அரண்மனை இரகசியங்கள்

அரண்மனை இரகசியப் பாதைகளும் நிழல்களின் நகர்வுகளும்

மதிவதனியின் இல்லத்தில் இருந்து தப்பிய செம்பியன், இரவுப் பொழுதின் குளிர் காற்றையும் அரண்மனைச் சுவர்களின் அடர்ந்த நிழல்களையும் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு முன்னேறினான். அவனது இடது கையின் தீக்காயத் தழும்பு லேசான வலியுடன் துடித்தாலும், அவனது மன உறுதியில் எந்தத் தளர்ச்சியும் இருக்கவில்லை. கோட்டையின் பின்கட்டுத் தோட்டம் வழியாகச் செல்லும் போது, அரசப் படைவீரர்களின் ரோந்துப் பணி தீவிரமாக நடைபெறுவதை அவனால் உணர முடிந்தது. வீரசேகரனின் ஆட்கள் எந்நேரமும் தன்னைத் தேடி வரக்கூடும் என்ற எச்சரிக்கைணர்வு அவனுக்கு இருந்தது. ஆயினும், நாட்டின் நில ஆவணங்களில் ஏற்பட்டுள்ள மாபெரும் மோசடியை மன்னரின் கவனத்திற்குக் கொண்டு செல்வதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு வழியில்லை.

அரண்மனையின் பிரம்மாண்டமான கல் தூண்களும், பழைய மண்டபங்களும் செம்பியனின் கடந்த கால நினைவுகளைக் கிளறின. இதே மண்டபத்தில்தான் அவன் பலமுறை அரச வரைபடங்களைச் சமர்ப்பித்திருக்கிறான். ஆனால், இன்று நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. அவனது சொந்தக் குடும்பத்தினரே இந்தச் சதியில் மறைந்திருப்பது அவனது இதயத்தை வதைத்தது. என்றாலும், நாட்டைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோள் அவனது கால்களை முன்னோக்கி நகர்த்தியது. அரண்மனையின் முக்கிய நுழைவாயிலை அடைந்த செம்பியன், அங்கிருந்த காவலர்களின் பார்வையில் படாமல், அந்தப்புரத்திற்குச் செல்லும் இரகசியச் கல் தளவழியை அடைந்தான். இந்த இரகசியப் பாதை அரச குடும்பத்தினருக்கும் மிக நம்பிக்கைக்குரிய தலைமை வரைபடக் கலைஞருக்கு மட்டுமே தெரியும்.

அரசரின் அந்தரங்க உதவியாளரான மூத்த அதிகாரி சோமசுந்தரம், வழக்கமாக இந்த இரகசிய அறையின் அருகேதான் நள்ளிரவு வேளையில் ஆவணங்களைச் சரிபார்ப்பது வழக்கம். அதிர்ஷ்டவசமாக, சோமசுந்தரம் அங்குள்ள சிறிய விளக்கொளியின் கீழ் அமர்ந்து ஓலைச்சுவடிகளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். செம்பியன் சத்தமின்றி உள்ளே நுழைந்து சோமசுந்தரத்தின் முன்னால் தோன்றினான். திடீரென ஒரு உருவம் தன் எதிரே நிற்பதைக் கண்ட சோமசுந்தரம் பதறிப்போய் வாளின் பிடியைத் தொட முயன்றார். ஆனால், செம்பியன் தனது கையை உயர்த்தி, ‘ஐயா, நான் செம்பியன். ஆபத்தான சூழ்நிலையில் இருக்கிறேன். என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளுங்கள்’ என்று மெல்லிய குரலில் கூறினான்.

