நிலவறை வெளிச்சம்

நிலவறை வெளிச்சம்

செம்பியன் சட்டென உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்ட மதிவதனியும், மரகதம் அம்மாளும் ஒருகணம் திகைத்துப் போயினர். பின்னர் அவனது முகத்தில் வழிந்த வியர்வையையும், அவசர நிலையையும் பார்த்த மதிவதனி சுதாரித்துக்கொண்டு வேகமாக அவனை நோக்கி வந்தாள். “செம்பியன்! நீ எப்படியோ வந்து சேர்ந்துவிட்டாய். வெளியே நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது. வீரசேகரனின் படைவீரர்கள் வீதியைச் சுற்றி வளைத்துவிட்டதாக ஒட்டுக் கேட்பவன் பொன்னன் மூலமாகச் செய்தி கிடைத்தது” என்று குரலில் நடுக்கம் கலந்தாலும் தீர்க்கமாய் உரைத்தாள்.

“ஆம் மதிவதனி. நாம் தாமதிக்கக் கூடாது. அரச சபையில் நான் போலி ஆவணங்களை அம்பலப்படுத்திய போதிலும், வீரசேகரன் கோட்டைக் காவல்படையை முழுமையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறான். இந்த அசல் ஓலைச்சுவடிகள் அவன் கைகளில் கிடைத்தால், தஞ்சாவூர் மற்றும் நாயக்க மன்னர்களுக்கிடையேயான போர் உறுதியாகிவிடும். நாடும் மக்களும் பெரும் அழிவைச் சந்திப்பார்கள்” என்று செம்பியன் அவசரமாகப் பேசினான். அவனது கண்கள் அறையின் மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பட்டுத் துணிப் பொதிகளின் மீது நிலைத்திருந்தன.

மரகதம் அம்மாள் தனது மூத்த கைகளால் செம்பியனின் தோள்மீது கை வைத்து ஆறுதல் படுத்த முயன்றார். “மகனே, இத்தனை ஆண்டுகளாக நமது குலம் காத்து온ந்த இரகசிய ஆவணங்கள் இவை. நமது முன்னோர்களின் குருதியால் எழுதப்பட்டவை. இவற்றை எதிரிகளிடம் பறிகொடுக்கக் கூடாது என்பதில் நாங்கள் உறுதியாக இருக்கிறோம். நிலவறையின் வழியே தப்பியோடும் வழி உனக்குத் தெரிந்திருக்குமே? அதைப் பயன்படுத்துங்கள்” என்றார்.

“ஆம் அம்மா, அந்த நிலவறைதான் நமது ஒரே வழி. ஆனால் பட்டு நெசவுக் குலத்தின் பிரதான வீதியைத் தாண்டி கோட்டையின் வெளிப்புற எல்லைக்குச் செல்வதற்குரிய பாதுகாப்பான பாதை அந்த நிலவறையின் மறுமுனையில் உள்ளது. என் பின்னாடியே வாருங்கள்” என்று கூறிய செம்பியன், தரையின் நடுவே இருந்த இரகசியக் கதவின் தாழ்ப்பாளைத் திறந்தான். குளிர்ந்த நிலவறையின் காற்று வெளியே வீசியது. தீப்பந்தத்தின் மங்கிய ஒளியில் அவர்கள் மூவரும் அந்த குறுகலான படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினர்.

அதே நேரத்தில், வீட்டின் முற்றத்தில் வீரசேகரனின் ஆட்கள் நுழைந்த சத்தம் கேட்டது. கதவுகள் உடையும் இரைச்சலும், குதிரைகளின் குளம்படிகளும் அந்த அமைதியான இரவின் மௌனத்தைக் கிழித்தன. “உள்ளே யாராவது இருக்கிறீர்களா? கதவைத் திறவுங்கள்! தலைமை வரைபடக் கலைஞர் செம்பியனைத் தேடி வந்திருக்கிறோம்!” என்ற கரடுமுரடான குரல் எதிரொலித்தது. வாள்களின் சப்தமும், தீப்பந்தங்களின் வெளிச்சமும் வீட்டின் சுவர்களில் நிழலாடியது.

