இரகசியக் கொள்கலன்

டாப்ஸ்லப் வன எல்லைச் சாவடியில் விடியலின் முதல் கீற்று மூடுபனியை ஊடுருவி பரவத் தொடங்கியிருந்தது. சில்லென்ற மலைக்காற்று தேக்கு இலைகளின் பனித்துளிகளை அசைக்க, தூரத்தில் காட்டுக்கோழிகளின் குரல்கள் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தின. நள்ளிரவில் சோத்துப்பாறை பைபாஸில் மடக்கிப் பிடிக்கப்பட்ட அந்த பிரம்மாண்ட மரக்கடத்தல் லாரியும், தப்பியோட முயன்று கதிரால் சிறைபிடிக்கப்பட்ட வரதனின் முக்கிய ஆளான மாரியும் இப்போது அந்தப் புறக்காவல் நிலையத்தின் பலத்த பாதுகாப்பில் வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

கதிர் தனது சீருடையின் கைகளை முழங்கை வரை மடித்துவிட்டு, மரக்கடத்தல் லாரியின் பின்புறத்தில் இறக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த மர்மமான எஃகு கொள்கலன்களை உற்று நோக்கினான். அவனது கண்களில் உறக்கமின்மையின் சுவடு சிறிதும் இல்லை; மாறாக, ஒரு வேட்டையாடிய புலியின் கூர்மை மட்டுமே மிளிர்ந்தது. நிலா அவனருகில் நின்றிருந்தாள். அவளது முகத்தில் இரவு முழுவதும் தொடர்ந்த அலைச்சலின் சோர்வு தெரிந்தாலும், கைகளில் இருந்த தாத்தாவின் விண்டேஜ் திசைகாட்டியை மெல்ல உருட்டியபடி, அந்தப் பெட்டிகளின் மேல் பொறிக்கப்பட்டிருந்த முத்திரையை ஆழ்ந்து கவனித்தாள்.

“அரசு சுற்றுச்சூழல் ஆராய்ச்சி துறையின் அதிகாரப்பூர்வ முத்திரை…” நிலா கிசுகிசுத்தாள். “ஒரு சாதாரண மரக்கடத்தல் லாரியில் மத்திய அரசின் உயர் ரகசிய சுற்றுச்சூழல் துறைக்குரிய கொள்கலன்கள் எப்படி வந்தன கதிர்? இது வெறும் தேக்கு மரங்களை வெட்டி விற்கும் சில்லறை விவகாரம் இல்லை.”

“நிச்சயமாக இல்லை நிலா,” என்றான் கதிர், அவளது குரலின் தீவிரத்தை ஆமோதித்தபடி. அவன் திரும்பி சாவடியின் கம்பிக் கூண்டிற்குள் அமர வைக்கப்பட்டிருந்த மாரியைப் பார்த்தான். “இவனை வாய்திறக்க வைத்தால் பாதி உண்மை தெரிந்துவிடும்.”

அங்கே ஒரு மூலையில் தனது மடிக்கணினியை விரித்து வைத்திருந்த அறிவு, ஒரு கையில் சூடான சுக்குக் காப்பியையும், இன்னொரு கையில் சில எலக்ட்ரானிக் ஸ்க்ரூடிரைவர்களையும் வைத்துக்கொண்டு மாரியை நோக்கி நக்கலாகப் புன்னகைத்தான். “தம்பி மாரி, நீ வண்டி ஓட்டின லட்சணத்தைப் பார்த்தா டிரைவர் மாதிரியும் தெரியல, துப்பாக்கி வச்சிருந்த லட்சணத்தைப் பார்த்தா ரவுடி மாதிரியும் தெரியல. ஒழுங்கா உண்மையைச் சொல்லிடு… இல்லேன்னா எங்க ரேஞ்சர் சார் உன்னை இன்னைக்கு முழுக்க காட்டுயானை உலாவும் பாதையில மரம் ஏற விட்டுடுவார், சொல்லிப்புட்டேன்!”

