ஆழ்கடலின் ரகசியம்

மண்டபத்தின் உப்புக்காற்று அந்தாலைக் காலையில் வழக்கத்தை விடக் கூடுதலாகவே வீசியது. இரவின் மௌனத்தைக் கலைத்துவிட்டு, கதிரவனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் அந்தப் பழமையான ‘மாரூதீர் மெரைன்’ கப்பல் கட்டும் தளத்தின் மர உலர் தளங்களிலும், நழுவுப் பாதைகளிலும் விழுந்தன. அலுவலக அறைக்குள், முந்தைய நாள் இரவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அந்தப் பழைய பதிவேட்டில் இருந்த ஆழ்கடல் ஆயத்தொலைவுகளை (Reef Coordinates) யாழினி மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் முழுவதும் தீவிரமான தொழில்முறை கவனம் இருந்தது. அவளது விரல்கள் அந்த மஞ்சள் நிறமான காகிதப் பக்கங்களில் மென்மையாகத் தடவிச் சென்றன. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மூழ்கிய அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மரக்கலத்தின் உண்மையான இருப்பிடமும், அதன் பொக்கிஷமும் இப்போது இந்த எண்களுக்குள்தான் ஒளிந்திருக்கின்றன என்பதை அவள் முற்றிலுமாக உணர்ந்திருந்தாள்.

அதே நேரத்தில், அலுவலகத்தின் மற்றொரு மூலையில் முகில் தனது ஆழ்கடல் மூழ்கடிக்கும் கருவிகளை (Diving Gear) மிகத் துல்லியமாகச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தான். அவனது தோளில் இருந்த பழைய வடுவின் மீது சூரிய வெளிச்சம் பட்டது. அவன் ஒவ்வொரு உபகரணத்தையும் தொட்டுப் பார்க்கும்போதும், கடந்த காலத்தின் நினைவுகள் அவன் மனதை ஒரு நிமிடம் உலுக்கிச் சென்றன. மற்றொரு மனிதனின் உயிரைப் பாதுகாக்க முடியாமல் போன அந்தப் பயங்கரமான கடல் விபத்து அவனுக்குள் எப்போதும் ஒரு நிழலாகத் தொடரும். ஆனால், இன்று நிலைமை வேறு. யாழினியின் பாதுகாப்புக்காகவும், அவளது குடும்பத்தின் பாரம்பரியத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகவும் அவன் இந்த ஆபத்தான கடல் பயணத்தை மேற்கொள்ளியாக வேண்டும். அவனது ஆழ்மனதில் இருந்த அந்த மரண பயத்தை, யாழினியின் மீதான காதலும் அவளது உறுதியான ஆதரவும் மெல்ல மெல்ல அடித்துச் சென்றுகொண்டிருந்தன.

দরவாஜாவைத் தட்டியபடி உள்ளே நுழைந்தார் பாட்டி மீனாட்சி. கையில் ஒரு மண் பானையில் சூடான சுக்குக் காபியோடு வந்தவர், இருவரையும் ஒருகணம் உற்றுப் பார்த்தார். அவரது முகத்தில் கவலை கலந்த புன்னகை ஒன்று நிழலாடியது. “என்னப்பா முகில், கடலுக்குப் போகப் போறீங்களா? இந்த மண்டபம் கடலுக்குள்ள என்னவெல்லாம் புதைச்சு வச்சிருக்குன்னு யாருக்கும் தெரியாது. குறிப்பா, ஐம்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த அந்த விபத்து சாதாரணமானதல்ல. நம்ம குடும்பத்துல ஒருத்தரே… அந்தத் துரோகத்துல சம்பந்தப்பட்டிருந்தாங்கன்னு பெரியவங்க சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். கவனமா இருங்க,” என்று ஒரு சிறிய எச்சரிக்கையை மெலிந்த குரலில் விடுத்தார் பாட்டி. மீனாட்சியின் அந்த வார்த்தைகள் அறைக்குள் ஒரு நிசப்தத்தை ஏற்படுத்தின. யாழினி தன் தாத்தாவின் பெயரைக் காப்பாற்றப் போராடும் அதே வேளையில், அந்த வரலாற்றின் இருண்ட பக்கம் தன் சொந்தக் குடும்பத்தையே சுட்டிக் காட்டுமோ என்ற ஒரு சிறு நடுக்கம் அவள் உள்ளத்தில் தோன்றியது. ஆனாலும், அவள் சற்றும் தயங்கவில்லை. முகிலை நிமிர்ந்து பார்த்தவளது கண்களில் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை ஒளிர்ந்தது.

