மறைந்த வான்-கப்பலின் ஆவணம்

நிலத்தடி விண்மீன் நதியின் பொங்கியெழும் அலைகளுக்கு நடுவே மிதந்து வந்த அந்தப் பழங்கால வான்-கப்பலின் சிதைவு, வான்முடி உலகத்தின் மூத்த வரலாற்றின் ஒரு மௌன சாட்சியாக நின்றது. அதன் மரக்கட்டைகள் காலத்தின் கரையான்களாலும் ஈரப்பதத்தாலும் கருமை படர்ந்திருந்தாலும், அதன் விளிம்புகளில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த நட்சத்திரக் குறியீடுகள் இன்னும் அந்தச் சிறிய நீல ஒளியில் மங்காமல் ஜொலித்தன. வீராவின் இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. சற்று முன்பு மாயத் திரையில் கண்ட அந்த அரச குலக் குடும்பத்தின் காட்சியும், தன் கையில் உள்ள விண்மீன் வடுவும் ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நூலால் இணைக் கப்பட்டிருப்பதை அவள் இப்போது ஆழமாக உணர்ந்தாள்.

"வீரா!" நிலத்தடிப் பாறையின் விளிம்பிலிருந்து குதித்து அவளது அருகில் வந்து நின்றான் கவின். அவனது தோளில் இருந்த காவல் முத்திரை நீல ஒளியில் லேசாக அதிர்ந்தது. அவன் பார்வை அந்தப் பழங்காலக் கப்பலின் பிரம்மாண்டமான முன்பக்கத் தளத்தின் மீது பதிந்தது. "இது சாதாரணமான கப்பல் அல்ல. என் முன்னோர்களின் குறிப்பேடுகளில் சொல்லப்பட்ட அந்த மூத்த தளபதி ‘தரன்’ பயன்படுத்திய ‘வான்கண்’ கப்பல் இது. இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விண்மீன் நதி மறைந்த அதே இரவில் மாயமாக மறைந்துபோன இந்தக் கப்பல் எப்படி இந்த நிலத்தடி நீரோட்டத்திற்கு வந்தது?" என்று அவன் குரல் வியப்புடன் நடுங்கியது.

வீரா தன் அஸ்ட்ரோலேப்பைக் கீழே இறக்கிவிட்டு, கப்பலின் தொங்கிக் கொண்டிருந்த இரும்புப் பாலம் வழியாக மேலே ஏறத் தொடங்கினாள். "அதை நாம் இந்தக் கப்பலின் மாலுமி அறைக்குள் சென்றுதான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும், கவின். நதியின் இந்த ரகசியப் பாதைக்கும் இந்தக் கப்பலுக்கும் ஏதோ ஒரு நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. விக்கிரமனின் ஒற்றர்கள் நம்மைத் தேடி இந்த நிலத்தடிப் பகுதிக்கு வருவதற்குள் நாம் அந்த ஆவணத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்," என்றவள் அவனுக்கு முன்னே நடந்தாள்.

கப்பலின் மேல்தளம் அவர்கள் வைத்த ஒவ்வொரு அடியிலும் மெலிதாக முனகியது. பல நூற்றாண்டுகளாக யாருடைய மனித ஸ்பரிசமும் படாமல் கிடந்ததனால், அங்கே காற்றில் ஒருவிதப் பழைய காகித வாசனையும் தூசியும் கலந்திருந்தது. சுவர்களில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த இரும்புச் சங்கிலிகள் துருப்பிடித்துக் கிடந்தன. மின்னல் பள்ளத்தாக்கின் வழியே வந்த காற்று, குகையின் வழியே ஊடுருவி ஒரு விசில் அடிப்பது போன்ற மெல்லிய ஒலியை எழுப்பியது. கவின் தன் கையில் இருந்த குறுவாளை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, சுற்றியுள்ள இருண்ட மூலைகளைக் கூர்மையாகக் கவனித்தவாறே வீராவைப் பாதுகாத்து வந்தான். அவர்களின் எதிரே, கப்பலின் தலைமை மாலுமி அறைக்கான கனமான எஃகு கதவு பூட்டப்பட்டு நின்றது.

கதவின் மையத்தில் ஒரு பெரிய வட்ட வடிவப் பொறிப்பு இருந்தது. அது ஒரு திறவுகோல் துளையைப் போலல்லாமல், மனிதக் கையின் விரல் ரேகைகளையும் ஒரு குறிப்பிட்ட காவல் முத்திரையையும் ஏற்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. "இது இயந்திரப் பூட்டு அல்ல, வீரா," கவின் அந்தக் கதவை நெருங்கிச் சென்று தன் வலது தோள்பட்டையில் இருந்த கஷாய நிறக் காவல் முத்திரையை அதன் மீது நெருக்கினான். "இது வான்முடி காவல்படையின் மூத்த தளபதிகளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த இரத்த முத்திரை. என் குடும்பத்தின் மீது தேசத்துரோகப் பழி சுமத்தப்பட்டிருந்தாலும், என் ரத்தத்தில் உள்ள இந்த முத்திரையின் அலைவரிசை இன்னும் இந்த நிலத்தடி எந்திரத்துடன் ஒத்துப் போகிறது."