மூத்த பழங்குடி வழிகாட்டியான ராமன் சுவரோரம் சாய்ந்து நின்று மாரியை அமைதியாக முறைத்தார். அவரது கறுத்த விழிகளின் மௌனமான பார்வை மாரியின் முதுகெலும்பில் நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. மாரி வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டு நடுங்கும் குரலில், “ஐயா… சாமி… எனக்கு எதுவும் தெரியாதுங்க! பெரிய முதலாளி வரதன் சொன்னாரு, இந்த மூணு ஸ்டீல் பெட்டிகளையும் செக்போஸ்ட்டைத் தொடாம ஆனைமலை அடிவாரத்துல இருக்கிற பழைய ரைஸ் மில்லுக்கு கொண்டு போய் சேர்க்கணும்னு சொன்னாரு. வண்டிக்குள்ள என்ன இருக்குன்னு பார்த்தா சுட்டுடுவேன்னு வசந்த் சார் மிரட்டினாருங்க…” என்று உளறினான்.

“வசந்த் சார்னா… விக்டர் வசந்த்தானே?” கதிரின் குரல் இடிபோல இறங்கியது.

மாரி பயந்துபோய் தலையை ஆட்டினான். “ஆமாங்கய்யா… அவர்தான் நேத்து சாயந்திரம் போன் பண்ணி ரூட் கிளியரா இருக்குன்னு கிரீன் சிக்னல் கொடுத்தாரு. ஆனா நீங்க நடுவழியிலயே நிப்பீங்கன்னு நாங்க நெனைக்கலங்க!”

நிலா கதிரைப் பார்த்தாள். விக்டர் வசந்த்தின் பெயர் நேரடியாகக் குற்றவாளியின் வாயிலிருந்தே வந்தது அவர்களின் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தியிருந்தது. ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது அந்தப் பெட்டிகளுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதுதான். “அறிவு, அந்த முதல் பெட்டியின் டிஜிட்டல் லாக்கை உடைக்க முடியுமா?” என்று நிலா கேட்டாள்.

“பாஸ், நாசாவின் சேட்டிலைட்டையே ஹேக் பண்ற திறமை எனக்கு இருக்கு, இந்த லோக்கல் கார்ப்பரேட் பூட்டை உடைக்க முடியாதா? இருங்க இரண்டு நிமிஷம்!” என்று கூறியபடி அறிவு ஒரு சிறிய எலக்ட்ரானிக் டீகோடரை அந்த எஃகுப் பெட்டியின் பூட்டில் பொருத்தினான். சில நொடிகளில் பச்சை நிற விளக்கு எரிந்து, அந்த கனமான பெட்டியின் மூடி ‘க்ளிக்’ என்ற சத்தத்துடன் திறந்தது.

நால்வரும் மூச்சடக்கி பெட்டியின் உள்ளே பார்த்தனர். அங்கே அதிநவீன நில அதிர்வு உணர்திறன் கருவிகள் (Seismic sensors), விரிவான நிலத்தடி ரேடார் வரைபடங்கள், மற்றும் மாவட்ட நிர்வாகத்தின் அதிகாரப்பூர்வ ரகசிய முத்திரையிடப்பட்ட ஃபைல்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. காடுகளின் மரங்களை வெட்டுவதற்கான திட்டங்களை விட, அவை நிலத்திற்கு அடியில் ஏதோ ஒன்றை தீவிரமாகத் தேடுவதற்கான புவியியல் ஆவணங்களாக இருந்தன.

நிலா தனது நடுக்கமுற்ற விரல்களால் அந்த வரைபடங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து மேசையில் விரித்தாள். “இது… இது மரக்கடத்தலுக்கான வரைபடம் இல்லை கதிர். இது ஆனைமலை நிலத்தடி தாதுக்கள் மற்றும் பழங்கால நீரோட்டப் பாதைகளைத் துல்லியமாகக் காட்டும் 3D புவியியல் வரைபடம்!” என்றாள் ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிய.

