பகுதி 15: இரகசியச் சுரங்கப் பாதையின் பயணம்

பகுதி 15: இரகசியச் சுரங்கப் பாதையின் பயணம்

ஒரு உலோகக் கியர் உரசும் சத்தத்துடன் அந்தப் பழைய கல் சுவரின் ஒரு பகுதி மெல்ல நகர்ந்தது. அதன் பின்னால் ஒரு கருமையான, ஈரக்காற்று வீசும் சுரங்கப் பாதையின் வாயில் திறந்துகொண்டது. வெளியே வரதனின் ஆட்கள் பங்களாவின் கதவை உடைத்து உள்ளே நுழையும் இரும்புச் சத்தமும், காலடி ஓசைகளும் தெளிவாகக் கேட்டன. “வேகமா உள்ளே வாருங்கள்!” என்று கதிர் தன் துப்பாக்கியை ஒரு கையில் ஏந்தியபடியும், மற்றொரு கையால் நிலாவை அந்தச் சுரங்கப் பாதைக்குள் வழிநடத்தியபடியும் கூறினான்.

அறிவுதான் முதலில் அந்தச் சுரங்கத்திற்குள் குதித்தான். அவனது கையில் இருந்த சிறிய ரீசார்ஜபிள் டார்ச் லைட்டின் வெளிச்சம் அந்த இருண்ட பாதையைச் சற்று வெளிப்படுத்தியது. “சார், இங்கேயும் ஏதோ வௌவால்கள் இருக்கு போல இருக்கே… என் தலை மேல என்னமோ பறக்குது!” என்று முணுமுணுத்தபடியே அவன் முன்னோக்கி நடந்தான். நிலா தன் கையில் இருந்த அந்தப் பாரம்பரிய வெள்ளிக் திசைகாட்டியையும் (silver compass) பழைய வரைபடத்தையும் சரிபார்த்துக் கொண்டாள். “அறிவு, பயப்படாமல் நேராக நட. வரைபடத்தின்படி பார்த்தால், இந்தச் சுரங்கம் நேரடியாக டாப்ஸ்லப் காட்டின் ஆழத்தில் இருக்கும் ஒரு பிரிட்டிஷ் காலத்து பழைய ஆராய்ச்சி நிலையத்திற்குத்தான் செல்லும்” என்றாள் நிலா, அவளது குரலில் சற்றும் பதற்றம் இல்லாமல் அந்தப் புதிரை அவிழ்க்கும் ஆர்வம் மட்டுமே மேலோங்கி இருந்தது.

அந்தக் குறுகலான, குளிர்ச்சியான சுரங்கப் பாதையில் அவர்கள் மூவரும் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அவர்களுக்கு இடையேயான மௌனம் ஒருவித அமானுஷ்யமான சூழலை உருவாக்கியது. வெளியே ஆபத்து நெருங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், கதிரின் அருகாமை நிலாவிற்கு ஒரு விவரிக்க முடியாத பாதுகாப்பைக் கொடுத்தது. வழியில் எப்போதாவது வழுக்கும் பாறைகளும், காலடியில் சிக்கிய பழைய மரவேர்களும் அவர்களின் வேகத்தைக் குறைத்தன. ஒரு கட்டத்தில் நிலா கால் இடறி கீழே விழப் போனபோது, கதிர் மின்னல் வேகத்தில் தன் கையை நீக்கி அவளது இடுப்பைப் பற்றித் தாங்கிக் கொண்டான்.

அந்தத் தீர்க்கமான தருணத்தில், கதிரின் மூச்சுக்காற்று நிலாவின் காதோரம் உரசியது. இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தச் சிறிய இடைவெளி காட்டின் குளிர்ச்சியையும் தாண்டி ஒருவிதமான வெப்பத்தை உருவாக்கியது. நிலாவின் இதயத்துடிப்பு வேகமாகியது; கதிரின் கண்களிலோ ஆபத்தான சூழலையும் மீறிய ஒரு மென்மையான பாசம் மின்னியது. “ஜாக்கிரதை நிலா… காடு உன்னை இவ்வளவு சீக்கிரமா என்கிட்ட இருந்து பறிச்சுக்க விட மாட்டேன்” என்று கதிர் மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தான். நிலா நா தழும்ப, மெல்லிய புன்னகையுடன் தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள். இந்த ஆபத்தான பயணத்திலும் மலர்ந்த அந்த ரொமான்டிக் தருணம் அவர்களின் மனதிற்கு ஒரு புதிய பலத்தைக் கொடுத்தது.

“சார், இங்க பாருங்க! நம்ம தப்பிச்சுட்டோம் போல!” என்று அறிவு சற்று முன்னால் நின்று சத்தமிட்டான். அவன் காட்டிய திசையில், சுரங்கப் பாதையின் முடிவில் இயற்கை வெளிச்சம் ஒரு சிறிய வட்ட வடிவப் பொந்து வழியாக உள்ளே நுழைந்தது. கதிரும் நிலாவும் விரைவாக அந்த இடத்தை அடைந்தனர். அங்கே பெரியதொரு கல்லினால் ஆன பாதுகாப்புக் கதவை லேசாகத் தள்ளித் திறந்தபோது, அவர்கள் Anamalai reserve காட்டின் அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே வெளியே வந்தனர். வெளிச்சம் அவர்களின் கண்களைக் கூசியது.

சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்களும், தூரத்தில் பறவைகளின் ஒலியும் கேட்டன. அது பிரிட்டிஷ் காலத்து ஃபீல்ட் ரிசர்ச் ஸ்டேஷன் (Field Research Station) என்றழைக்கப்பட்ட ஒரு பழைய கல் கட்டிடம். செடிகளும் கொடிகளும் படர்ந்து சிதைந்த நிலையில் இருந்த அந்தப் கட்டிடம் தற்போது மனித நடமாட்டம் இல்லாமல் தனித்து நின்றது. “நம்ம வெற்றிகரமாக சுரங்கப் பாதையைக் கடந்துட்டோம்!” என்று அறிவு பெருமூச்சு விட்டான்.

ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. திடீரென அந்தப் பழைய ஆராய்ச்சி நிலையத்தைச் சுற்றியுள்ள புதர்களுக்குள்ளிருந்து ரேடியோ கருவியின் ‘கிராக்… கிராக்…’ என்ற சத்தமும், வரதனின் கூட்டாளியான விக்டர் வசந்தின் குரலும் ஒலிபெருக்கி வழியாகக் கேட்டது. “கதிர் மற்றும் நிலா… நீங்கள் தப்பிக்கலாம் என்று நினைக்க வேண்டாம். இந்த முழு டாப்ஸ்லப் காடும் எங்கள் கட்டுப்பாட்டுலதான் இருக்கு. சரணடையுங்கள்!” என்ற அந்த மிரட்டல் குரல் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது. கதிர் உடனடியாகத் தன் துப்பாக்கியை ஏந்தி, சுற்றிலும் நிலைமையை ஆராய்ந்தான். குகையிலிருந்து தப்பியிருந்தாலும், வரதனின் வலையில் அவர்கள் இன்னும் சிக்கியிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.