திசை மாறிய வேர்கள் — பகுதி 20: விக்டர் வசந்த்தின் முடக்கம் மற்றும் அறிவின் ஸ்மார்ட் வியூகம்

பகுதி 20: விக்டர் வசந்த்தின் முடக்கம் மற்றும் அறிவின் ஸ்மார்ட் வியூகம்

டாப்ஸ்லப் காடுகளின் அடர்ந்த பசுமைக்குள், மரங்களின் இலைகளுக்குள் காற்று நுழைந்து சலசலக்கும் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த அமைதியான இயற்கையின் சூழலுக்குப் பின்னால், ஒரு பெரும் பதற்றம் நிலவிக் கொண்டிருந்தது. வனத்துறைக்குச் சொந்தமான பிரதான வெளியேறும் பாதையை விக்டர் வசந்த்தும் அவனது ஆட்களும் முழுமையாக மறித்து நின்றிருந்தனர். கதிரும் நிலாவும் அறிவும் வைத்திருந்த மடிக்கணினியில், வரதனின் சட்டவிரோத மரக்கடத்தல் மற்றும் நில ஆவண மோசடிகள் தொடர்பான அத்தனை டிஜிட்டல் சாட்சிகளும் மிகப் பாதுகாப்பாகப் பதிவிறக்கம் செய்யப்பட்டிருந்தன. இப்போது அந்தச் சாட்சிகளை எப்படியாவது காட்டின் எல்லைக்கு வெளியே கொண்டு சேர்த்து, ஊடகங்களுக்கும் நேர்மையான உயர் அதிகாரிகளுக்கும் அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் உடனடி இலக்காக இருந்தது.

“சார், பிரதான சாலையில் விக்டரோட ஜீப்பும், அவங்களோட ஆயுதம் ஏந்திய ஆட்களும் நிற்கிறாங்க. நாம இந்த வழியா வெளிப்படையா வெளியேறவே முடியாது. எங்களைச் பார்த்த உடனே அவங்க சுட ஆரம்பிச்சுடுவாங்க” என்று அறிவு தன் மடிக்கணினியை மார்போடு அணைத்தபடியே பதற்றத்துடன் கூறினான். அவனது முகம் பயத்தால் வியர்த்துக் கொட்டியது. ஆனால் அவனது கைகள் மட்டும் கணினியின் கீபோர்டில் மிக வேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தன.

கதிர் தன் கண்களைச் சுருக்கி, தொலைதூரப் பாதையை ஆராய்ந்தான். வனத்துறையின் தற்காலிக ரோந்து வாகனங்களும், விக்டரின் ஆட்களும் அந்தப் பாதையை முற்றிலுமாகத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்திருந்தனர். அங்கே ஒரு எறும்பு கூட வெளியேற முடியாத அளவுக்குப் பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. “அறிவு சொல்றது சரிதான். நேரடியா மோதினா நம்மகிட்ட இருக்குற டிஜிட்டல் சாட்சிகளையும் இழந்துட நேரிடும், நாமும் மாட்டிக்கிடுவோம். நாம வேற வழியை யோசிக்கணும்” என்றான் கதிர், தன் குரலில் எந்தவிதத் தடுமாற்றமும் இல்லாமல்.

நிலா கதிரின் தோளில் தன் கையை வைத்து, சற்றே தைரியமளிக்கும் குரலில் பேசினாள். “கதிர், பிரிட்டிஷ் காலத்து வரைபடத்துல இந்தச் சாலைக்குச் சமாந்திரமா ஒரு பழைய வனத்துறை ஆய்வுக் கிடங்குக்குப் போற நடைபாதை ஒண்ணு இருக்கே? அதைப் பயன்படுத்தலாமா?” என்று கேட்டாள். அவள் காட்டிய அந்தத் திசையை கதிர் உற்றுப் பார்த்தான். அது பழைய முட்கள் நிறைந்த பாதை என்றாலும், விக்டரின் கண்ணில் படாமல் தப்பிக்க அதுவே ஒரே வழியாகத் தோன்றியது.

“கால்நடையாதான் போகணும், ஆனா விக்டரை திசைதிருப்ப நம்மகிட்ட ஒரு வழி இருக்கு” என்று புன்னகைத்தான் அறிவு. அவனது முகத்தில் சற்று முன்னர் இருந்த பயம் மறைந்து, ஒரு துணிச்சல் மின்னியது. “சார், என்கிட்ட ஒரு சிறிய வைஃபை சிக்னல் ஜாமர் மற்றும் ரிமோட் டிரோன் ரிப்பீட்டர் இருக்கு. இதை வனத்தின் மறுபக்கத்துல இருக்கிற பழைய வாக்கி-டாக்கி டவர்ல வச்சு இயங்க வச்சா, விக்டரோட கமாண்ட் சென்டருக்குத் தவறான சிக்னல்கள் போகும். அவங்க அங்கே தேட ஆரம்பிப்பாங்க, நாம இந்த இடைவெளியில தப்பிச்சுடலாம்” என்று தனது தொழில்நுட்பத் திட்டத்தை விளக்கினான்.

