எல்லைக்கோடுகளின் சாட்சி

கி.பி 1675-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர்காலப் பிற்பகல் பொழுதில், தஞ்சாவூர் நாயக்கர் எல்லையோரக் கோட்டையின் கருங்கல் சுவர்கள் மீது செவ்வானத்தின் வெளிச்சம் செம்பவள நிறத்தில் வழிந்து பரவியிருந்தது. வடக்கு எல்லையோரக் கிராமங்களில் புதிய நில அளவீட்டுப் பணிகளை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியிருந்த குதிரையின் குளம்படிகள் கோட்டை வாசலின் மரப் பாலத்தில் கனத்த ஓசையை எழுப்பின. குதிரையின் சேணத்திலிருந்து லாவகமாகக் கீழே குதித்தான் தலைமை அரச வரைபடக் கலைஞர் செம்பியன். முப்பத்திரண்டு வயதான அவனது முகத்தில் பிரயாணத்தின் அயர்ச்சியைக் காட்டிலும், கண்களில் அடங்காத கணிதத் தீவிரமும் சிந்தனைச் சுழலும் மேலோங்கியிருந்தன. அவனது இடது கையில், இளமைக்காலத்தில் ஏற்பட்ட தீக்காயம் பெற்ற தழும்பு நீளவாக்கில் படர்ந்திருந்தது; அது அவனது துல்லியமான விரலசைவுகளுக்கு இடையிலும் அவனது கடந்த காலத்தின் கனத்த நினைவூட்டலாகவே அமைந்திருந்தது.

கோட்டையின் காவலர்கள் அவனைக் கண்டதும் தலைவணங்கி வழியை விட்டனர். வழக்கமாக எல்லையிலிருந்து திரும்பும்போது செம்பியனின் மனதில் எழும் நிம்மதி இம்முறை எழவில்லை. அவனது தோளில் தொங்கிய தோல் பைக்குள், அரச கருவூல ஆவணக் காப்பகத்திலிருந்து பெறப்பட்ட பழைய எல்லைப் பதிவேடுகளும், தான் களத்தில் நேரில் அளந்து வரைந்த புதிய வரைபடங்களும் இருந்தன. அவற்றுக்கிடையே இருந்த முரண்பாடு அவனது புருவங்களை முடிச்சிட வைத்திருந்தது. காப்பகத்தின் குளிர்ந்த வாசனை அவனது நாசியில் நுழைந்தபோது, அவனது விசுவாசமிக்க உதவியாளன் பொன்னன் கையில் பித்தளை விளக்குடன் ஓடிவந்தான்.

“ஐயா, நீங்கள் சொன்னது போலவே முந்தைய தலைமுறைக்குரிய அனைத்து எல்லை ஓலைச்சுவடிகளையும் சேகரித்து மேஜையில் வைத்திருக்கிறேன். ஆனால் தளபதி வீரசேகரனின் ஆட்கள் இருமுறை வந்து நீங்கள் எப்போது திரும்புவீர்கள் என்று வினவிச் சென்றார்கள்,” என்றான் பொன்னன் ரகசியக் குரலில்.

செம்பியன் தலையசைத்துவிட்டு, தனது அறைக்குள் நுழைந்தான். கருங்கல் சுவர்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த இரும்புத் தாங்கிகளில் எரியும் தீப்பந்தங்கள் அறைக்குள்ளே நிழலாடிக் கொண்டிருந்தன. மேசையின் மீது விரிக்கப்பட்டிருந்த உலர்ந்த பனை ஓலைச்சுவடிகளைத் தொட்டுப் பார்த்தான். நாயக்க மன்னர்களின் எல்லைக்குட்பட்ட விளைநிலங்கள், பாசனக் கால்வாய்கள் மற்றும் காடுகளின் எல்லைகளை நிர்ணயிக்கும் சட்டபூர்வ ஆவணங்கள் அவை. பல வருடங்களாக எந்த மாற்றமும் இன்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தவை. ஆனால், சில வாரங்களுக்கு முன் வடக்கு எல்லையில் தளபதியின் படையினர் புதிய கண்காணிப்பு அரண்களை அமைத்த நிலப்பரப்பு, இந்த ஆவணங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எல்லைகளுடன் துளியும் பொருந்தவில்லை. நூற்றுக்கணக்கான காணி நன்செய் நிலங்கள் அரச கணக்கிலிருந்து மறைக்கப்பட்டு, பாழ்நிலங்களாகக் காட்டப்பட்டிருந்தன.

கணிதத்தின் சூத்திரங்களும் வரைபடக் கோடுகளும் ஒருபோதும் பொய் சொல்வதில்லை. நிலத்தின் உண்மையான விரிவுக்கும் இந்த ஏடுகளின் குறிப்புகளுக்கும் இடையே மலைக்கும் மடுவுக்குமான இடைவெளி இருந்தது. யாரோ திட்டமிட்டு, எல்லைகளைச் சுருக்கிக் காட்டியிருக்கிறார்கள்; அல்லது அண்டை நாட்டு எல்லையை ஆக்கிரமித்து பெரும் போரை மூட்டுவதற்கான முகாந்திரத்தை மறைமுகமாக உருவாக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதை அவனது கூர்மையான அறிவு உணர்த்தியது.

