தப் பழங்காலத்துச் சாபம், இப்போது அவனைக் மெல்ல மெல்ல உள்ளிருந்து அரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. கையை அசைக்க முயன்றபோது, ஆன்மாவை ஊடுருவும் அந்த அமைதியான ஒளி வேதனை அவனது மூச்சைத் திணறடித்தது. உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு வலியைப் பொறுத்துக் கொண்டான்.

“இன்னும் எத்தனை நாட்கள் இதை மறைக்கப் போகிறாய், ருத்ரா?” பின்னால் கேட்ட குரலில் அமைதியை இழந்து திரும்பிப் பார்த்தான். அவனது சித்தப்பா விக்ரமன் கதவோரம் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவனது கண்களில் கவலையைக் காட்டிலும் தந்திரமும் அதிகார ஆசையும் மிளிர்ந்தன.

“இதைப் பற்றிப் பேசிப் பயனில்லையென உங்களுக்குத் தெரியும், சித்தப்பா. என் கையின் நிலைமை கட்டுக்குள் தான் இருக்கிறது,” என்றான் ருத்ரன், தன் குரலில் எந்தவித பலவீனமும் தெரியாதவாறு.

“பொய் சொல்லாதே!” விக்ரமன் முன்னே வந்து அவனது இடது கையைப் பிடித்து உற்றுப் பார்த்தார். “இன்னும் சில தினங்களில் இந்தக் கருப்புக் கண்ணாடி உன் இதயத்தை அடைந்துவிடும். அதன்பின் நீ மனிதனாக இருக்க மாட்டாய்… நிழல் அரக்கனின் பிடியில் சிக்கி அழிந்துபோவாய்! உன்னைக் காப்பாற்ற ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது. கல்யாணி குடும்பத்தின் வெள்ளித் தீ மூலிகைச் சாம்பல் நமக்கு வேண்டும்.”

ருத்ரனின் கண்கள் நொடியில் சுருங்கின. ‘கல்யாணி குடும்பம்’—அந்தப் பேரைக் கேட்டதுமே அவனது மனதில் பல வருட நினைவுகள் அலைமோதின. ஒரு காலத்தில் அவனுக்கு நிச்சயக்கப்பட்டவள், அவனது சிறுவயதுத் தோழி, இப்போது எதிரிக் குடும்பத் தலைவியாக இருக்கும் அபிராமி. பதினெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு, ஒரே இரவில் இரு குடும்பத்துப் பெற்றோர் சந்தேகத்திற்குரிய முறையில் இறந்துபோன அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவத்திற்குப் பிறகு, இரண்டு குடும்பங்களும் இணக்க முடியாத எதிரிகளாக மாறிப்போயின.

“அபிராமி இங்கு வரமாட்டாள். வந்தாலும் அவள் தன் குடும்பத்து மூலிகையை நமக்குத் தரமாட்டாள்,” என்றான் ருத்ரன் ஆழமான பெருமூச்சுடன்.

“அவள் வந்துதான் ஆகவேண்டும். எல்லைப் பாதையில் அவள் நுழைந்துவிட்டதாக நம்மவர்கள் செய்தி கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். உன் தந்தையின் மரணத்திற்கும் அவள் பெற்றோரின் மரணத்திற்கும் பின்னால் உள்ள உண்மையை அறிய அவளும் தவித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறாள். ஆனால் நினைவில் வைத்துக்கொள், ருத்ரா… அவள் உன்னை நம்பப் போவதில்லை. உன்னைத் தன் எதிரியாகவே பார்ப்பாள்,” என்று எச்சரித்தார் விக்ரமன்.

எல்லையின் குரல்

அதே நேரத்தில், இருள்மலைக் கணவாயின் தெற்கு எல்லையில், மூடுபனியை விலக்கிக்கொண்டு ஒரு குதிரை மெதுவாக நடைபோட்டு வந்துகொண்டிருந்தது. அதில் அமர்ந்திருந்தாள் இருபத்தொன்பது வயதான அபிராமி. கல்யாணி வம்சத்தின் தலைவி, வெள்ளித் தீ மூலிகைகளின் ரகசியம் அறிந்த ஒரே பெண்மணி.

அவளது கைப்பைக்குள் கவனமாக வைக்கப்பட்டிருந்த வெள்ளிப் பிரம்புகளின் சாம்பல், அவள் மனதிற்குச் சிறிதளவு ஆறுதலைத் தந்தது. ஆனால், இந்த இருள்மலையடிவாரத்தில் காலடி எடுத்து வைத்ததுமே அவளது இதயம் வேகமாகக் துடிக்கத் தொடங்கியது. பத்து வருடங்களுக்கு முன்னால், ருத்ரனுடன் சிரித்துப் பேசிய அதே கணவாய் இது. அன்று அவளது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, “நாம் என்றென்றும் ஒன்றாக இருப்போம்” என்று சத்தியம் செய்த அதே ருத்ரன், இன்று அவளுக்குப் பெரும் எதிரிக் குடும்பத்து வாரிசு.

