இருளின் மறைவில்

மண்டபத்தின் கடலோரக் காற்று அந்த இரவில் மேலும் தீவிரமடைந்தது. ‘மாரூதீர் மெரைன்’ கப்பல் கட்டும் தளத்தின் அலுவலகத்தில் திடீரென மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த நொடியில், சுற்றிலும் அடர்ந்த இருள் கவிழ்ந்தது. உப்புக்காற்றின் ஈரப்பதம் அந்தப் பழமையான குடோன்களின் சுவர்களில் மோதி மெல்லிய சத்தத்தை எழுப்பியது. யாழினியின் இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. தாத்தா விட்டுச்சென்ற அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மரக்கலத்தின் ஆவணங்களும், சட்டப்பூர்வமான வரலாற்றுப் பாதுகாப்புச் சான்றுகளும் அலுவலகப் பெட்டகத்தில் பாதுகாப்பாக இருந்தன. மின்சாரம் நின்றவுடன் அவளுக்கு இயல்பாகவே கடந்த கால நினைவுகளும், கார்ப்பரேட் கும்பலின் மிரட்டல்களும் நினைவுக்கு வந்தன.

"முகில்…" என்று அவள் தளர்ந்த குரலில் அழைக்க, இருளுக்குள்ளிருந்து அவளது தோளில் ஆதரவாகத் தொட்டது முகிலின் கரங்கள். அந்தத் தொடுதல் அவளுக்குச் கொடுத்த தைரியம் சாதாரணமாக அல்ல. அவனது குரல் இருட்டிலும் உறுதியாகவும் அமைதியாகவும் ஒலித்தது. "யாழினி, பயப்பட வேண்டாம். நான் இங்கேதான் இருக்கேன். யாரோ வேண்டுமென்றே மெயின் ஸ்விட்சை ஆஃப் செய்திருக்கிறார்கள் அல்லது மின் இணைப்பைத் துண்டித்திருக்கிறார்கள். நீங்கள் இங்கேயே பாதுகாப்பாக இருங்கள். நான் போய் என்னவென்று பார்க்கிறேன்," என்றான் முகில்.

யாழினி தன் கைகளில் இருந்த அவசர விளக்கை எரியச் செய்ய முயன்றாள், ஆனால் அவளது தொழில்முறை நரம்பு மண்டலம் மற்றும் அந்தத் தளத்தின் இரசாயன வாசனைகள் அவளது ஒவ்வாமையை லேசாகத் தூண்டின. ஆனாலும், அவள் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, அலுவலகப் பெட்டகத்தின் சாவியை இறுக்கிப் பிடித்தாள். முகில் வெளியே செல்லும் முன், அவனது பார்வையில் தெரிந்த அந்த எச்சரிக்கை உணர்வு யாழினியின் மனதை আরও ஆழமாகத் தொட்டது. தனது கடந்த கால diving விபத்துக்களின் காயங்களைச் சுமந்து திரியும் முகில், இப்போது தனக்காகத் தன் உயிரைப் பணையம் வைக்கத் தயாராக இருக்கிறான் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவனிடம் அவள் காட்டிய முழுமையான நம்பிக்கை இப்போது காதலாக மலரத் தொடங்கியிருந்தது.

முகில் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து, நிலவொளி மட்டுமே வெளிச்சம் தந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பழைய நழுவுப் பாதையை நோக்கி நடந்தான். அவனது காலடிகள் கூட அந்த இரவின் மௌனத்தில் சத்தமின்றிப் பதிந்தன. கப்பல் தளத்தின் மர உலர் தளங்களை ஒட்டிய மரத்தூண்களின் வழியே அவன் நகர்ந்தபோது, தூரத்தே ஒரு உருவம் இருளில் மறைந்து ஓடுவதைக் கண்டான். யாரோ ஒருவர் படகில் ஏறித் தப்பிக்க முயல்கிறார்கள். முகில் சட்டெனப் பாய்ந்து அந்தப் பகுதியை அடைவதற்குள், அந்த மர்ம நபர் படகைச் செலுத்தி கடலுக்குள் விரைந்து சென்றுவிட்டான்.