முகில் காபிப் பானையைக் கையில் வாங்கியவாறு, யாழினியின் அருகில் வந்து நின்றான். அவனது கைகள் யாழினியின் தோளில் ஆதரவாகப் பதிந்தன. “யாழினி, பாட்டி சொல்றதுல அர்த்தம் இருக்கு. செழியனின் ஆட்கள் இப்போ நம்மளைச் சுத்தி வளைக்கப் பார்க்குறாங்க. இந்த ஆழ்கடல் ஆய்வுதான் நம்ம கடைசி வாய்ப்பு. அந்தப் பழைய ஆவணமும், அந்த வெண்கலப் பெட்டியும் நம்ம கையில கிடைச்சா, செழியனோட கார்ப்பரேட் முகமூடியைக் கிழிச்சுடலாம்,” என்றான் முகில், அவனது குரல் உறுதியாகவும் அதே நேரம் ஆழமான பாசத்துடனும் ஒலித்தது. யாழினி அவனது கரங்களின் மீது தன் கையை வைத்து அழுத்தமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது முகத்தில் இருந்த மெல்லிய தயக்கம் அகன்று, ஒரு புதிய தைரியம் பிறந்தது. மாரூதீர் மெரைன் தளத்தின் தலைவியாக, அவள் இந்த ஆபத்தான கடல் மீட்புப் பணியை முழுமையாகத் திட்டமிடத் தொடங்கினாள்.

சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு, மண்டபத்தின் மீன்பிடி ஜெட்டிப் பகுதி பரபரப்பானது. முகில் தனது டைவிங் உடையை முழுமையாக அணிந்துகொண்டு, ஆழ்கடலில் இறங்குவதற்கான கடைசிச் சோதனைகளைச் செய்தான். அவனது படகு புறப்படத் தயாராக இருந்தது. யாழினி ஜெட்டியின் விளிம்பில் நின்று, அவனுக்குத் தேவையான காற்றுக் கலன்களையும், தொலைதொடர்புக் கருவிகளையும் சரிபார்த்துக்கொடுத்தாள். இருவருக்கும் இடையேயான வார்த்தைகள் குறைந்திருந்தாலும், பார்வைகள் மூலமே அவர்கள் தங்களது இதயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். முகில் கடலில் இறங்குவதற்கு முன், யாழினியைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகை அவளது பதற்றத்தை முழுமையாகத் தணித்தது.

ஆனால், அந்த நிம்மதி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. முகில் தனது படகில் ஏறி, குறிக்கப்பட்ட ஆழ்கடல் ஆயத்தொலைவுகளை நோக்கிச் செல்ல முயன்ற அதே கணத்தில், மண்டபத்தின் வளைகுடாப் பகுதியிலிருந்து திடீரென ஒரு பெரிய கடலோரக் காவல்படை ரோந்துப் படகு (Coast Guard Patrol Vessel) வந்து அவர்களின் பாதையை மறித்தது. அந்தப் படகின் முகப்பு விளக்குகள் சுடரொளியைப் பாய்ச்சியபடி, அவர்களை நகராமல் தடுத்தன. யாழினியும் முகிலும் திகைத்துப்போய் நின்றனர். செழியனின் கைகள் இவ்வளவு தூரம் சட்டத்தின் முகமூடியை அணிந்து கடலோரக் காவல்படையையும் விலைக்கு வாங்கியுள்ளனவா என்ற கேள்வி அவர்களின் நெஞ்சில் பெருத்த அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அந்தப் படகிலிருந்து ஒலிபெருக்கி மூலம் அவர்களை உடனடியாகக் கப்பல் தளத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லுமாறு கடுமையான உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. முகில் தன் படகின் கட்டுப்பாட்டைக் கையில் பிடித்தவாறு, யாழினியைப் பார்த்தான். அடுத்தகட்டமாக என்ன செய்வது என்ற மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி அவர்களின் முன் நின்றது.