நட்சத்திர வீதி: மாநகரத்து நினைவுகள் — பகுதி 13

நள்ளிரவுப் பொழுதின் அமைதியைக் கீறிக்கொண்டு பாய்ந்தது கதிரவனின் கார். திருவல்லிக்கேணியின் குறுகிய மற்றும் இருண்ட தெருக்களில் டயர்களின் உரசல் சத்தம் மட்டும் தனித்து ஒலித்தது. சற்று முன்பு வேலு தொலைபேசியில் அலறிய பதட்டமான குரல், கதிரவனின் நரம்புகளில் சூட்டை ஏற்றியிருந்தது. கோர்ட்டில் வெற்றியின் முதல் படியைத் தொட்ட உற்சாகம் நொடியில் அடிபட்டுப் போய்விட்டிருந்தது. சூர்யபிரகாஷின் ஆட்கள் அச்சகத்திற்குள் இரவோடு இரவாக அத்துமீறி நுழைந்துவிட்டார்கள் என்ற செய்தி, அவனது கோபத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சேர்த்தது. காரின் வேகத்தை மேலும் கூட்டியவன், வளைவுகளில் சாமர்த்தியமாகத் திருப்பினான். மாநகரத்தின் தூக்கத்தைக் கெடுக்கும் வகையில் அவனது காரின் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் பழமையான சுவர்களில் பட்டுத் தெறித்தது.

சில நிமிடங்களில் பாரதி அச்சகத்தின் பிரம்மாண்டமான இரும்பு வாயிலின் முன் வாகனம் வந்து நின்றது. ஆங்கிலேயர் காலத்து வளைந்த சுவர்களும், பெயர்ந்துபோன நீல நிற வர்ணமும் கொண்ட அந்தப் பழமை வாய்ந்த கட்டடம் இருளில் ஒரு பூதம் போலக் காட்சியளித்தது. வழக்கமாக இந்த நேரத்தில் அமைதியாக இருக்கும் அச்சகத்தின் வளாகத்தைச் சுற்றி ஒரு சந்தேகத்திற்கு இடமான கார் நின்று கொண்டிருப்பதை கதிரவன் தூரத்திலிருந்தே கவனித்தான். சூர்யபிரகாஷின் அடியாள்கள் எவரோ ভেতরে நுழைந்திருக்க வேண்டும். காரை அச்சகத்தின் முகப்பிலேயே சாதாரணமாக நிறுத்தாமல், சற்றுத் தள்ளி மறைவாகப் போட்டவன், சத்தம் இல்லாமல் கீழே இறங்கினான்.

கையடக்கமான செல்போனின் டார்ச் வெளிச்சத்தை மட்டும் ஆன் செய்துகொண்டு, பின்பக்கக் கதவு வழியாக உள்ளே நுழைந்தான் கதிரவன். அச்சகத்தின் மர வாசனைக்குப் பதிலாக அங்கே எதையோ அவசரமாகத் தேடியதற்கான அறிகுறியும், காகிதங்கள் சிதறடிக்கப்பட்ட வாசனையும் காற்றில் மிதந்தன. ‘கதிர் தம்பி… நீங்க வந்திட்டீங்களா?’ என்ற நலிந்த குரல் அச்சகத்தின் மூலையிலிருந்து கேட்டது. அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் கதிரவனின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. வேலுவின் குரல் அது. உடனடியாக அந்தத் திசையை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான்.