இருப்பினும், அந்த அவசரகதியில் அந்த நபர் விட்டுச் சென்ற ஒரு சிறிய பொருள் தரையில் கிடந்தது. முகில் குனிந்து அதை எடுத்துப் பார்த்தான். அது செழியனின் கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தின் முத்திரைக் குறிப்பைக் கொண்ட ஒரு சிறிய உலோகப் பதக்கம். இந்தக் கார்ப்பரேட் கும்பல் எவ்வளவு தூரம் தங்களை அழிக்க முயல்கிறது என்பதற்கான அசைக்க முடியாத சான்றாக அந்தப் பதக்கம் அவனது கைகளில் சிக்கியது. அதே நேரத்தில், அலுவலகத்திற்குள்ளேயே தனியாக இருந்த யாழினி, அந்தப் பெட்டகத்திலிருந்த பழைய பதிவேடுகளைத் தீவிரமாக ஆராய்ந்தாள்.

மின்சாரம் திரும்பியவுடன், மேஜையின் மீது பரப்பப்பட்டிருந்த பழைய கப்பல் பதிவேடுகளை முகிலும் யாழினியும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உற்று நோக்கினார்கள். முகில் தனது கையில் இருந்த அந்த உலோகப் பதக்கத்தை யாழினியிடம் காட்டினான். "இது செழியனின் ஆட்களோட வேலைதான் யாழினி. நம்மைக் பயமுறுத்தவும், ஆவணங்களை அழிக்கவும்தான் இந்த நாசவேலை," என்றான் முகில். அவனது கண்கள் கோபத்தாலும், யாழினியைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற தீவிரத்தாலும் மின்னின.

யாழினி தன் கைகளை முகிலின் கரங்களோடு கோர்த்துக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்த பயம் முற்றிலும் நீங்கி, ஒரு புதிய உறுதி பிறந்தது. "முகில், இவங்க என்னதான் முயன்றாலும் நம்மால் இந்தத் தளத்தைக் காப்பாற்ற முடியும். இந்த ஆவணங்கள் நமக்குச் சாதகமாக இருக்கு," என்று அவள் உறுதியாகக் கூறினாள். அவர்களின் விரல்கள் பிணைந்த அந்த வினாடி, இருவருக்கும் இடையேயான தொழில்முறை எல்லைகளைத் தாண்டி ஒரு ஆழமான உணர்வுப் பிணைப்பை உருவாக்கியது. முகில் யாழினியின் முகத்தைப் பார்த்து மென்மையாகப் புன்னகைத்தான். அந்த இருண்ட இரவிலும் அவர்களது இதயங்கள் வெளிச்சத்தால் நிரம்பின.

இருப்பினும், அந்தப் பதிவேடுகளின் பக்கங்களைப் புரட்டும்போது, ஒரு பழைய பக்கத்தில் விசித்திரமான முறையில் மாற்றப்பட்டிருந்த குறிப்புகளை யாழினி கண்டுபிடித்தாள். ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மூழ்கிய அந்தப் பெருமைமிக்க மரக்கலத்தின் இறுதிப் பயணம் பற்றிய குறிப்பு அது. அந்தக் குறிப்பில் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆழமான பவளப்பாறை தீவுப்பகுதியின் ஆயத்தொலைவுகள் (Coordinates) அடிக்கோடிடப்பட்டிருந்தன. அந்த இடத்தில்தான் அந்தப் பழமையான கப்பலின் மீதமுள்ள காணாமல் போன விலைமதிப்பற்ற சுமை இன்னும் இருக்கக்கூடும் என்ற உண்மையை அவர்கள் உணர்ந்தனர். அந்த இரவின் அமைதியில், அந்த ரகசியம் அவர்களின் ಮುಂದಿನ மிகப்பெரிய தேடலுக்கான வாசலைத் திறந்தது.