Part 13

நிலத்தடி நீர்க் கதவுகளின் ரகசியம்

அரச சபையில் தலைமை அமைச்சர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டாலும், செம்புவண்ணக் கோட்டையின் நிம்மதி முழுமையாகத் திரும்பவில்லை. அவசரகாலத்தில் அவர் விட்டுச்சென்ற எச்சரிக்கை அனைவரின் நெஞ்சிலும் ஒரு பயத்தை விதைத்திருந்தது. ‘கோட்டையின் நிலத்தடி நீர்க் கதவுகள் முடக்கப்பட்டன; சாவியைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்காவிட்டால் வறண்ட நிலத்தில் ஒட்டுமொத்த நகரமும் தாகத்தால் தவிக்கும்’ என்ற அவரது மிரட்டல் காற்றில் அலையடித்தது. கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான தூண்களுக்கு இடையே வீசிய குளிர்ந்த காற்று கூட, வரவிருக்கும் ஆபத்தின் அறிகுறியாகவே அவர்களுக்குத் தோன்றியது.

மதிவாணன் தனது கைகளில் இருந்த பழைய ஆவணக் குறிப்புகளையும் தாமிரப் பட்டயங்களையும் மீண்டும் ஒருமுறை பரிசோதித்தான். அவனது கண்கள் சோர்வடைந்திருந்தாலும், கூர்மையான புத்தி சற்றும் குறையவில்லை. அவனுக்கு அருகில் நின்ற இளவரசி இளக்கியா, கோட்டையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையுடன் அரச சபையின் சாளரத்தின் வழியே வெளியே பரவியிருந்த வறண்ட நிலப்பரப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் உறுதியைக் காட்டியது; அதே நேரத்தில் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பெரும் பொறுப்பு அவளது தோள்களில் அழுத்தமாக அமர்ந்திருந்தது.

“மதிவாணன், தலைமை அமைச்சர் சொல்வது உண்மையாக இருக்க முடியுமா? இவ்வளவு நூற்றாண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்த நிலத்தடி நீர் பாதையை ஒரு சில கணங்களில் முழுமையாக முடக்க முடியுமா?” என்று இளக்கியா தனது மெல்லிய குரலில் கேட்டாள், ஆனால் அவளது குரலில் தேசப்பற்றும் ஆழமான அக்கறையும் வெளிப்பட்டன.

மதிவாணன் அவளைப் பார்த்துக் கைப்பட்டயங்களை மேசையில் வைத்துவிட்டு மெதுவான குரலில் பதிலளித்தான். “இளவரசி, அந்த மனிதன் சாதாரணமானவன் அல்ல. பல ஆண்டுகளாக அரச நிதியையும், இந்த நிலத்தின் உயிரான தண்ணீரையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்க அவன் பல சதிவலைகளைப் பிணைத்துள்ளான். நீர்க் கதவுகள் முடக்கப்பட்டிருப்பது உண்மைதான், ஆனால் அதற்கான மாற்று வழி நிச்சயமாக இந்த ஆவணங்களில் இருக்க வேண்டும். நாம் தேட வேண்டியது அந்த ரகசியச் சாவி எங்கிருக்கிறது என்ற குறிப்பைத்தான்.”

அவர்களின் இந்தச் உரையாடலுக்கு இடையில், அரண்மனை காவல்படைத் தலைவர் பழனிச்சாமி சபைக்குள் அவசரமாக நுழைந்தார். அவரது சீருடையில் தூசியும், முகத்தில் படபடப்பும் தெரிந்தன. அவர் நேராக மதிவாணனையும் இளக்கியாவையும் நோக்கி வந்து கைகூப்பி வணங்கினார்.

“இளவரசி அவர்களே, மதிவாணன் அவர்களே! கோட்டையின் வெளிப்புறச் சுவர்களில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் பிரதான நீர்க் களஞ்சியப் பகுதிக்கு அருகில் ஏதோ விசித்திரமான சத்தங்கள் கேட்பதாகக் காவலாளிகள் தெரிவிக்கின்றனர். அமைச்சரின் விசுவாசிகள் சிலர் இன்னும் தலைமறைவாக இருந்து கொண்டு, அந்தப் பகுதியைத் தகர்க்க முயற்சிக்கிறார்களா அல்லது நீர்க் கதவுகளை நிரந்தரமாகப் பூட்டப் பார்க்கிறார்களா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. நாம் உடனடியாக அங்கே செல்ல வேண்டும்,” என்று பழனிச்சாமி தெரிவித்தார்.

அந்தச் செய்தி கோட்டையில் புதியதொரு பதற்றத்தை உருவாக்கியது. மதிவாணனும் இளக்கியாவும் ஒரு মুহূর্তக் கண் பார்வையால் பேசிக் கொண்டனர். அவர்களின் திருமணத் திட்டம் அரசியல் ரீதியாகத் தொடங்கப்பட்டிருந்தாலும், இப்போது இந்த நெருக்கடியான தருணம் அவர்களை உண்மையான ஆன்ம தோழர்களாக மாற்றியிருந்தது. கோட்டையின் உயிரைக் காக்க இருவரும் தங்களின் தனிப்பட்ட உணர்வுகளைத் தாண்டி ஒரே குறிக்கோளுடன் செயல்படத் தொடங்கினர்.