கவின் தன் முத்திரையை அந்த எஃகு பூட்டின் மீது அழுத்தமாக வைத்தவுடன், ஒரு சிறிய கிளிக் சத்தம் கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து கப்பலின் சுவர்களில் பதுங்கியிருந்த பழைய நீல நிறப் படிகங்கள் விழித்துக்கொண்டன. கதவின் பூட்டுகள் ஒவ்வொன்றாக நழுவி உள்ளே இழுக்கப்பட்டன. மாட்டின் முத்திரையும் கவினின் உறுதியும் அந்தப் பழங்காலக் கதவைத் திறந்த விதம், இருநூறு ஆண்டுகளாக மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு வம்சத்தின் உண்மையை வெளிக்கொணர்வது போலிருந்தது. பெருமூச்சுடன் கவின் கதவைத் தள்ளினான். துரு பிடித்த கீல்களின் முனகல் ஒலியுடன் அந்த அறை மெதுவாகத் திறந்தது.

அந்த மாலுமி அறைக்குள் நுழைந்ததும் அவர்களின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன. அறை முழுவதிலும் நட்சத்திர வரைபடங்களும், வான்-கப்பல்களின் இயக்கத்தைக் குறிக்கும் தாமிரத் தகடுகளும் சிதறிக்கிடந்தன. ஆனால் அனைத்திற்கும் மேலாக, அறையின் மையத்தில் இருந்த ஒரு மேசையின் மீது பழங்காலத் தங்கம் மற்றும் தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான பேழை (Chest) ஒளிராமல் தனித்து நின்றது. அந்தப் பேழையின் மேற்பரப்பில் வான்முடி பேரரசின் அரச முத்திரை பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் விளிம்புகளில் செதுக்கப்பட்டிருந்த நட்சத்திரக் குறியீடுகள், வீராவின் கையில் இருக்கும் வடுவின் வடிவத்தோடு துல்லியமாகப் பொருந்தின.

வீரா அந்தப் பேழையை நோக்கி மெதுவாக நடந்தாள். அவளது விரல்கள் அந்தத் தங்கப் பேழையைத் தொட்டபோது, ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆற்றல் அவளது உடலெங்கும் பாய்ந்தது. "கவின், இதைப் பார்… இது என் தாயின் நினைவூட்டலில் நான் பார்த்த அதே முத்திரை," என்று முணுமுணுத்தவள், அஸ்ட்ரோலேப்பை அந்தப் பேழையின் குறிப்பிட்ட குழிப்பகுதியில் பொருத்தினாள். அஸ்ட்ரோலேப்பின் லென்ஸ் ஒளிர, அந்தப் பேழை தானாகவே சத்தமின்றித் திறந்தது.

பேழைக்குள் எந்தவிதக் தங்கமோ அல்லது வைரமோ இருக்கவில்லை. அங்கே ஒரு பழைய, அரச முத்திரையிட்ட தோல் குறிப்பேடும், ஒரு சிறிய படிகக் குமிழியும் மட்டுமே இருந்தன. கவின் நடுங்கும் கைகளால் அந்தக் குறிப்பேட்டை எடுத்துப் பிரித்தான். அதன் முதல் பக்கத்தில் இருந்த எழுத்துக்களைப் பார்த்ததும் அவனது கண்கள் கலங்கின. அது அவனது தாத்தாவின் கையெழுத்து. "வீரா… இது… இது என் குடும்பத்தின் உண்மையான குறிப்பேடு! வான்முடி உலகம் இருளில் மூழ்கும்போது, நதியை எப்படி மீண்டும் வானத்திற்குத் திருப்ப வேண்டும் என்ற இறுதி விதி இதில் எழுதப்பட்டுள்ளது," என்று உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில் கூறினான்.

அந்தக் குறிப்பேட்டின் பக்கங்கள் காற்றுடன் பறக்க, அதில் எழுதியிருந்த ஒரு வரி வீராவின் கவனத்தை ஈர்த்தது. "நட்சத்திரக் குருதி கொண்ட கடைசி வாரிசின் கைகள் அஸ்ட்ரோலேப்பைத் தொடும் போது, நதி தன் பாதையை மாற்றிக் கொள்ளும்; ஆனால் அதைத் திறக்கும் முன், நிழல் கரங்களின் தலைவன் தன் இயந்திரங்களால் நிலத்தடிப் பாறையை உடைக்க முற்படுவான்…"

குறிப்பேட்டின் வரிகள் முழுமையாக வாசிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, திடீரென அந்த நிலத்தடி அறையின் அடிப்பகுதியில் இருந்து ஒரு பயங்கரமான அதிர்வு கிளம்பியது. கப்பலின் மரப்பலகைகள் குலுங்கின. குகையின் ஆழத்திலிருந்து கரகரப்பான ஒரு பெரிய எந்திரம் பாறைகளைத் துளையிடும் சத்தம் காதைப் பிளந்தது. தங்… தங்… கிரிச்… என்ற உலோகம் பாறையில் உரசுவதைக் கேட்கும் போதே விக்கிரமனின் புதிய இயந்திரத் துளையிடும் கருவி நிலத்தடி நதியின் பாறை அடுக்குகளை உடைத்துக் கொண்டு மேலேறி வருவது தெளிவாகப் புரிந்தது. கவின் தன் வாளை உருவிக்கொண்டு வாசலை நோக்கித் திரும்பினான். "வீரா! ஒற்றர்கள் வந்துவிட்டார்கள்… நாம் உடனடியாக இங்கிருந்து அந்த ஆவணத்தோடு தப்பிக்க வேண்டும்!" என்று எச்சரித்தான்.