மலைப் பாதையின் காற்றில், மூலிகைகளின் நறுமணத்தோடு ஏதோ ஒரு தீய சக்தியின் வாடையும் கலந்து வீசுவதை அபிராமி உணர்ந்தாள். அவளது அக்கா விசாலி புறப்படும்போது கூறிய எச்சரிக்கை வார்த்தைகள் அவளது நினைவில் எதிரொலித்தன: ‘அபிராமி, கரண் குடும்பத்தாரை ஒருபோதும் நம்பாதே. குறிப்பாக ருத்ரனை! அவர்கள் சாபத்தால் அழியப் போகிறவர்கள். அவர்களோடு சேர்ந்தால் உன் உயிருக்கும் ஆபத்து.’

ஆனால் அபிராமியால் வராமல் இருக்க முடியவில்லை. தன் பெற்றோர் ஒரே இரவில் உயிரிழந்ததன் பின்னணியில் இருந்த மாயாஜால இரகசியத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டுமானால், கரண் குடும்பத்து மாயக் குகையின் இரத்தச் சீலைத் திறந்தாக வேண்டும். அதற்கு இரு குடும்பத்து கூட்டு இரத்தம் தேவை. அதுமட்டுமன்றி, ருத்ரனின் உடலைச் சாபம் அரிப்பதாகக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து அவளது மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் மெல்லிய வலி இருந்து கொண்டே இருந்தது.

கட்டுக்கடங்காத மாற்றம்

மூடுபனி அடர்ந்த ஒரு பாறை வளைவில், அபிராமியின் குதிரை திடீரென மிரண்டு கனைத்தது. காற்றில் கருப்புப் பனியின் உறைந்த வாடை அடித்தது. அபிராமி சுதாரித்துக்கொண்டு குதிரையிலிருந்து கீழே குதித்தாள். தன் கைப்பைக்குள்ளிருந்த வெள்ளித் தீ மூலிகைப் பொடியைக் கையில் எடுத்தவாறு முன்னே சென்றாள்.

அங்கே, பாறையின் நிழலில் ருத்ரன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவனது முகம் வலியால் சுருங்கியிருந்தது. அவனது இடது கை முழுவதுமாக நிழல் பனியின் கரிய கண்ணாடியாக மாறியிருந்ததுடன், அதிலிருந்து கரும் புகையைப் போல மாயச் சக்தி வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது. அவனால் தன் சாபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் திணறினான்.

“ருத்ரன்!” அபிராமியின் குரல் தழுதழுத்தது. சந்தேகம், பயம், ஆழமான ஈர்ப்பு ஆகிய அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் அவளது நெஞ்சை அடைத்தன.

ருத்ரன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் பனி நீல நிறத்தில் மின்னின. “அபிராமி… கிட்டே வராதே! விலகிப் போ! என்னால்… என்னால் இதைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை!” என்று அலறினான்.

அவன் எச்சரித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவனது இடது கையிலிருந்து வெடித்த நிழல் பனியின் கொடூரமான கருப்பு ஒளி, சுற்றியிருந்த பாறைகளை உடைத்துக்கொண்டு அபிராமியின் மூலிகைத் தோட்ட எல்லையை நோக்கியும், அபிராமியை நோக்கியும் கட்டுப்பாடில்லாமல் பாய்ந்தது.

அபிராமி நொடிப் பொழுதும் தாமதிக்காமல் தன் கையிலிருந்த வெள்ளித் தீ மூலிகைப் பொடியைக் காற்றில் வீசினாள். அவளது கைகளிலிருந்து வெளிப்பட்ட பிரகாசமான வெள்ளி நிற ஒளியும், ருத்ரனின் கையிலிருந்து சீறிப் பாய்ந்த கரிய நிழல் பனியும் காற்றில் மோதிப் பயங்கரச் சத்தத்துடன் வெடித்தன. அந்த மோதலின் அதிர்வால் சுற்றியிருந்த பெரும் பாறைகளில் விரிசல்கள் விழுந்து, சுக்குநூறாக நொறுங்கி விழுந்தன. பனிக் காற்றும் வெளுத்த மூலிகைப் புகையும் ஒன்றோடொன்று கலந்து அந்த எல்லைப் பகுதியையே ஒரு மாயாஜாலப் போர்க்களமாக மாற்றின. அபிராமியின் பாதங்களுக்கு அருகே பரவிய கரிய பனி, மூலிகைப் பொடியின் தொடுதலால் மெதுவாகச் சாம்பலாக மாறத் தொடங்கியது.