“பழனிச்சாமி சொல்வது சரி. நாம் தாமதிக்கக் கூடாது. அந்த ரகசியச் சுரங்கப்பாதை வழியாகவே நாம் அந்த நீர்க் களஞ்சியத்தை அடைய முடியும்,” என்று மதிவாணன் உறுதியுடன் கூறினான்.

அவர்கள் இருவரும் அரண்மனைப் பணியாளர்கள் சிலருடன் இரகசிய ஆவணக் களஞ்சியத்தைக் கடந்து, கோட்டையின் பழைய நிலத்தடிப் பகுதிக்குச் செல்லும் வழியை அடைந்தனர். சுற்றிலும் அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்திருந்த அந்தப் பாதையில், தீப்பந்தங்களின் வெளிச்சம் மட்டுமே அவர்களுக்கு வழிகாட்டிக் கொண்டிருந்தது. வறண்ட நிலத்தின் வெப்பம் அந்த நிலத்தடிச் சுரங்கத்திற்குள்ளும் வீசியது, ஆனால் சுவர்களில் கசிந்த ஈரப்பதம் நீண்ட நூற்றாண்டுகளின் வரலாற்றைச் சொல்லாமல்ச் சொன்னது.

சுரங்கப்பாதையின் முடிவில் இருந்த பெரிய இரும்பு வாசலை அவர்கள் நெருங்கியபோது, உள்ளிருந்து ஏதோ உலோகக் கருவிகள் உரசுவது போன்ற சத்தம் கேட்டது. யாரோ சில நபர்கள் அந்த நீர்க் கதவின் பூட்டை உடைக்கவோ அல்லது வேறு வழியில் அதைத் திறக்கவோ முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகத் புரிந்தது. மதிவாணன் தன் கையில் இருந்த வாளைச் சற்று தளர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டு, மற்றவர்களை மெதுவாக முன்னேறச் சைகை செய்தார்.

“யாரது அங்கு இருப்பது?” என்று பழனிச்சாமி தனது கம்பீரமான குரலில் அதட்டினார். அந்த எதிரொலி சுரங்கப்பாதை முழுவதும் முழங்கியது.

உடனே அந்தப் பக்கத்திலிருந்து தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சம் மறைந்து, இருளுக்குள் சில நிழல்கள் வேகமாக ஓடும் சத்தம் கேட்டது. அமைச்சரின் கைக்கூலிகள் அங்கிருந்து தப்பியோட முயன்றனர் என்பது புரிகிறது. ஆனால், அவர்கள் தப்பிச் செல்வதற்குள் அந்த நீர்க் கதவின் அருகில் ஒரு புதிய ஆபத்து காத்திருப்பதை மதிவாணன் கவனித்தான். அங்கே தரையில் கிடந்த சிறிய செப்பு முத்திரையும், ஒரு விசித்திரமான சாவியும் அந்தப் போராட்டத்தில் மிக முக்கியமான தடயமாக இருந்தது.

இளக்கியா கீழே குனிந்து அந்தச் சாவியை எடுத்துப் பார்த்தாள். அவளது முகம் வியப்பால் விரிந்தது. “மதிவாணன், இது சாதாரணச் சாவி அல்ல… இது நமது கோட்டையின் முதன்மைக் கருவூலமும் நீர்க் கதவும் திறக்கும் பிரதான ரகசியச் சாவி!” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினாள்.

அமைச்சர் முழுமையாகத் தோற்கடிக்கப்படவில்லை; மாறாக, அவரது ரகசியக் கூட்டாளிகள் இன்னும் கோட்டைக்குள் ஊடுருவி இருக்கிறார்கள் என்பதும், இந்தச் சாவி கிடைத்ததன் மூலம் நீர்க் நீர்க் கதவுகளை மீட்கும் வாய்ப்பு அவர்களுக்குக் கிடைத்துள்ளது என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எனினும், அந்தச் சாவியைப் பயன்படுத்தி நீர்க் கதவுகளைத் திறக்கச் செல்லும் வழியில் இன்னும் என்னென்ன சோதனைகள் காத்திருக்கின்றனவோ என்ற சந்தேகமும் அவர்களுக்குள் எழுந்தது.

மதிவாணன் இளக்கியாவின் தோள் மீது தன் கையை வைத்து அவளுக்கு ஆறுதல் அளித்தான். “கவலைப்படாதே இளவரசி. உண்மையும் நீதியும் நம் பக்கமிருக்கும் வரை, இந்தச் செம்புவண்ணக் கோட்டையை எந்தத் துரோகியாலும் வீழ்த்த முடியாது. நாம் உடனே நீர்க் களஞ்சியத்தை நோக்கிச் செல்வோம்.”

இருவரும் காவல்படையினருடன் அந்த நிலத்தடிச் சுரங்கத்தின் அடுத்த கட்டப் பயணத்தைத் தொடங்கினர். கோட்டையின் எதிர்காலமும் அதன் மக்களின் தாகமும் இப்போது அவர்கள் கைகளில் மட்டுமே இருந்தது.