சிந்தனைகளின் சுமை தாங்காமல், காப்பகத்திலிருந்து வெளியேறி நெசவுக்கூடங்கள் அமைந்திருந்த கோட்டையின் கீழ்ப் பகுதிக்குச் சென்றான். அங்கு தறிகளின் சப்தம் சீரான தாளத்துடன் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. மூலிகைச் சாயங்களின் வாசமும், தூய பட்டு நூல்களின் மெல்லிய வாசனையும் அந்தப் பகுதியை நிறைத்திருந்தன. அங்கே, பெரிய மரத்தறியின் அருகே நின்றுகொண்டிருந்தாள் மதிவதனி. இருபத்தெட்டு வயதான அந்தப் பெண், அரச குடும்பத்திற்கான செம்பவள நிறப் பட்டு ஆடைகளை நெய்வதில் நிகரற்ற தேர்ச்சி பெற்ற தலைசிறந்த சிற்பி. அவளது கூரிய விழிகள் செம்பியனின் வரவை உடனே கவனித்தன.

“உங்கள் முகத்தில் வழியும் அமைதியின்மை, எல்லைப் பகுதிகளில் வீசும் புழுதிக்காற்றை விடவும் கடுமையாக இருக்கிறது செம்பியரே,” என்றாள் மதிவதனி, தன் கையில் இருந்த பட்டுச் சுருளை மெதுவாக இறக்கி வைத்துவிட்டு. அவளது குரலில் மெல்லிய கனிவும், அதே சமயம் ஒரு விழிப்புணர்வும் கலந்திருந்தது.

“மதிவதனி, நான் கண்டறிந்திருக்கும் விஷயங்கள் சாதாரணமானவை அல்ல. அரச எல்லைகளில் ஏதோ பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. நாம் காணும் அமைதி, ஒரு பெரும் புயலுக்கு முந்தைய அமைதி மட்டுமே,” என்றான் செம்பியன் அவளை நெருங்கி, தனது குரலைத் தணித்து. “கடந்த ஐம்பது ஆண்டு கால எல்லை ஆவணங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். வடக்கு எல்லையின் வளமான நிலங்கள் பல ஆவணங்களில் இருந்தே துடைத்தெறியப்பட்டிருக்கின்றன. இதன் பின்னணியில் கோட்டைக்குள் இருக்கும் பெரிய அதிகார மையங்கள் இயங்குகின்றனவோ என்று அஞ்சுகிறேன்.”

மதிவதனியின் முகம் இறுகியது. அவள் சுற்றிலும் ஒருமுறை பார்வை செலுத்திவிட்டு, அவனிடம் மெல்லப் பேசினாள். “அரச குடும்பத்தினருக்காக நெய்யப்படும் ஆடைகளின் எண்ணிக்கையும், அவற்றுக்கான மூலப்பொருள் கணக்கும் கூட சமீபகாலமாக விசித்திரமாக மாறுகின்றன. அரண்மனை அந்தப்புரத்திற்குச் செல்லும் இரகசியச் செய்திகளில் ஏதோ ஒரு பதற்றம் இருப்பதை நான் உணர்கிறேன். தளபதி வீரசேகரனின் ஆட்கள் வணிகர்களுடன் எல்லை தாண்டித் தொடர்புகொள்வது நெசவுத் தெருக்களிலும் பேசப்படுகிறது. நீங்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.”

செம்பியன் தனது இடது கையின் தழும்பை மெதுவாக வருடிக்கொண்டான். ஆபத்துகள் அவனுக்குப் புதிதல்ல, ஆனால் இந்த முறை அச்சுறுத்தல் அந்நியப் படைகளிடமிருந்து வரவில்லை; கோட்டையின் மையத்திலிருந்தே ஊற்றெடுக்கிறது. மதிவதனியின் எச்சரிக்கை அவனது சந்தேகங்களை உறுதிப்படுத்தியது. அவளிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு மீண்டும் தனது ஆய்வு அறைக்கு விரைந்தான்.

இரவு வெகுவாக முற்றிவிட்டது. நிலா வெளிச்சம் அறையின் பலகணி வழியே கருங்கல் தரையில் கோடுகளாய் விழுந்தது. செம்பியன் தனது மேஜை மீது வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு நூற்றாண்டு பழமையான, முதல் நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்து மூல ஓலைச்சுவடியை மீண்டும் கையிலெடுத்தான். உருப்பெருக்கிக் கண்ணாடியை எடுத்து, அதன் எழுத்துக்களையும், எல்லைக் குறிப்புகளையும் மிக உன்னிப்பாகப் பரிசோதித்தான். கணக்கீடுகளின் முரண்பாடுகளைத் தாண்டி, அந்த ஓலையின் அடிப்பகுதியில் மன்னரின் அதிகாரப்பூர்வ சான்றாகப் பதிக்கப்பட்டிருந்த செம்பவள நிற அரக்கு முத்திரையை நோக்கி அவனது பார்வை சென்றது.

அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. அரச முத்திரையில் இருக்க வேண்டிய காளை சின்னத்தின் கொம்புகளின் வளைவு இயல்பான அரச முத்திரையை விட சற்று விலகியிருந்தது; அரக்கின் தரமும் அரச களஞ்சியத்தின் தயாரிப்பு அல்ல. நூற்றாண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டதாகக் கருதப்பட்ட அந்த மூல ஆவணத்தின் கடைசிப் பக்கத்தில் பதிக்கப்பட்டிருப்பது மன்னரின் உண்மையான முத்திரை அல்ல; அது மிக நேர்த்தியாக உருவாக்கப்பட்ட போலி முத்திரை! யாரோ ஒருவன் கோட்டையின் மிக உயரிய ரகசிய அறைகளுக்குள் புகுந்து, வரலாற்றையே மாற்றி எழுதியிருக்கிறான் என்ற உண்மை அவனது முதுகெலும்பில் ஒரு சில்லிப்பை இறக்கியது.