உடைந்த நம்பிக்கை

உடைந்த நம்பிக்கை

இருள்மலைக் கணவாயின் கருங்கல் அரண்மனையைச் சூழ்ந்திருந்த அடர்ந்த மூடுபனி, வழக்கத்தை விட இன்று அதிக குளிர்ச்சியுடன் நிலத்தைக் கவ்வியிருந்தது. குகை வாயிலுக்கு அருகில் ருத்ரனும் அபிராமியும் கண்டெடுத்த இரத்தக்கறை படிந்த கிழிக்கப்பட்ட ஆவணங்கள் அவர்களின் மனதில் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன. சாபம் இயற்கையானது அல்ல; மாறாக, திட்டமிடப்பட்டு வஞ்சகமாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கொடூரமான சதி என்ற உண்மை அவர்களுக்குப் புரியத் தொடங்கியிருந்தது. அந்தச் சூழலில், அரண்மனையின் மறுபக்கத்திலிருந்து வந்த ஒரு பதற்றமான மரண ஓலம் அவர்களின் கவனத்தை உடனடியாகத் திசைதிருப்பியது.

“அது விசாலியின் குரல்!” அபிராமியின் முகம் அச்சத்தால் வெளிறியது. தன் மூத்த சகோதரியின் குரலைத் தெளிவாக அடையாளம் கண்ட அவள், நொடியும் தாமதிக்காமல் அரண்மனையின் உட்பகுதிக்கு ஓடினாள். ருத்ரன் தன் இடது கையில் வெள்ளித் தீ மூலிகை சாம்பலின் குளிர்ச்சியான பாதுகாப்பைக் கவனித்தவாறே, அபிராமியைப் பின்தொடர்ந்து வேகமாக ஓடினான். கருங்கற்கள் பதித்த நீண்ட நடைபாதைகளைக் கடந்து அவர்கள் விசாலியின் அறைக்கு அருகில் சென்றபோது, அங்கே ஒரு பெரும் போராட்டம் நடந்ததற்கான அடையாளங்கள் சிதறிக்கிடந்தன.

அறைக்கு வெளியே மூலிகைத் தட்டுகள் உடைந்து கிடந்தன. விசாலி அங்கே தரை மீது மயக்க நிலையில் கிடந்தாள். அவளது அருகில் ஒரு மர்ம நிழல் உருவம் வேகமாக மறைவதைக் கண்ட ருத்ரன், தன் முழுபலத்தையும் திரட்டி அந்த உருவத்தை விரட்டிச் சென்றான். அபிராமி உடனடியாகத் தன் சகோதரியின் அருகே முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, அவளது நாடியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். விசாலியின் உடலில் மூலிகைப் பலம் குறைந்திருந்தாலும், உயிர் ஆபத்து இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திய பின், அவள் ருத்ரன் சென்ற திசையைப் பார்த்தாள்.

கருங்கல் அரண்மனையின் இரகசிய நிலவறைப் பாதைக்குச் செல்லும் வழியில்தான் அந்த நிழல் உருவம் மறைந்திருந்தது. ருத்ரன் அங்கே வேகமாகச் சென்று பார்த்தபோது, அங்கு நின்றிருந்த நபர் யாரென்று கண்டுகொண்டு நிலைகுலைந்து போனான். தன் சொந்த இரத்தமும், கரண் குடும்பத்தின் அதிகாரப் பொறுப்பில் இருந்தவருமான விக்ரமன், குகையின் நிலவறைப் பாதையின் பிரதான சுவிட்ச் பலகையின் அருகே நின்று கொண்டிருந்தார். அவரது கைகளில் ஒரு பழைய செப்புச் சாவியும், இரத்தக்கறை படிந்த ஒரு சிறிய கத்தியும் இருந்தன.

“சித்தப்பா!” ருத்ரனின் குரல் அதிர்ச்சியிலும் வேதனையிலும் நடுங்கியது. பல ஆண்டுகளாகத் தன் குடும்பத்தைக் காப்பதாக நம்பிய அந்த மனிதர்தான், தன் தந்தையின் மரணத்திற்கும், தனக்கு வந்த சாபத்திற்கும், இப்போது விசாலியின் மீதான தாக்குதலுக்கும் மூளையாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார் என்ற உண்மை அவனது ஆன்மாவைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது. ருத்ரனின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தன; அதே நேரம், நம்பியவர்கள் செய்த துரோகம் அவனது இதயத்தில் ஒரு பெரிய வெ기ட்டை ஏற்படுத்தியது.

விக்ரமன் சிறிதும் குற்ற உணர்ச்சியின்றிச் சிரித்தான். அவனது முகம் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஒரு விகாரமான வஞ்சகப் புன்னகையைக் கொண்டிருந்தது. “ருத்ரன்… நீயும் அபிராமியும் என்னதான் மூலிகைத் தேடல்களிலும் ஆவணத் தேடல்களிலும் ஈடுபட்டாலும், இந்த மலையின் உண்மையான இரகசியத்தை உங்களால் வென்றெடுக்க முடியாது. இந்த நிழல் பனி சாபம் தற்செயலானது அல்ல; எங்கள் பரம்பரையின் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த நான் உருவாக்கிய பரிசு!” என்று அவன் கொடூரமாகக் கூறினான்.

அபிராமி அந்த இடத்திற்கு ஓடிவந்து நின்றபோது, விக்ரமனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு உறைந்து போனாள். அவளது பெற்றோரின் மறைவுக்கும் இந்த மனிதனுக்கும் என்ன தொடர்பு என்ற கேள்வி அவளது நெஞ்சை அடைத்தது. இரு குடும்பங்களின் தலைவர்களும் ஒரே இரவில் கொல்லப்பட்டதற்குக் காரணம் விக்ரமனின் இந்த பேராசைதான் என்பது இப்போது தெளிவாகப் புரிந்தது. துரோகத்தின் முழு வடிவம் அவனுக்கு முன்னால் நிற்பதைக் கண்ட அபிராமி, ருத்ரனின் கரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு அவனுக்கு ஆறுதலாக நின்றாள். அவளது விரல்களின் சூடு ருத்ரனின் உறைந்த இதயத்திற்குச் சிறிய ஆறுதலைத் தந்தது.

ஆனால், விக்ரமன் சும்மா இருக்கவில்லை. அவன் தன் கையில் இருந்த செப்புச் சாவியை நிலவறைச் சுவரில் இருந்த ஒரு மறைக்கப்பட்ட பெரிய கல் பூட்டில் சொருகினான். “உங்களால் என்னை நிறுத்த முடியாது. இருள்மலையின் அடிவாரத்தில் பூட்டப்பட்டிருக்கும் அந்த மகா நிழல் அரக்கனின் முழு சக்தியையும் நான் இப்போதே எழுப்பப் போகிறேன்” என்று கூறியபடியே அவன் அந்தச் சாவியைத் திருப்பினான்.

கீழே இருந்து ஒரு பயங்கரமான நிலநடுக்கத்தைப் போன்ற அதிர்வு எழுந்தது. நிலவறைச் சுவர்கள் நடுங்கின; காற்றிலிருந்து கடுமையான சாம்பல் வாடை வீசத் தொடங்கியது. குகையின் நிலத்தடி முதல் கதவு மெல்லத் திறக்கத் தொடங்கும் அந்த உச்சக்கட்டப் பதற்றமான சூழலில், ருத்ரனும் அபிராமியும் என்ன செய்வதென்று அறியாமல் திகைத்து நின்றனர்.