கதிரும் நிலாவும் அறிவின் அந்தச் சாதுரியமான யோசனையைக் கேட்டதும் ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தனர். “அறிவு, நீ நினைச்சதை விட ரொம்பத் திறமைசாலிதான்! சரி, உடனே வேலையைத் தொடங்கு” என்று கதிர் அவனை ஊக்குவித்தான்.

திட்டத்தின்படி, அறிவு தன் சிறிய சாதனத்தை வனத்தின் வேறொரு திசையில் மறைத்து வைத்துவிட்டு, விக்டரின் ரேடியோ அலைவரிசையில் ஒரு சிறிய குறுக்கீட்டை ஏற்படுத்தினான். அடுத்த சில விநாடிகளில், விக்டரின் வாக்கி-டாக்கிகளில் சத்தங்கள் எழத் தொடங்கின. “பாஸ்! பாஸ்! பழைய இன்ஸ்பெக்டர் பங்களா பக்கத்துல யாரோ ஊடுருவி இருக்காங்க! அவங்களது வாகனம் மேற்குப் பாதை நோக்கிப் போகுது!” என்று விக்டரின் ஆட்களில் ஒருவன் கத்தினான். இந்தத் திசைதிருப்பல் நாடகம் மிகத் துல்லியமாக வேலை செய்தது.

விக்டர் வசந்த் தன் கோபத்தை அடக்க முடியாமல், “டேய் முட்டாள்களா! உடனே அந்தப் பக்கம் திரும்புங்க! யாரும் தப்பிக்கக் கூடாது!” என்று கத்தியபடி தன் ஜீப்பை அந்தத் திசைக்குத் திருப்ப உத்தரவிட்டான். விக்டரின் ஆட்கள் அனைவரும் அவசரமாக வாகனங்களை ஸ்டார்ட் செய்துவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தனர். பிரதான பாதை இப்போது கிட்டத்தட்ட வெறிச்சோடியது.

“இதுதான் சரியான தருணம்! விரைவுபடுத்துங்கள்!” என்று கதிர் குரல் கொடுக்க, மூவரும் அந்தச் செறிவான புதர்களுக்குள்ளும் முட்கள் நிறைந்த நடைபாதை வழியாகவும் மின்னல் வேகத்தில் ஓடினர். நிலாவின் கால்கள் சோர்வடைந்தாலும், கதிர் அவளது கையைப் பிடித்துத் தன் பலத்தைக்கொடுத்து அழைத்துச் சென்றான். இயற்கையின் அரவணைப்பில், அந்த ஆபத்தான சூழலிலும் அவர்களுக்கு இடையே இருந்த பிணைப்பு மேலும் வலுப்பெற்றது.

சில நிமிடக் கடுமையான ஓட்டத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் டாப்ஸ்லப் வனப்பகுதியின் பாதுகாப்பான எல்லைக் கோட்டை வெற்றிகரமாக அடைந்தனர். அங்கே வெளியுலகைத் தொடர்பு கொள்ளும் செல்போன் சிக்னல்கள் கிடைக்கத் தொடங்கின. அறிவு பெருமூச்சு விட்டபடியே தன் மடிக்கணினியைத் திறந்து, பாதுகாப்பான இணைய இணைப்பு மூலம் அந்த முழுமையான டிஜிட்டல் சாட்சிகளை உயர் அதிகாரிகளுக்கும் நம்பகமான ஊடகங்களுக்கும் ஒரே கிளிக்கில் அனுப்பி வைத்தான். “டேட்டா சக்சஸ்ஃபுல்லா செண்ட் ஆயிடுச்சு சார்! இனி நம்மளை யாராலும் தடுக்க முடியாது!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கத்தினான்.

அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக, கதிரின் வாக்கி-டாக்கி சிணுங்கியது. அது விக்டரின் அலைவரிசையிலிருந்து வந்த அழைப்பு அல்ல; வனத்துறையின் உயர் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த அவசர அழைப்பு. கதிர் அதை உடனே ஆன் செய்தான். மறுமுனையில் பேசிய அதிகாரி குரல் அதிரடியாக ஒலித்தது, “கதிர்! உடனே அந்த இடத்துல இருந்து நகருங்க. உங்களது அநாமதேயத் தகவல் அடிப்படையில் நகரத்தில் உயர் அதிகாரிகள் வரதனின் சொத்துகள் மற்றும் அலுவலகங்கள் மீது அதிரடி ரெய்டு நடத்த ஆரம்பிச்சிட்டாங்க! உங்களைச் சுற்றியுள்ள கும்பல் பயங்கரக் கோபத்துல இருக்கு. உங்களைப் பிடிக்க அவங்க கூடுதல் ஆட்களை அனுப்பியிருக்காங்க, உஷாரா இருங்க!”

அந்தச் செய்தி காட்டின் குளிர்காற்றை விடவும் வேகமாக அவர்களை உலுக்கியது. தங்களின் முதல் கட்டப் போராட்டம் வெற்றிகரமாக முடிந்தாலும், விக்டரும் வரதனும் இன்னும் முழுமையாக வீழ்த்தப்படவில்லை என்பதும், அவர்கள் இப்போது இன்னும் பெரிய ஆபத்தை எதிர்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்பதும் புரிந்தது. நிலாவும் கதிரும் ஒருவரையொருவர் உறுதியுடன் பார்த்துக் கொண்டனர்.