கதிர் அவளருகே குனிந்து, அவளது தோளோடு தோள் உரசியபடி வரைபடத்தை உற்று நோக்கினான். அவளது மூச்சுக் காற்று அவனது கன்னத்தில் மென்மையாகப் பட்ட அந்த நொடி, சூழ்ந்திருந்த ஆபத்தையும் தாண்டி இருவருக்குள்ளும் ஒரு மின்னல் போன்ற நெருக்கத்தை உருவாக்கியது. நிலா லேசாக தலைநிமிர்ந்து கதிரின் வசீகரமான கண்களைப் பார்த்தாள்; கதிர் அவளது பார்வையில் தெரிந்த நிதானத்தையும் அறிவையும் மெளனமாகப் போற்றினான். சட்டென்று தொழில்முறை கவனத்திற்குத் திரும்பிய கதிர், வரைபடத்தில் சிவப்பு மையினால் வட்டமிடப்பட்டிருந்த இடத்தைக் கைகாட்டினான்.

“நிலா, இந்த ஜிபிஎஸ் குறியீடுகள் எதைக் குறிக்கின்றன என்று தெரிகிறதா?”

நிலா தனது பாக்கெட்டிலிருந்து அவளது தாத்தா விட்டுச்சென்ற பழைய குறிப்பேட்டையும், வெள்ளி திசைகாட்டியையும் வெளியே எடுத்தாள். அந்தப் பழைய குறிப்பேட்டின் பக்கங்களை வேகமாகப் புரட்டியவள், வரைபடத்தின் அட்சரேகை மற்றும் தீர்க்கரேகைக் குறிப்புகளைத் தனது குறிப்பேட்டுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். அவளது முகம் வெளிறிப்போனது.

“கடவுளே… இது சாத்தியமே இல்லை!” நிலாவின் குரல் அதிர்ந்தது.

“என்ன விஷயம் நிலா? என்ன கண்டுபிடிச்சீங்க?” என்று அறிவு ஆவலுடன் எட்டிப் பார்த்தான்.

“என் தாத்தா 1960-களில் இந்த ஆனைமலைக் காடுகளின் அரிய மூலிகைகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்தபோது, டாப்ஸ்லப் பங்களாவின் அடித்தளத்திற்கு அடியில் பிரிட்டிஷ் காலத்து நிலத்தடி நிலவறைகளும், மிக அடர்த்தியான கனிமப் பாறைகளும் இருப்பதாக ஒரு குறிப்பு எழுதியிருந்தார். ஆனால் அந்த விவரங்கள் வனத்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில் இருந்து மர்மமான முறையில் காணாமல் போயிருந்தன. இப்போது வரதனின் இந்த அதிநவீன வரைபடம்… துல்லியமாக அதே இடத்தைத்தான் குறிவைக்கிறது!”

“அதாவது… நமது ஹெரிடேஜ் பங்களா அமைந்திருக்கும் அதே பகுதியா?” கதிரின் புருவங்கள் முடிச்சிட்டன.

“ஆம் கதிர்! வரதன் ஏன் அந்தப் பங்களாவை இடித்துவிட்டு வெல்னஸ் ரிசார்ட் கட்ட இவ்வளவு வெறியோடு அலைகிறான் என்பதற்கான உண்மையான காரணம் மரங்கள் மட்டுமல்ல. அந்தப் பங்களாவின் பூமிக்கு அடியில் இருக்கும் பழங்காலப் புதையலோ அல்லது அரிய நிலத்தடி கனிம வளங்களோதான் அவனது உண்மையான இலக்கு!” என்று நிலா ஆணித்தரமாகக் கூறினாள்.

