Part 14: நிழல் விழிப்பும் குருதி ஒப்பந்தமும்

பாகம் 14: நிழல் விழிப்பும் குருதி ஒப்பந்தமும்

கருவூலத்தின் மூலைப்பகுதியில் சுருண்டு கிடந்த அடர் நீல நிழல் மெல்ல மெல்ல உருப்பெறத் தொடங்கியபோது, நிலவறையின் காற்று உறையும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. சுவர்களில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த பழைய மூலிகை வரிவடிவங்கள் அலை அலையாக மின்னி அதிர்ந்தன. ருத்ரனின் இடது கையில் படர்ந்திருந்த நிழல் பனிச் சாபம் மீண்டும் விழித்துக்கொள்ள முயல்வது போல, அவன் நரம்புகளில் உறைபனிப் புயல் வீசியது. ஆனால், அவனது கரத்தைப் பற்றியிருந்த அபிராமியின் விரல்களிலிருந்து பரவிய வெள்ளித் தீ மூலிகைச் சாம்பலின் வெதுவெதுப்பான சூடு, அவன் உடலுக்குள் ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகச் செயல்பட்டது.

“ருத்ரன்… அசையாதீர்கள்!” என்று அபிராமி மெல்லிய குரலில் எச்சரித்தாள். அவளது மூச்சுக்காற்று அந்தக் கடும் குளிரில் வெண் மூடுபனியாக வெளிப்பட்டது. அவளது கண்கள் கருவூல மூலையில் எழுந்த அந்த நிழல் உருவத்தையும், அதே நேரத்தில் நிலவறைத் தரையில் வீழ்ந்து கிடந்த விக்ரமனையும் மாறி மாறி நோக்கின.

விக்ரமன், கருவூலத்தின் கதவிலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல ஒளியின் தாக்குதலால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், அவனது கண்கள் இன்னும் பேராசையால் மிளிர்ந்தன. தரையில் ஊர்ந்து சென்று, கருவூலப் பீடத்தின் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கறுப்பு மரப் பேழையை நோக்கித் தன் கரத்தை நீட்டினான். “இந்தக் குடும்பத்தின் முழு அதிகாரமும்… இந்த மூலிகைப் பதிவுகளும் எனக்கு மட்டுமே சொந்தம்! ருத்ரன், நீ அழிவதற்காகவே பிறந்தவன்… இந்தச் சாபத்திலிருந்து நீ தப்பிக்கவே முடியாது!” என்று விக்ரமன் இடிந்த குரலில் கத்தினான்.

பழங்காலக் குறியீடுகளும் வெளிப்பட்ட உண்மையும்

ருத்ரன் தன் சாபத்தின் வலிமையையும் மீறி, அபிராமியைத் தன் உடலுக்குப் பின்னால் மறைத்துப் பாதுகாப்பாக நின்றான். “சித்தப்பா! இன்னுமா உங்கள் பேராசை அடங்கவில்லை? உங்கள் சொந்தப் பரம்பரையையே சாபத்திற்குள் தள்ளி, அபிராமியின் குடும்பத்தையும் அழித்த அந்தத் துரோகத்தின் விளைவுதான் இந்த நிலைமை. இன்னுமா உணராமல் இருக்கிறீர்கள்?” என்று உறுதியான குரலில் கேட்டான்.

அபிராமி, தன் கையிலிருந்த பழைய மூலிகைப் பதிவுக் குறிப்பேட்டை வேகமாகப் புரட்டினாள். கருவூலச் சுவரில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த மாய வடிவங்களுக்கும் அந்தக் குறிப்பேட்டின் செய்யுள்களுக்கும் இடையேயான தொடர்பை அவளது கூர்மையான அறிவு சட்டென்று கண்டறிந்தது. “ருத்ரன்! இந்த நிழல் உருவம் வேறு யாருமல்ல… உங்கள் மூதாதையர் காலத்தில் இந்தச் சாபத்தை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட இரக்கமற்ற நிழல் காவல் சக்தி! இந்தக் கருவூலத்தைத் தவறான வழியில் திறக்க முயல்பவர்களை அழிக்கவே இது விழித்திருக்கிறது!” என்று உரக்கக் கூறினாள்.

அவளது சொற்கள் நிலவறையில் எதிரொலித்த அதே நேரத்தில், அந்த நிழல் உருவம் ஒரு பெரிய அரக்கனைப் போல உருவெடுத்து விக்ரமனை நோக்கி நகர்ந்தது. விக்ரமன் பயத்தில் அலறினான். தான் அடைய நினைத்த அதிகாரமே தன்னையே விழுங்க வருவதைக் கண்டு அவனது கைகள் நடுங்கின. ஆனால், அவன் தன் வஞ்சகத்தை விற்கவில்லை. தன் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பழைய கருங்கல் நெம்புகோலை பலமாக இழுத்தான். உடனே, நிலவறையின் மேற்கூரை பிளவுபட்டு, பெரிய கற்கள் கீழே விழத் தொடங்கின.