ருத்ரன் தன் வலது கையால் இடது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு முழங்காலிட்டுத் தரையில் வீழ்ந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று கரிய புகையாக வெளியேறியது. அவனது உடலெங்கும் நரம்புகள் நீல நிறத்தில் வீங்கி, சாபத்தின் கொடுமையை வெளிப்படுத்தின. “உன்னைக் காயப்படுத்துவது என் நோக்கமல்ல, அபிராமி… இந்த சாபம் என் ஆன்மாவை மெல்ல மெல்ல விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது!” என்று வேதனையோடு முனகினான் ருத்ரன். அவனது குரலில் இருந்த உண்மையும் வலியும் அபிராமியின் இதயத்தை ஊடுருவின. பத்து வருடப் பிரிவுக்குப் பிறகும், அவனது கண்களில் தென்பட்ட அந்த பழைய அக்னி போன்ற பார்வை மாறவில்லை, ஆனால் அதில் இப்போது ஆழமான துயரமும் தனிமையும் நிறைந்திருந்தன.

அபிராமி பயத்தையும் மீறி மெல்ல அடியெடுத்து வைத்து அவனை நோக்கிச் சென்றாள். அவளது அக்கா விசாலியின் எச்சரிக்கைகளும், கடந்த காலக் குடும்பப் பகையும் அவளது மனக்கண் முன் வந்து நின்றன. ஆனால், தன் எதிரே உயிருக்குப் போராடும் ருத்ரனைக் கண்டு அவளால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. “ருத்ரா, அசையாதே! இந்த சாபம் வெறும் உடல் நோய் அல்ல, இது உங்கள் கரண் வம்சத்து இரத்தத்தோடு கலந்த மாயக் சாபம். இதை அடக்க மூலிகைகளின் சாம்பல் மட்டும் போதாது,” என்று கூறியவாறு தன் பையிலிருந்து மேலும் சில அரிய மூலிகை இலைகளை எடுத்து அவனது இடது கரத்தின் அருகே தூவினாள்.

வெள்ளிப் பொடியின் தொடுதலால் ருத்ரனின் இடது கையில் இருந்த கரிய பனி தற்காலிகமாகக் கட்டுக்குள் வந்தது. ஆனால் அவனது உடலில் ஏற்பட்ட வெப்பம் தணியவில்லை. அவன் மெதுவாக நிமிர்ந்து அபிராமியைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் தெரிந்த கவலையும், கோபமும் அவனுக்குள் அடங்கியிருந்த உணர்ச்சிகளை மீண்டும் கிளறிவிட்டன. “நீ இங்கே வந்திருக்கக் கூடாது அபிராமி. நம் குடும்பங்களின் இரத்தப் பகை முடிவுக்கு வரப் போவதில்லை. உன் பெற்றோரின் மறைவுக்கு என் குடும்பம்தான் காரணம் என்று நீ நினைக்கிறாய். ஆனால், அந்த மாயக் குகையின் இரத்தச் சீலைத் திறக்கப்பட்டால் மட்டுமே உண்மையான துரோகி யார் என்பது தெரியவரும்,” என்று தாழ்ந்த, கம்பீரமான குரலில் கூறினான்.

“உண்மையை அறியத்தான் நான் வந்திருக்கிறேன், ருத்ரா!” என்று அபிராமியின் குரல் உறுதியுடன் ஒலித்தது. “என் குடும்பத்து இரத்தமும் உன் குடும்பத்து இரத்தமும் இணைந்தால்தான் அந்த குகையின் கதவு திறக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், உன்னை நம்பி நான் அந்த ஆபத்தான குகைக்குள் வர வேண்டுமா? என் அக்கா விசாலி கூறியது போல, நீ என்னை ஏமாற்ற மாட்டாய் என்பதற்கு என்ன நிச்சயம்?” என்று வினவினாள். அவளது பார்வையில் சந்தேகமும், அதே வேளையில் அவனிடம் இருக்கும் ரகசியமான ஈர்ப்பும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன.

ருத்ரன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான். அவனது சாபம் சற்று அடங்கியிருந்தாலும், அவனது கண்கள் இன்னும் நீல ஒளியுடன் மின்னின. அவன் அபிராமியை நெருங்கி வந்து, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான். “என்னை நம்புவதும் நம்பாததும் உன் விருப்பம், அபிராமி. ஆனால், இந்த சாபம் என்னை முழுமையாக விழுங்குவதற்குள் நாம் அந்த குகையின் இரகசியத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். இல்லையெனில், உன் மூலிகைத் தோட்டமும், இந்த இருள்மலையும் நிழல் பனியால் அழிந்து சாம்பலாகும்,” என்று எச்சரித்தான். இருவருக்கும் இடையே இருந்த எல்லைக் கோடு மறைந்து, ஆபத்தும் ஈர்ப்பும் கலந்த ஒரு புதிய பிணைப்பு அங்கே உருவானது.