அச்சகத்தின் பழைய இயந்திரங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள சிறிய அறையில், கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் தரையில் அமர வைக்கப்பட்டிருந்தார் வேலு. அவரது வாயில் துணி எரிக்கப்பட்டிருந்தது. அவரது கண்களில் அச்சமும் மூத்த வயதுக்குரிய இயலாமையும் தளும்பின. சுற்றி முற்றிப் பார்த்த கதிரவன், உடனடியாக பாய்ந்து சென்று வேலுவின் கட்டுகளை அவிழ்த்துவிட்டான். ‘வேலு அண்ணா, ஒன்னும் பயப்பட வேணாம். நான் வந்துட்டேன்’ என்று உறுதியான குரலில் கூறியவன், அவருக்குத் தண்ணீர் குடிக்கக் கொடுத்து நிமிர்த்தினான். மூச்சு வாங்க வாக்கியங்களைச் சேர்த்த வேலு, ‘தம்பி… முகமூடி போட்ட ரெண்டு பேர் திடீர்னு சுவரைக் தாண்டி குதிச்சாங்க. நான் தடுக்கப் பார்த்தேன். ஆனா அவங்க என்னை அடிச்சுப் போட்டுட்டு, அந்த மரப்பெட்டி வச்சிருந்த இடத்தைத் துருவித் துருவித் தேடினாங்க’ என்றார்.

கதிரவனின் பார்வை உடனடியாக அந்த மறைவிடத்தின் மீது பதிந்தது. சுந்தரராஜன் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பழைய லெட்ஜர்களும், சில முக்கியக் குறிப்புப் புத்தகங்களும் இருந்த இடம் கலைக்கப்பட்டிருந்தது. ஏற்கனவே மூல டைரிகள் சூர்யபிரகாஷின் கரங்களுக்குச் சென்றுவிட்ட நிலையில், மீதமிருந்த சிறு துண்டுக் குறிப்புகளையும் ஆவணங்களையும் அழிக்கவே இந்த நள்ளிரவுத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை கதிரவன் புரிந்துகொண்டான். ஆனாலும், சட்டத்தின் முன் தங்களை முழுமையாக முடக்க சூர்யபிரகாஷ் எடுக்கும் இந்தத் தீவிர முயற்சி, அவனுக்குள் ஒரு பெரும் சவாலை ஏற்படுத்தியது.

அப்போதுதான் அந்தத் திடுக்கிடும் காட்சி அவன் கண்களில் பட்டது. வேலுவைக் காப்பாற்றிய வேகத்தில் தரையைப் பார்த்த கதிரவன், அங்கே சிதறிக்கிடந்த காகிதங்களுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய, ஆனால் பலமான உலோக முத்திரையைக் கண்டெடுத்தான். சூர்யபிரகாஷின் கார்ப்பரேட் நிறுவனமான ‘பெகாசஸ்’ குழுமத்தின் பிரத்யேக சின்னம் செதுக்கப்பட்ட அந்தத் தங்க நிற பேட்ஜ், அத்துமீறி நுழைந்தவர்களில் ஒருவன் அணிந்திருந்த ஆடையில் இருந்து கழன்று விழுந்திருக்க வேண்டும். அந்த முத்திரையைத் தன் கையில் எடுத்த கதிரவனின் விரல்கள் கோபத்தால் நடுங்கின. இது சூர்யபிரகாஷ் தன் சொந்த கைகளால் தனக்கு எதிராக விட்டுச் சென்ற மிகப்பெரிய துப்பு என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

‘தம்பி… அவங்க அச்சகத்தின் பின்பக்கச் சுவரைக் தாண்டித்தான் தப்பிச்சு ஓடினாங்க. வெளியில ஒரு பெரிய கருப்பு நிற கார் காத்துட்டு இருந்துச்சு’ என்று வேலு கவலையுடன் கூறினார். கதிரவன் அந்த உலோக முத்திரையைத் தன் பாக்கெட்டில் பத்திரமாகப் போட்டுக் கொண்டான். சூர்யபிரகாஷின் நேரடிச் சதிக்கு இதவிடப் பெரிய சான்று நீதிமன்றத்திற்குத் தேவையில்லை. நாளை காலை உயர்நீதிமன்றத்தில் இந்தத் புதிய தடயத்தை நீதிபதியின் முன் சமர்ப்பித்து, எதிர்தரப்பின் முகமூரியைக் கிழிக்க வேண்டும் என்ற புதிய உறுதி அவனுக்குள் உதித்தது. வேலுவை அங்கிருந்து பாதுகாப்பான இடத்திற்கு மாற்றிய கதிரவன், அந்த நள்ளிரவு இருளிலும் ஒரு புதிய போருக்கான வியூகத்துடன் அச்சகத்தின் வெளியே நின்றான்.