ஆழமான பிணைப்பும் காதலின் தீப்பொறியும்

மேற்கூரையின் உடைந்த பகுதியிலிருந்து பெரிய கல் ஒன்று அபிராமியின் மேல் விழ வந்த நொடியில், ருத்ரன் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து அவளைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். இருவரும் நிலவறையின் பாதுகாப்பான ஒரு மூலையில் உருண்டு விழுந்தனர். கற்கள் சிதறி விழுந்த புகைப் படலத்திற்கு நடுவே, ருத்ரனின் மார்பில் சாய்ந்திருந்த அபிராமி, அவனது இதயத் துடிப்பை மிக அருகில் உணர்ந்தாள். அவனது சாபத்தால் உறைந்திருந்த உடலிலும், அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற துடிப்பான பேரன்பின் கதகதப்பு நிறைந்து வழிந்தது.

“உங்களுக்கு எதுவும் ஆகவில்லையே, அபிராமி?” என்று ருத்ரன் பதற்றத்துடன் அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். அவனது விழிகளில் இருந்த உண்மையான அக்கறையும் ஆழமான அன்பும் அபிராமியின் இதயத்தைத் தொட்டது. இத்தனை காலப் பகைக்கும் சந்தேகங்களுக்கும் அப்பால், தன் உயிரைக் கொடுத்துத் தன்னைக் காக்கும் இந்த மனிதனைத் தன் வாழ்நாளின் நாயகனாக அவள் மனம் முழுமையாக ஏற் கொண்டது.

“எனக்கு ஒன்றும் இல்லை, ருத்ரன்… ஆனால் உங்கள் கையைப் பாருங்கள்!” என்று அபிராமி கூறினாள். ருத்ரனின் இடது கையில் மீண்டும் நிழல் பனி படரத் தொடங்கியிருந்தது. அபிராமி சற்றும் யோசிக்காமல், தன் மடியில் வைத்திருந்த வெள்ளித் தீ மூலிகைச் சாம்பலை எடுத்து அவனது கையில் தடவி, தன் கரங்களால் அவனது கரத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது விரல்களின் தொடுதலும் மூலிகையின் அற்புதச் சக்தியும் இணைந்து, ருத்ரனின் உடலில் ஓடிய நச்சை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தின. இருவரின் பார்வைகளும் ஒன்றோடொன்று கலந்தபோது, அந்த ஆபத்தான சூழலிலும் ஒரு மென்மையான காதல் உணர்வு அவர்களைச் சூழ்ந்தது.

சாபத்தின் நிரந்தரத் தீர்வும் தப்பித்தலும்

அபிராமி சட்டென்று மூலிகைப் பதிவேட்டின் இறுதிப் பக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டினாள். “ருத்ரன்! சாபத்திற்கான முழுமையான தீர்வு எனக்குப் புரிந்துவிட்டது! இந்தச் சாபம் வெறும் நச்சினால் மட்டும் உருவாகவில்லை; ஒரு குருதி ஒப்பந்தத்தால் செய்யப்பட்டது. உங்கள் பரம்பரையின் சுத்திகரிக்கப்பட்ட குருதியும், எங்கள் பரம்பரையின் வெள்ளித் தீ மூலிகையின் தூய சாம்பலும் இணைந்து இருள்மலையின் உச்சிப் பீடத்தில் வைக்கப்படும்போதுதான் இந்த நிழல் பனி சாபம் முற்றிலுமாக அழியும்!” என்று விவரித்தாள்.

அதே நேரத்தில், தந்திரமாகத் தப்பிக்க நினைத்த விக்ரமன், சுவரில் ஏற்பட்ட பிளவின் வழியே இரகசியப் பாதையைக் கண்டுபிடித்து, கறுப்புப் பேழையை எடுக்க முடியாமல், தன் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள நிலவறையிலிருந்து தப்பியடி ஓடினான். “ருத்ரன்! உன்னை இருள்மலை உச்சியில் வைத்துக் கவனிக்கிறேன்!” என்று சத்தமிட்டவாறே அவன் இருளுக்குள் மறைந்தான்.

நிலவறை முழுமையாக இடிந்து விழும் ஆபத்து நெருங்கியதால், ருத்ரன் அந்தப் பழமையான மூலிகைப் பதிவேட்டையும், கருவூலத்தின் முக்கிய செப்புச் சாவிகளையும் பத்திரமாக எடுத்துக்கொண்டான். “அபிராமி, விக்ரமன் தப்பித்துவிட்டான். அவன் நிச்சயம் இருள்மலை உச்சிப் பீடத்தைக் கைப்பற்றவே ஓடுகிறான். நாம் உடனே இங்கிருந்து வெளியேறி உச்சிப் பீடத்தை அடைய வேண்டும்!” என்றான்.

அபிராமி தலையசைத்து அவனை நம்பிக்கையோடு நோக்கினாள். “நாம் இருவரும் ஒன்றாக இருக்கும் வரை, எந்த நிழலாலும் நம்மை வீழ்த்த முடியாது, ருத்ரன்!” என்று உறுதியளித்தாள். இடிந்து விழும் கற்களுக்கு இடையே, இருவரும் கை கோர்த்தபடி நிலவறையின் மேல்நோக்கிய இரகசியப் பாதையை நோக்கி விரைந்தனர். இருள்மலையின் கடுமையான சாபத்தை முறியடிக்கும் இறுதிப் போராட்டத்தை நோக்கி அவர்களின் பயணம் தொடர்ந்தது.