மிரட்டல் கடிதமும் வியூகமும்

அந்தப் பழைய தோல் அட்டையிட்ட குறிப்பேட்டின் பக்கங்களில் இருந்து வெளிப்பட்ட உண்மைகளும், மேசையின் மீது கிடந்த இரத்தினவேலின் மிரட்டல் கடிதமும் அந்த ரகசிய அறையின் சூழலை உடனடியாக மாற்றின. அறையின் ஒளிரும் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கவின்ராஜின் முகம் இறுக்கமாக இருந்தது. அவனது கைகளில் மிளிரும் அந்தச் செண்பகப் பூ வடு, பல வருடங்களாக அவன் சுமந்து வந்த குடும்பப் பெருமையையும் பாரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தியது. அவனது தோள்களுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்த மித்ரா, அந்த மிரட்டல் கடிதத்தில் இருந்த வாசகங்களை ஆழ்ந்த சட்டப்பூர்வ பார்வையுடன் வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

‘பார்த்தீர்களா கவின்ராஜ்? இரத்தினவேல் இந்தத் தைலக்கூடத்தை வெறும் வணிக நோக்கத்திற்காக மட்டும் குறிவைக்கவில்லை. உங்கள் குடும்பத்தின் பெயரைக் முற்றிலுமாகச் சீரழித்துவிட்டு, இந்த மூலிகைக் காடுகளைத் தன் முழுமையான கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர நினைக்கிறான். ஆனால் இந்த மிரட்டல் கடிதமே அவன் மீதான குற்றச்சாட்டை நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்க நமக்கு ஒரு வலுவான தொடக்கப்புள்ளியாக அமையும்,’ என்றாள் மித்ரா. அவளது குரலில் இருந்த அந்த இயல்பான உறுதி, கவின்ராஜின் நெஞ்சில் பெரும் நிம்மதியை அளித்தது. இந்தச் சூழலில் தன்னை எதிர்த்துப் போராட ஒரு வலுவான தோள் கிடைத்துள்ளதை அவன் உணர்ந்தான்.

கவின்ராஜ் அவளது கண்களை உற்று நோக்கினான். அந்த இருள் சூழ்ந்த ரகசிய அறைக்குள், அவளது பார்வையில் இருந்த நேர்மையும் கூர்மையும் அவனுக்கு மிகப்பெரிய பலத்தைக் கொடுத்தன. ‘மித்ரா, என் தாத்தா சோமசுந்தரம் எதற்காக இந்த ரகசியங்களை இத்தனை காலம் பாதுகாத்தார் என்பது இப்போதுதான் எனக்குப் புரிய வருகிறது. இரத்தினவேலின் பேராசை எங்கள் குடும்பத்தின் பாரம்பரியத்தை மட்டுமல்ல, இந்த முழு மலையின் இயற்கைச் சமநிலையையும் அழிக்கப் பார்க்கிறது. நாம் சட்டத்தின் வழியில் நின்று இதை முறியடிக்க வேண்டும்,’ என்று அவன் குரல் தாழ்ந்தாலும் உறுதியுடன் ஒலித்தது.

இருவரும் அந்த அறையில் இருந்த அனைத்து முக்கியமான ஆவணங்களையும் மிகுந்த கவனத்துடன் வரிசைப்படுத்தினர். 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மலரும் ‘ஆதிரை’ பூவின் மருத்துவக் குறிப்புகளையும், அதனைப் பாதுகாப்பதற்கான வழிமுறைகளையும் மித்ரா தனது குறிப்பேட்டில் சுருக்கமாக எழுதிக்கொண்டாள். அவளது வழக்கறிஞர் மூளை ஒவ்வொரு வினாடியையும் மிகவும் துல்லியமாகப் பயன்படுத்தியது. இரத்தினவேலின் அடுத்த கட்ட நகர்வு என்னவாக இருக்கும் என்பதை முன்கூட்டியே கணித்து, அதற்கான சட்டப்பூர்வமான வியூகத்தை அவள் வகுக்கத் தொடங்கினாள். கவின்ராஜ் தனது நறுமண வேதியியல் அறிவைக் கொண்டு அந்த மூலிகைகளின் தூய்மையையும் அவற்றின் வரலாற்றுப் பின்னணியையும் உறுதிப்படுத்தினான்.

திடீரென, தைலக்கூடத்தின் வெளிப்பகுதியில் இருந்து ஏதோ ஒரு சிறிய சத்தம் கேட்டது. இலைகள் உரசும் சத்தமும், மெல்லிய காலடிகளும் அந்த நள்ளிரவு அமைதியைக் கிழித்தன. இருவரும் உடனடியாக ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். எச்சரிக்கை மணி அவர்களின் உள்ளுணர்வில் ஒலித்தது. இரத்தினவேலின் ஆட்கள் மீண்டும் வந்துவிட்டார்கள் என்பதை அந்தச் சத்தம் உறுதிப்படுத்தியது. கவின்ராஜ் உடனடியாக மித்ராவின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு, அவளை ஒரு பாதுகாப்புப் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றான். அவனது முகத்தில் எந்தக் பயமும் இல்லை; மாறாக, மித்ராவைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற ஆழமான உணர்வும் பொறுப்பும் மட்டுமே இருந்தது. மித்ராவும் அவனது தொடுகையில் ஒரு பாதுகாப்பான அரவணைப்பை உணர்ந்தாள். ஆபத்தான சூழலிலும் அவர்களுக்கு இடையே மலர்ந்த அந்த அமைதியான காதல் உணர்வு, அவர்களின் இதயங்களை மேலும் நெருக்கமாக்கியது.

தைலக்கூடத்தின் ரகசிய அறையின் கதவைச் சீராக மூடி, எந்தவித அடையாளமும் தெரியாதவாறு அதை மறைத்துவிட்டு இருவரும் மெல்ல வெளியேறும் வழியை நோக்கி நகர்ந்தனர். அவர்கள் வெளிவரும் பிரதான கூடத்தின் ஜன்னல் வழியே வெளியே உற்றுப் பார்த்தபோது, இரத்தினவேலின் நம்பிக்கைக்குரிய முக்கிய அடியாள் ஒருவன் கையில் ஒரு பெரிய தடியுடன் தைலக்கூடத்தைச் சுற்றியும் தேடிக்கொண்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. எதிரி மிக அருகில் இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்த கவின்ராஜ், மித்ராவைத் தன் பின்னால் பாதுகாப்பாக நிறுத்திவிட்டு, அந்த இருள் சூழ்ந்த அறையில் இருந்து தப்பிப்பதற்கான அடுத்த கட்ட நகர்வை மனதிற்குள் திட்டமிடத் தொடங்கினான்.