வேலுவை உடனடியாகத் தனது நண்பனின் பாதுகாப்பான வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று சேர்த்தான் கதிரவன். வழியெல்லாம் வேலுவின் மனதிலிருந்த பயத்தைப் போக்கும் வகையில் பேசினான். “வேலு அண்ணா, நீங்கள் இனி கவலைப்பட தேவையில்லை. இந்த அக்கிரமத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் நேரம் வந்துவிட்டது. இந்தச் சின்னம் நம்மிடம் இருக்கும் வரை சூர்யபிரகாஷால் நீதிமன்றத்தில் தப்பிக்க முடியாது. நீங்கள் தைரியமாக ஓய்வெடுங்கள்,” என்று கூறி அவருக்கு ஆறுதல் அளித்தான். வேலுவும் கதிரவனின் கைகளைப் பற்றி, “பார்த்துப் போப்பா, அந்த ஆளு ரொம்ப ஆபத்தானவன்,” என்று எச்சரித்து அனுப்பினார்.

அதன்பின், கதிரவன் நேராகத் தனது வழக்கறிஞர் செழியனின் வீட்டிற்கு விரைந்தான். நள்ளிரவையும் பொருட்படுத்தாமல் செழியனை எழுப்பி, அச்சகத்தில் நடந்த அசம்பாவிதங்களையும், அங்கே கைப்பற்றப்பட்ட பெகாசஸ் நிறுவனத்தின் தங்க நிற உலோக முத்திரையையும் காண்பித்தான். அந்த முத்திரையைக் கண்ட செழியனின் கண்களில் ஒரு புதிய நம்பிக்கை மின்னியது. “கதிர், இது சாதாரணத் தடயம் அல்ல! அந்த நிறுவனத்தின் அடியாட்கள்தான் அத்துமீறி நுழைந்தார்கள் என்பதற்கு இதுவே வலுவான ஆதாரம். இதைக்கொண்டு நாம் நாளை காலை விசாரணை நடக்கும்போதே நீதிபதியிடம் அவசர மனுவைத் தாக்கல் செய்யலாம்,” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினார் செழியன். இருவரும் இணைந்து அதிகாலை வரை வழக்குக்கான சட்டப்பூர்வ ஆவணங்களைத் தயார் செய்தனர்.

மறுநாள் காலை, சென்னை உயர்நீதிமன்ற வளாகம் பரபரப்பாகக் காட்சியளித்தது. வழக்கமான வழக்கறிஞர்களின் கூட்டத்திற்கு நடுவே, கதிரவனும் செழியனும் கம்பீரமாக நடந்து வந்தனர். நீதிமன்றத்தின் வாசலிலேயே சூர்யபிரகாஷின் ஆடம்பரக் கார் வந்து நின்றது. காரிலிருந்து இறங்கிய சூர்யபிரகாஷ், தன் முகத்தில் வழக்கமான அகந்தையுடன் கதிரவனை ஏளனமாகப் பார்த்தான். அச்சகத்தைச் சூறையாடி ஆதாரங்களை அழித்துவிட்டோம் என்ற மிதப்பில் அவன் இருந்தான். ஆனால், கதிரவனின் முகத்தில் இருந்த அமைதியும், அவனது பாக்கெட்டில் பத்திரமாக இருந்த அந்த உலோக முத்திரையும் சூர்யபிரகாஷிற்கு ஏதோ ஒரு தவறான சமிக்ஞையைக் கொடுத்தது. கதிரவன் அவனை நெருங்கி, “நேற்று இரவு நீர் அனுப்பிய விருந்தினர்கள் ஒரு நினைவை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள்… அதை இன்று நீதிபதிக்கு முன்னால் உங்களுக்குத் திருப்பித் தருகிறேன்,” என்று மெல்லிய குரலில் கூறிவிட்டு நீதிமன்ற அறைக்குள் கம்பீரமாக நுழைந்தான்.