நிலவறைக்குள் இறங்கிய செம்பியன், மதிவதனி மற்றும் மரகதம் அம்மாள் மூவரும் மூச்சைக் கட்டிக்கொண்டு நிழலில் மறைந்தனர். செம்பியன் மிகக் கவனமாக நிலவறையின் மேல் மூடியை மூடிவிட்டு, உள்ளிருந்து அதன் தற்காலிகப் பூட்டைப் மாட்டினான். எனினும், எதிரிகள் சுலபமாக அந்த இரகசிய வழியைக் கண்டுபிடித்துவிடக் கூடும் என்ற அச்சம் அவன் மனதில் நிழலாடியது. “விரைவாக நடங்கள் மதிவதனி, அவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வழியை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே வரலாம்” என்று அவளை அவசரப்படுத்தினான்.

நிலவறையின் அந்த நீண்ட, இருண்ட குகைப் பாதை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு மன்னர்களின் இரகசியத் தேவைகளுக்காக வெட்டப்பட்டது. அதன் சுவர்களில் ஈரம் கசிந்து கொண்டிருந்தது. வௌவால்களின் கீச்சொலியும், காலடிச் சத்தங்களின் எதிரொலியும் மட்டுமே அந்தப் பாதையில் கேட்டன. மதிவதனி தனது கையில் பாதுகாப்பாகப் பிடித்து வந்த ஓலைச்சுவடிப் பொதியை மார்போடு அணைத்தவாறு செம்பியனைப் பின்தொடர்ந்தாள். அவளது பாரம்பரிய நெசவுக் குலத்தின் மானமும், நாட்டின் எதிர்காலமும் இப்போது அந்தச் சுவடிகளைப் பாதுகாப்பதில் தான் அடங்கியிருந்தது.

சிறிது தூரம் கடந்த பின், குகைப் பாதையின் மறுமுனையில் ஒரு சிறிய வெளிச்சப் புள்ளித் தெரிந்தது. அதுதான் வனப்பகுதிக்குச் செல்லும் இரகசிய வழி. செம்பியன் தன் வாளின் பிடியை இறுக்கிக் கொண்டு வெளிச்சம் வந்த திசையை நோக்கி வேகமாக நடந்தான். மரகதம் அம்மாளுக்கு வயது மூப்பு காரணமாக நடப்பதில் தொய்வு ஏற்பட்டாலும், மதிவதனியின் உதவியோடு அவர் உறுதியுடன் பின்தொடர்ந்தார். அவர்களின் தப்பியோடும் பயணம் எந்தவிதத் தடங்கலும் இல்லாமல் வெற்றிகரமாக நிறைவேற வேண்டும் என்பதே அவர்களின் பிரார்த்தனையாக இருந்தது.

குகைப் பாதையின் வாயிலை அடைந்த செம்பியன், மெதுவாக வெளியே தலையை நீட்டிச் சூழ்நிலையை உற்று நோக்கினான். சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்களும், குளிர்ந்த காற்றும் வீசிக் கொண்டிருந்தன. கோட்டையின் கட்டுப்பாட்டு எல்லைகளிலிருந்து அவர்கள் சற்று தூரம் விலகிவிட்டனர் என்றாலும், ஆபத்து முழுமையாக நீங்கவில்லை. எல்லைக் காவலில் நிற்கும் படைகளும் வீரசேகரனின் ஒற்றர்களும் எங்கும் உளவு பார்த்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும்.

செம்பியன் வெளியே வந்து மதிவதனியையும் மரகதம் அம்மாளையும் பத்திரமாக வெளியே அழைத்து வந்தான். “நாம் தற்போது பாதுகாப்பான வனப்பகுதியின் விளிம்பில் இருக்கிறோம். இன்னும் சற்றுத் தூரம் நடந்தால், நாயக்க மன்னர்களின் எல்லை ஆரம்பமாகும். அங்கு நமது நட்பு வட்டாரத்தின் உதவியைப் பெறலாம்” என்று செம்பியன் கூறினான். அப்போது, அந்த மரங்களின் மறைவிலிருந்து ஒரு புதிய உருவம் வெளிப்பட்டு அவர்களின் வழியை மறித்தது.

அதிர்ச்சியில் உறைந்த செம்பியன் தனது வாளை உருவ முயன்றான். ஆனால், அந்த வெளிச்சத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த நபரின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவனது கைகள் அப்படியே ஸ்தம்பித்தன. எல்லைக் காவலில் நிற்கும் அந்த நம்பகமான புதிய நபர் கொண்டுவந்த செய்தி, செம்பியனை மட்டுமல்ல, மதிவதனியையும் பேரதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. “நீங்கள் தப்பிக்க நினைப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல செம்பியன்… கோட்டை முழுவதும் வீரசேகரனின் படைகள் உங்களைச் சுற்றிலும் வலை விரித்துவிட்டன” என்று அந்த நபர் அவசரமாகத் தெரிவித்தார்.