பகுதி 3: இருள் குகையின் தடம்

செம்புவண்ணக் கோட்டையின் நிலத்தடி நீரகக் குகை வரைபடத்தை விரித்து வைத்துவிட்டு, மதிவாணனும் இளக்கியாவும் தீவிர ஆலோசனையில் ஈடுபட்டனர். அந்த நள்ளிரவு வேளையில், கோட்டையின் பிரதான அரண்மனை வளாகத்திற்கு அப்பால் உள்ள பாழடைந்த கிராமத்து எல்லையைக் குறிக்கும் வரைபடம் அது. அரண்மனை நூலகத்தில் கிடைத்த அந்த இரகசிய வரைபடம், அரச நிதியோடு சேர்த்து மக்களின் ஜீவாதாரமான நிலத்தடி நீரும் எவ்வாறு திட்டமிட்டு திசைதிருப்பப்படுகிறது என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. இளக்கியாவின் கண்களில் கோபமும் தீர்க்கமான உறுதியும் மின்னி மறைந்தன.

“மதிவாணன், இந்த வரைபடம் உண்மையாக இருக்குமானால், நமது கோட்டையின் கிழக்கு மதகுகளுக்கு அடியில் ஒரு பெரிய நீர்த்தேக்கக் குகை இருக்க வேண்டும். ஆனால், ஆளுநர் குழுவின் கணக்குகளில் இந்த இடம் எங்குமே குறிப்பிடப்படவில்லை,” என்றார் இளக்கியா. அவரது குரலில் அரச வம்சத்தின் பாரம்பரியப் பெருமையும், தன் மக்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட துரோகத்திற்கான கொதிப்பும் கலந்திருந்தன.

மதிவாணன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி வரைபடத்தை உற்று நோக்கினான். “ஆமாம் இளவரசி. கருவூலப் பொறுப்பாளர் தனது மரணத்திற்கு முன்பாக இந்தத் தடத்தைத்தான் எமக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளார். நாம் கோட்டையின் அதிகாரப்பூர்வ அனுமதிக்காகக் காத்திருந்தால், உண்மையைச் சேகரிக்க முடியாது. களத்தில் இறங்கி நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டும்.”

இரவின் இரண்டாவது யாமம் தொடங்கியதும், இருவரும் சாதாரண கிராமத்து உடைகளை அணிந்து கொண்டு, கோட்டையின் ரகசியப் பாதையின் வழியே வெளியேறினர். குதிரையேற்றத்திலும் தற்காப்புக் கலைகளிலும் வல்லவரான இளக்கியா, எந்தவிதச் சத்தமும் எழுப்பாமல் மதிவாணனுக்கு முன்பாக வழிநடத்திச் சென்றார். வறண்ட நிலப்பரப்பின் குளிர் காற்று அவர்களைத் தழுவியது. தூரத்தில் செம்புவண்ணக் கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான கருங்கற்கள் நிலவொளியில் மிரட்சியாய் நின்றன.

கிராமத்தின் எல்லையில் முட்செடிகளுக்கு நடுவே மறைந்திருந்த பாழடைந்த கிணற்றுக்கு அருகில் அவர்கள் வந்தடைந்தனர். பல ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் இருந்த அந்த கிணற்றின் கல்சுவர்கள் பாசிகள் படித்துச் சிதிலமடைந்திருந்தன. கிணற்றின் உள்ளிருந்து வந்த ஈரப்பதமான காற்று, அடியில் ஏதோ பெரிய சுரங்கப் பாதை இருப்பதை உறுதி செய்தது.

“இங்குதான் அந்த ரகசிய நுழைவாயில் இருக்க வேண்டும்,” என்றான் மதிவாணன். அவன் தனது இடுப்பில் கட்டப்பட்டிருந்த உறுதியான கயிற்றை ஒரு பெரிய மரத்தின் வேருடன் பலமாகப் பிணைத்தான். இளக்கியா துளியளவும் பயமின்றி, “நான் முதலில் இறங்குகிறேன் மதிவாணன். எனக்கு இந்த நிலப்பரப்பும் பழைய சுரங்க வழிகளும் பரிச்சயமானவை,” என்று கூறிவிட்டு, துணிச்சலாக கயிற்றைப் பிடித்துக் கிணற்றுக்குள் இறங்கத் தொடங்கினார்.

