திசை மாறிய வேர்கள் — பகுதி 19: ஆபத்தான தப்பித்தலும் காதல் தருணமும்

பகுதி 19: ஆபத்தான தப்பித்தலும் காதல் தருணமும்

அறிவின் மினி டிரோன் (Mini Drone) வரதனின் முகாமுக்கு மேலே சத்தமின்றிப் பறந்து, அங்கே நடந்த சட்டவிரோத நில ஆவண மோசடிகள் மற்றும் மரக்கடத்தல் தொடர்பான அத்தனை காணொளிகளையும் டிஜிட்டல் ஆவணங்களையும் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து முடித்தது. அறிவு தனது கணினியில் அந்தத் தரவுகளைப் பாதுகாப்பாகப் பதிவிறக்கம் செய்து கொண்டிருக்கையில், திடீரென்று முகாமின் ஒரு பகுதியில் கூச்சல் எழுந்தது. வரதனின் ஆட்களில் ஒருவன் டிரோன் பறப்பதைக் கவனித்துவிட்டான் போலிருக்கிறது. “அடேய்! மேலே ஏதோ பறக்குது பாருங்கடா!” என்ற உரத்த குரல் அமைதியான வனப்பகுதியை எட்டியது.

கதிர் உடனடியாகச் சுதாரித்துக் கொண்டான். தன் கையில் இருந்த வாக்கி-டாக்கியை அணைத்துவிட்டு, நிலாவையும் அறிவையும் தன் அருகில் வருமாறு சைகை செய்தான். “நம்ம வேலை வெற்றிகரமாக முடிஞ்சது. ஆனா இப்போ இங்க இருந்து உடனடியாக நகர்ந்தாகணும். வரதனின் ஆட்கள் தேட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க” என்று கிசுகிசுப்பான குரலில் எச்சரித்தான். அவனது கண்கள் அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே இருந்த குறுகிய மறைவிடப் பாதையைத் தேடின.

மூவரும் அந்தச் செறிவான புதர்களுக்குள்ளும், பெரிய மரவேர்களுக்கு நடுவேயும் புகுந்து வேகமாகப் பின்வாங்கத் தொடங்கினர். அறிவின் கையில் இருந்த மடிக்கணினி மிகப் பத்திரமாக அணைக்கப்பட்டு அவனது பைக்குள் பாதுகாக்கப்பட்டது. அவர்களின் பின்னணியில், வரதனின் ஆட்கள் சில காவலாளிகளுடன் விளக்குகளை ஏந்தியபடி அவர்கள் நின்றிருந்த திசையை நோக்கி ஓடிவருவது தெரிந்தது. வனத்தின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் நாய்களின் குரைக்கும் சத்தமும் கேட்கத் தொடங்கியது. அது நிலைமையை আরও ஆபத்தாக்கியது.

“சார், என்னை விட்டிடுங்க… என்னால வேகமா ஓட முடியல!” என்று மூச்சுவாங்கினான் அறிவு. அவனது கால்கள் மிரட்சியில் தளர்ந்தன. ஆனால் கதிர் அவனை விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. அறிவின் ஒரு கரத்தைப் பற்றித் தன் தோளோடு சேர்த்துப் பிடித்துக் கொண்டு, அவனுக்குத் தேவையான தைரியத்தை ஊட்டினான். “அறிவு, தைரியமா இரு! இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் ஓடினா நம்ம பாதுகாப்பான இடத்திற்குப் போயிடலாம்” என்று ஊக்குவித்தான்.

சிறிது தூரம் ஓடிய பிறகு, அடர்ந்த மூங்கில் காடுகளுக்கு நடுவே இருந்த இயற்கையான ஒரு குகை போன்ற மறைவிடத்திற்குள் மூவரும் நுழைந்து பதுங்கிக் கொண்டனர். அங்கே நிலவொளி மரங்களின் ফাঁடை வழியாக மங்கலாக விழுந்து கொண்டிருந்தது. வரதனின் ஆட்களின் காலடிச் சத்தமும் தேடுதல் படலமும் சற்று தொலைவில் கடந்து சென்றபோதுதான், மூவரும் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டனர். அந்தச் சிறிய மறைவிடம் அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்கு ஒரு அரண் போலக் கிடைத்தது.