அப்போது, காவல் சாவடியின் உயர் அதிர்வெண் வயர்லெஸ் ரேடியோ திடீரென சீறியது. நிலையக் கட்டுப்பாட்டு அறையின் பிரத்யேக அலைவரிசையில் ஒரு குரல் அவசரமாகப் பேசியது. மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தின் சிறப்பு வருவாய் அதிகாரி விக்டர் வசந்த்தின் பதற்றமான குரல் அதில் தெளிவாகக் கேட்டது: “கண்ட்ரோல் ரூம்… ரேஞ்சர் கதிருக்கு தகவல் கொடுங்கள்! நேற்றிரவு சோத்துப்பாறை பகுதியில் சில தவறான தகவல்கள் வந்துள்ளன. அங்கே ஏதேனும் வாகனங்கள் பிடிபட்டால், அவற்றை உடனடியாக மாவட்ட தலைமையகத்திற்கு மாற்ற வேண்டும். உள்ளூர் அதிகாரிகள் எந்தப் பெட்டிகளையும் திறக்கக் கூடாது! இது மாவட்ட நிர்வாகத்தின் நேரடி உத்தரவு!”

கதிரும் நிலாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். விக்டர் வசந்த் கடுமையான பீதியில் ஆழ்ந்திருப்பது அவனது பதற்றமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

கதிர் ரேடியோவின் மைக்கை எடுத்து அமைதியான, உறுதியான குரலில் பதிலளித்தான்: “ஸ்பெஷல் ஆபீசர் வசந்த் அவர்களுக்கு ரேஞ்சர் கதிர் பேசுகிறேன். உங்கள் உத்தரவு வருவதற்கு முன்பே ஆய்வு முடிந்துவிட்டது. சட்டவிரோத மரங்களுடன், அரசாங்கத்தின் ரகசிய நில அளவை ஆவணங்களும் கைப்பற்றப்பட்டுள்ளன. விவரங்கள் நேரடியாகத் தலைமைச் செயலாளருக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. ஓவர்!”

ரேடியோவின் மறுமுனையில் வசந்த்தின் மூச்சிறைக்கும் சத்தம் மட்டுமே சில நொடிகள் கேட்டது, பின் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

“அடேங்கப்பா! பாஸ், சும்மா நச்சுன்னு ஒரு போடு போட்டீங்க!” என்று அறிவு கைகளைத் தட்டினான். ஆனால் கதிரின் முகத்தில் இறுக்கம் குறையவில்லை.

நிலா வரைபடத்தின் இறுதிப் பக்கத்தில் ஒட்டப்பட்டிருந்த ஒரு தொழில்நுட்பக் குறிப்பைப் படித்துவிட்டு அதிர்ச்சியில் வாயடைத்துப் போனாள். அவளது கண்கள் பயத்திலும் சீற்றத்திலும் விரிந்தன. அவள் கதிரின் கையைப் பலமாகப் பற்றினாள்.

“கதிர்… நாம் உடனடியாகப் பங்களாவிற்குத் திரும்ப வேண்டும்!”

“ஏன் நிலா? என்ன அவசரம்?”

“இந்த வரைபடத்தின் கடைசிப் பக்கத்தைப் பார்! வரதனின் ஆட்கள் பங்களாவின் நிலத்தடிப் பாதையை அடைவதற்காக, வழக்கமான முறைகளில் தோண்டப் போவதில்லை. அடுத்த நாற்பத்தெட்டு மணி நேரத்திற்குள், பங்களாவின் அடித்தளத்திற்கு நேர் கீழே உள்ள பாறைகளைத் தகர்க்க அதிநவீன வெடிமருந்துகளைப் (Explosives) பயன்படுத்தி வெடிக்க வைக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்! அவர்கள் பங்களாவை முழுமையாகத் தகர்த்து அழிக்கப் போகிறார்கள்!”

அவளது வார்த்தைகள் அந்த அமைதியான விடியலின் பனிமூட்டத்தைக் கிழித்து எறிந்து, ஒரு பேராபத்தின் எச்சரிக்கை மணியாய் வனச்சாவடியில் எதிரொலித்தன.