ரகசிய அறையின் திறப்பு

அந்தப் பாழடைந்த செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடத்தின் பெருஞ்சுவருக்குப் பின்னால் மறைக்கப்பட்டிருந்த மரக்கதவு, பல தசாப்தங்களாக வெளிச்சத்தைப் பார்த்திராத ஒரு ரகசிய உலகத்தின் வாசலாக நின்றது. கவின்ராஜும் மித்ராவும் ஒருவருக்கொருவர் அருகில் நின்றுகொண்டு, அந்தப் பழமையான கதவைத் திறப்பதற்கான இறுதி முயற்சியில் இறங்கினர். கவின்ராஜின் கைகளில் இருந்த அந்தச் செண்பகப் பூ வடுவும், அவனது தாத்தா சோமசுந்தரம் விட்டுச்சென்ற நினைவுகளும் அவனுக்குத் தேவையான உறுதலை அளித்தன. மித்ரா தன் கையில் இருந்த ஒளிரும் விளக்கின் வெளிச்சத்தை அந்த மரக்கதவின் இடுக்குகளில் வீசினாள்.

‘இந்தக் கதவு வழக்கமான பூட்டுடன் இல்லை; இது நம் முன்னோர்களின் கணித முறைப்படி வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு பொறி,’ என்று கவின்ராஜ் தன் குரலில் ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறினான். அவனது விரல்கள் மிகத் துல்லியமாக அந்த மரச்சட்டகத்தில் இருந்த சில குறியீடுகளைத் தொட்டன. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சோமசுந்தரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட அந்தப் பொறிமுறை, கவின்ராஜின் நறுமண வேதியியல் அறிவிற்கும் அவனது உள்ளுணர்வுக்கும் மட்டுமே வழிவிட்டது. ஒரு சிறு கிளிக்கில், பல வருடங்களாக இறுக்கமாக மூடிக்கிடந்த அந்த ரகசிய அறையின் கதவு மெல்லத் திறந்தது.

கதவு திறந்ததும் உள்ளேயிருந்து வெளியேறிய அந்த அடர்ந்த நறுமணம் அவர்களை வரவேற்றது. அது வெறும் புழுதியோ பழைய மரத்தின் வாசனையோ அல்ல; பல வருடங்களாகக் காற்றுப் புகாமல் அடைபட்டுக்கிடந்த அரிய மூலிகைகளின் தூய மணம். மித்ரா ஆச்சரியத்துடன் தன் கண்களை விரித்தாள். அவளது தாவரவியல் ஆய்வறிவுக்கு இந்த அறை ஒரு பொக்கிஷமாகத் தெரிந்தது. இருவரும் உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தனர். விளக்கு வெளிச்சத்தில் அந்த அறையின் சுவர்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த பழைய வரைபடங்களும், மூலிகைகளின் பட்டியல்களும் மின்னின.

‘பார்த்தீர்களா மித்ரா? என் தாத்தா சோமசுந்தரம் எதற்காக இந்த அறையை உலகத்தின் கண்களில் இருந்து மறைத்தார் என்பதற்கான ஆதாரம் இதுதான்,’ என்று கவின்ராஜ் ஒரு பெரிய மேசையின் மீது இருந்த பழைய தோல் அட்டையிட்ட குறிப்பேட்டைக் கையில் எடுத்தான். அந்தப் பக்கங்களைத் தாள்கள் பிரியும் சத்தம் அந்த அமைதியான இரவில் மெலிதாக ஒலித்தது. அதில், 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மலரும் ‘ஆதிரை’ பூவின் மருத்துவ குணங்களும், அதனை தைலமாக மாற்றும் அரிய சூத்திரமும் மிகத் துல்லியமாக எழுதப்பட்டிருந்தன.

மித்ரா அந்த குறிப்பேட்டின் பக்கங்களை உற்று நோக்கினாள். அவளது வழக்கறிஞர் மூளை உடனடியாக அந்தத் தகவல்களைச் சேகரித்துக்கொண்டது. ‘இந்த ஆவணங்கள் இருந்தால் போதும் கவின்ராஜ். இரத்தினவேல் மற்றும் அவனது கூட்டாளிகள் இந்த மலையின் மூலிகைகளைக் கொள்ளையடிக்கக் காரணம் என்ன என்பதும், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உங்கள் குடும்பத்திற்கு இழைக்கப்பட்ட துரோகம் என்ன என்பதும் சட்டப்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுவிடும்,’ என்றாள் அவளது குரலில் இருந்த உறுதியுடன்.

இருவரும் அந்த அறையின் மூலையில் இருந்த மற்ற ஆவணங்களை ஆராய்ந்தபோது, மித்ராவின் கண்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆவணத்தில் பதிந்தன. இரத்தினவேலின் கையெழுத்துடனும் அவனது நிறுவன முத்திரையுடனும் இருந்த அந்தப் பழைய கடிதம், சோமசுந்தரத்தை மிரட்டி அந்தத் தைலக்கூடத்தை அபகரிக்க முயன்ற சதியைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியது. காதலும் சட்டமும் ஒரு புள்ளியில் இணைவது போன்றதொரு உணர்வு அந்தத் தருணத்தில் அவர்களுக்குள் எழுந்தது. கவின்ராஜ் மித்ராவை ஒரு கணம்கூட விலகாமல் பார்த்தான்; அவனது கண்களில் இருந்த நன்றியும் காதலும் அவளுக்குப் புரியாமல் இல்லை.

ஆனால், அந்த அமைதியான தருணம் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. மேசையின் மீது இருந்த ஆவணங்களுக்கு இடையில் ஒரு புதிய காகிதம் தனித்துத் தெரிந்தது. அதை எடுத்துப் பார்த்த மித்ராவின் முகம் சட்டென்று மாறியது. இரத்தினவேலின் ஆட்கள் விட்டுச்சென்ற அந்த மிரட்டல் கடிதம், அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் எதிரிகள் மிகத் துல்லியமாகக் கண்காணித்து வருகிறார்கள் என்பதை உணர்த்தியது. ‘கவின்ராஜ்… நாம் கண்காணிக்கப்படுகிறோம்,’ என்ற மித்ராவின் எச்சரிக்கைக் குரல் அந்த ரகசிய அறைக்குள் ஒரு புதிய பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.