அவரது அந்த திடமான தைரியத்தைக் கண்ட மதிவாணன் வியந்து போனான். நகர்ப்புறக் கல்வியும் கணக்கீட்டு அறிவும் மட்டுமே தன் பலம் என்று எண்ணியிருந்த அவனுக்கு, இந்த கிராமத்து மண்ணின் இளவரசியின் வீரம் புதிய மரியாதையை உருவாக்கியது. அவனும் உடனடியாகப் பின்தொடர்ந்து கிணற்றுக்குள் இறங்கினான். சில அடிகள் இறங்கியதும், கிணற்றின் பக்கவாட்டில் ஒரு பெரிய கருங்கற் சுவர் விலகியிருந்தது. அதன் வழியாக அகலமான நிலத்தடிச் சுரங்கம் இருண்டு கிடந்தது.

சுரங்கத்திற்குள் காலடி வைத்ததும், தண்ணீரின் சத்தமும் உலோகங்களின் ஓசையும் மெல்லக் கேட்கத் தொடங்கின. இருவருமே மெல்லிய குரலில் மூச்சுவிட்டுக் கொண்டு, சுவரோரமாக நகர்ந்து சென்றனர். மதிவாணன் இளக்கியாவின் கையைப் பற்றித் தன் அருகில் பாதுகாப்பாக நிறுத்திக்கொண்டான். அந்தத் தருணம், அவர்களுக்கு இடையே இருந்த அரசியல் நிச்சயதார்த்த வரம்புகளைத் தாண்டி, ஒரு ஆழமான நம்பிக்கையையும் பிணைப்பையும் உருவாக்கியது. இருவரின் இதயத் துடிப்பும் அந்த அமைதியான குகைக்குள் எதிரொலித்தது.

சில நூறு அடிகள் நடந்த பிறகு, சுரங்கத்தின் முடிவுப் பகுதி வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது. அங்கே பெரியதொரு நிலத்தடி நீர்க் குகை இருந்தது. குகையின் நடுவே செயற்கையாக அமைக்கப்பட்ட மதகுகளும், தண்ணீரை வேறு திசைக்குத் திருப்பும் பிரம்மாண்டமான இரும்புச் சக்கரங்களும் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. மனித நடமாட்டமே இருக்கக் கூடாது என்று கருதப்பட்ட அந்தப் பகுதிக்கு அருகில், சில காவலாளிகளின் நிழல்கள் அசைந்தன.

திடீரென அந்த இருண்ட குகைக்குள் ஒரு மனிதனின் கம்பீரமான குரல் எதிரொலித்தது. மதிவாணனும் இளக்கியாவும் ஒரு பெரிய பாறையின் மறைவில் தங்களை உடனடியாக ஒடுக்கிக் கொண்டனர். எதிரே வந்த அந்த நபர் வேறு யாருமல்ல; ஆளுநர் குழுவின் முக்கியத் தலைவனும், அரச சபையின் மூத்த அமைச்சருமான செட்டியாரின் வலது கரமான அதிகாரிதான். அவன் கையில் இருந்த தங்க நாணயப் பையை ஒரு வெளிநாட்டுக் வணிகனிடம் கொடுத்துவிட்டு, இரகசியப் பணப் பரிமாற்றத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

அதிகாரப்பூர்வமற்ற அந்தப் பணப் பரிமாற்றமும், நிலத்தடி நீர் முழுமையாக வேறு திசைக்குத் திருப்பப்படுவதற்கான ஆவணங்களில் கையெழுத்திடும் காட்சியும் இருவரின் கண்களிலும் பட்டது. மதிவாணன் கோபத்தால் தன் கைகளை இறுக்கினான். இளக்கியா தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு, சதி செய்த அந்த முகத்தை உற்று நோக்கினாள். இப்போது அவர்கள் சிக்கிக்கொள்ளும் அபாயம் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது.