தீயும் நம்பிக்கையும்

செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடத்தின் உலர்த்தும் அறைக்கு அருகில் எழும்பிய அந்த சிறிய புகைமூட்டம், கவின்ராஜின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப முயன்ற இரத்தினவேலின் ஆட்களின் மலிவான வன்முறைச் செயலாகும். ஆனால், கவின்ராஜ் அந்தச் சவாலைச் சிறிதும் தாமதமின்றி எதிர்கொண்டான். அவன் உடனடியாக அருகில் இருந்த தண்ணீர்க் குடங்களை எடுத்துத் தீப்பற்ற முயன்ற மூலிகைக் கழிவுகளின் மீது ஊற்றி, அந்தத் தீ மேலும் பரவாமல் திறம்பட அணைத்தான். மரப்பலகைகளும் மூலிகைத் துகள்களும் கருகியிருந்த அந்த இடத்தைப் பார்த்த அவனது முகத்தில் கோபத்தை விட, தன் முன்னோர்களின் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டிய உறுதியே மேலோங்கியிருந்தது.

அதே நேரத்தில், மாவட்ட நீதிமன்றத்திலிருந்து அவசரக் காரில் வந்திறங்கிய மித்ரா, நேராக அந்த உலர்த்தும் அறைக்கு ஓடிவந்தாள். கவின்ராஜ் பாதுகாப்பாக இருப்பதைக் கண்டதும் அவளது முகத்தில் இருந்த பதற்றம் சற்றுத் தளர்ந்தாலும், அந்தச் சூழலின் ஆபத்து அவளுக்குப் புரிந்தது. அவள் உடனடியாகத் தன் கைப்பையிலிருந்து குறிப்பேட்டை எடுத்து, அங்கு சிதறிக்கிடந்த தடயங்கள், தீ வைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட இரசாயனப் பொருட்கள் மற்றும் மர்ம நபர்களின் கால்தடங்களைப் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டாள். “கவின்ராஜ், இது வெறும் மிரட்டல் அல்ல; நீதிமன்ற உத்தரவையும் வனத்துறை அனுமதியையும் மீற முடியாத ஆத்திரத்தில் அவர்கள் இறங்கியுள்ள நேரடி வன்முறை. நாம் இதைச் சாதாரணமாக விடக்கூடாது,” என்றாள் மித்ரா, தன் குரலில் கூர்மையான நியாய உணர்வுடன்.

தாமதிக்காமல், குற்றாலம் காவல் நிலையத்திற்குத் தொலைபேசி மூலமாகவும் எழுத்துப்பூர்வமாகவும் அவசரப் புகாரை அளித்தார் மித்ரா. நீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய எச்சரிக்கையும், வனத்துறையின் தற்காலிக அனுமதி ஆவணமும் கையில் இருப்பதால், காவல் துறை உடனடியாக அந்த இடத்திற்கு ரோந்து வாகனத்தை அனுப்பிப் பாதுகாப்பைப் பலப்படுத்தியது. தைலக்கூடத்தின் சுற்றிலும் புதிய நவீன பாதுகாப்பு கேமராக்களையும் சென்சார்களையும் உடனடியாகப் பொருத்தத் திட்டமிட்டான் கவின்ராஜ். சோமசுந்தரத்தின் பாரம்பரியக் கூடத்திற்கு நவீனக் காவலும் இணைந்தது.

“நம்மைக் கட்டுப்படுத்த நினைப்பவர்கள் இப்போது பயந்துவிட்டார்கள் என்பதற்கு இந்தத் தாக்குதலே சான்று மித்ரா,” என்றான் கவின்ராஜ், அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி. அந்த இருண்ட மாலையிலும் அவனது குரலில் இருந்த அமைதியும் உறுதியும் மித்ராவின் மனத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த பாதுகாப்ப உணர்வைத் தந்தது. அலுவலகத்தின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் இருவரும் அடுத்த கட்டப் பயணத்திற்குத் தயாரானார்கள். இன்னும் சில தினங்களில் ஆதிரை பூக்கும் காலம் தொடங்கவுள்ளது; அதற்குள் மூலிகைகளைச் சேகரிக்க வனத்தின் மிக ஆழமான பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு இருந்தது.

தைலக்கூடத்தின் பழைய ஆவணங்களை மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, சோமசுந்தரத்தின் மறைக்கப்பட்ட பழைய குறிப்பேட்டின் இறுதிப் பக்கத்தைத் திருப்பிய கவின்ராஜின் கைகள் நடுங்கின. அந்தப் பக்கத்தில், இதுவரை யாருக்கும் தெரியாத ஆதிரை தைலத்தின் இறுதிப் பதனிடும் முறை பற்றிய மிக முக்கியமான ரகசியக் குறிப்பும், மலையின் உச்சியில் உள்ள குறிப்பிட்ட குகைப் பற்றிய குறிப்பும் தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்தன. மித்ரா அந்த வரிகளை வியப்புடன் வாசிக்கத் தொடங்கினாள். இரத்தினவேலின் அனைத்துச் சதிகளையும் மீறி, அந்தத் தைலத்தின் உண்மையான சூத்திரம் இப்போது அவர்கள் கையில் முழுமையாகச் சேரத் தொடங்கியிருந்தது.