சோமசுந்தரம் தனது பதற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, செம்பியனை உற்று நோக்கினார். ‘செம்பியன்! இந்த நேரத்தில் நீ எப்படி இங்கே? உன்னைத் தேடி அரண்மனை முழுவதும் படைவீரர்கள் அலைகிறார்கள். அதுவும் தளபதி வீரசேகரன் உன்னைத் தீர்த்துக்கட்ட உத்தரவிட்டுள்ளதாகத் தகவல்!’ என்று பதற்றத்துடன் கூறினார். செம்பியன் அருகில் இருந்த கல் மேசையில் அமர்ந்து, ‘ஐயா, எனக்குத் தெரியும். கோட்டையின் நில ஆவணங்கள் மாற்றப்பட்டுவிட்டன. போரைத் தூண்டுவதற்காகச் செய்யப்படும் இந்தச் சதியின் பின்னணியில் வீரசேகரன் உள்ளார். அசல் ஆவணங்களை மதிவதனியின் இல்லத்தில் பாதுகாப்பாக வைத்துள்ளேன். ஆனால், இந்த மோசடியை இப்போதே மன்னரிடம் தெரிவிக்காவிட்டால், தஞ்சாவூர் மற்றும் நாயக்கர் எல்லைகளில் பெரும் இரத்தம் சிந்துதல் நடக்கும்’ என்று அவசரமாகவும் அதே சமயம் உறுதியாகவும் விளக்கினான்.

சோமசுந்தரம் அந்த மூத்த அதிகாரியின் முகத்தில் அதிர்ச்சியும் பயமும் நிழலாடின. ‘மன்னர் தற்போதுதான் உடல்நலக் குறைவிலிருந்து மீண்டு வருகிறார். அவர் இரவில் யாரையும் சந்திப்பதில்லை. அதிலும் வீரசேகரன் கோட்டையின் பாதுகாப்பை முழுமையாகத் தன் கையில் எடுத்துள்ளான்’ என்று அவர் முணுமுணுத்தார். இருப்பினும், செம்பியனின் கண்களில் இருந்த தேசபக்தியும் நேர்மையும் சோமசுந்தரத்தைக் சிந்திக்க வைத்தன. ‘சரி, என்னைப் பின்தொடர். மன்னரின் தனி அறைக்குச் செல்லும் வழியைத் திறக்கிறேன். ஆனால், நாம் மிக எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்’ என்று கூறிய சோமசுந்தரம், சுவரில் இருந்த ஒரு பழைய கல் சிம்ம முகத்தைத் திருகினார். சுவரோடு சுவராக இருந்த இரகசியக் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

இருவரும் அந்தச் சிறிய பாதையின் வழியே மன்னரின் அந்தரங்க அறைக்குச் செல்லும் நடைபாதை நோக்கிச் சென்றனர். சுவர்களில் ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த அகல் விளக்குகளின் வெளிச்சம் குறைவாகவே இருந்தது. சில கணங்கள் மட்டுமே கடந்திருக்கும்; அந்த அமைதியான இரவுக் காற்றில் கடுமையான காலடிச் சத்தங்களும் உலோகங்களின் உரசும் ஒலியும் எதிரொலித்தன. சோமசுந்தரம் பதறிப்போய் நின்றுவிட்டார். ‘யாரது அங்கு?’ என்று அந்தச் சிறிய நடைபாதையில் ஒரு குரல் கர்ஜித்தது.

அது வேறு யாருமல்ல; கோட்டைப் படைத்தலைவன் வீரசேகரன் தான்! அவனது கையில் தீப்பந்தமும், முகத்தில் குரூரமான வெற்றியின் புன்னகையும் மின்னின. மன்னரின் அறைக்குச் செல்லும் கடைசி கணத்தில், சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக வீரசேகரன் அவர்கள் நின்றிருந்த பாதைக்கு வந்துவிட்டான். செம்பியனின் இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது. அவனது இடது கை மீண்டும் துடித்தது. வீரசேகரன் தனது கூர்மையான கண்களால் செம்பியனை உற்றுப் பார்த்தவாறே, ‘செம்பியன்! உன்னைத் தேடித்தான் நான் இந்த இரவுக் காவலுக்கு வந்தேன். அரண்மனைக்குள் நுழைந்துவிட்டதாக உளவுத்துறை சொன்னது பொய் அல்ல போலிருக்கிறது. இன்று உன்னை உயிரோடு விடமாட்டேன்!’ என்று வாளை உருவத் தொடங்கினான்.