அந்தக் கடுமையான பதற்றமான சூழ்நிலையில், சுற்றிலும் அமைதி நிலவிய அந்தச் கணத்தில், நிலாவும் கதிரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அறிவோ தன் மடிக்கணினியின் பேட்டரி நிலையைச் சரிபார்ப்பதிலும், பதிவான சாட்சிகள் பத்திரமாக இருக்கிறதா என்று பதற்றத்துடன் பரிசோதிப்பதிலும் மும்முரமாக இருந்தான். அவன் தனக்குள் முணுமுணுத்தபடி தொழில்நுட்ப வேலையில் மூழ்கியிருக்க, அந்தத் தனிமை கதிரையும் நிலாவையும் ஒரு வினாடி நெருக்கமாக்கியது.

நிலாவின் நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையை மெல்லத் துடைத்த கதிர், அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அந்த இருண்ட வனத்தின் நடுவேயும் அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் துணிச்சல் அவனுக்கு வியப்பைத் தந்தது. “நீ நெனைச்சதைச் சாதிச்சுட்ட நிலா. இந்தக் காட்டை அழிக்க நினைப்பவர்களுக்கு நீயும் உன்னுடைய அறிவும் ஒரு சிம்ம சொப்பனமாக மாறிட்டீங்க” என்று பெருமையுடன் கூறினான்.

நிலா மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள். அவளது இதயத் துடிப்பு அந்தச் சூழலின் பயத்தால் அல்லாமல், கதிரின் அருகாமையால் சற்று வேகமாகத் தாளம் போட்டது. “நான் தனியாக இருந்திருந்தா இந்நேரம் வீழ்ந்திருப்பேன் கதிர். உங்களது பாதுகாப்பு இல்லாமலும், அறிவின் தொழில்நுட்ப உதவி இல்லாமலும் என்னால் இதைச் செய்திருக்க முடியாது. இந்தக் காட்டை நாம் இருவரும் சேர்ந்துகிட்டாத்தான் காப்பாற்ற முடியும் போலிருக்கு” என்று அவள் நாணத்துடன் கூறியபோது, காட்டின் குளிர்ந்த காற்று அவர்களின் காதலின் மெல்லிய கீற்றை அங்கே தீண்டிச் சென்றது.

சிறிது நேர ஓய்வுக்குப் பிறகு, அந்த மறைவிடத்திலிருந்து வெளியேறி டாப்ஸ்லப் காட்டின் முக்கிய வெளிவரும் பாதையை நோக்கி அவர்கள் நடக்கத் தொடங்கினர். முகாமை வெற்றிகரமாக ஏமாற்றிவிட்டோம் என்ற நிம்மதி அவர்களின் முகத்தில் இருந்தது. ஆனால், அந்த நிம்மதி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை.

அவர்கள் காட்டின் வெளிவரும் பிரதான எல்லையை நெருங்கியபோது, அங்கே ஒரு எதிர்பாராத அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. விக்டர் வசந்தின் இரண்டு ஜீப்புகள் குறுக்கே நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. வழியையே முற்றிலுமாக மறித்து, துப்பாக்கிகளுடன் சில காவலர்களும் வரதனின் ஆட்களும் ரோந்துப் பணியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்களின் ஒரே தப்பிக்கும் வழியான அந்தப் பிரதான சாலையில் பலத்த பாதுகாப்பு போடப்பட்டிருந்தது. விக்டர் வசந்த் தன் கையில் சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு, மிக நிதானமாக அந்தச் சோதனைக் சாவடியை மேற்பார்வையிட்டுக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் தொலைவிலேயே கண்டனர். இப்போது அவர்கள் அந்தத் தடையை எப்படித் தாண்டப் போகிறார்கள் என்பது அடுத்த கட்டப் பெரிய சவாலாக மாறியது.