மதிவதனியின் தந்திரம்

மதிவதனியின் சாதுரியம்

இரவின் அமைதியைக் கீறிக்கொண்டு மதிவதனியின் பட்டு நெசவுக்கூடத்தின் மரக்கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. அந்தக் கணத்தில் அறையின் உட்புறத்தில் இருந்த செம்பியனும், அவனது வருகையால் சற்றே அதிர்ந்து போயிருந்த மதிவதனியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். கதவைத் தட்டியது சாதாரணக் குடியோ அல்லது வாடிக்கையாளரோ அல்ல; அது கோட்டைப் படைத்தலைவன் வீரசேகரனின் கெடுபிடியான காலடிச் சத்தமும் அவனது படைவீரர்களின் இரும்புத் தளவாடங்களின் உரசலுமாகும். செம்பியன் கையில் வைத்திருந்த தோல் பையையும் அசல் நில ஆவணங்களையும் என்ன செய்வதென்று அறியாமல் திகைத்தான். அவனது இடது கையின் தீக்காயத் தழும்பு லேசான வலியுடன் துடித்தது. ஆனால், நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த மதிவதனி கொஞ்சமும் பதற்றமடையவில்லை. அவளது கண்களில் கோபமும் துணிச்சலும் ஒருசேர மின்னின.

‘செம்பியன், இங்கே தங்குவது ஆபத்து. படைவீரர்கள் வீட்டைச் சுற்றி வளைத்துவிட்டார்கள் போலுள்ளது,’ என்று குறைந்த குரலில் கூறிய மதிவதனி, உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு செயல்படத் தொடங்கினாள். அறையின் மூலையில் இருந்த பெரிய பட்டுப் பெட்டிகளையும் நூல் உருண்டைகளையும் சுட்டிக் காட்டியவள், ‘அந்த ஆவணங்களை என்னிடம் தாருங்கள்,’ என்று உறுதியான குரலில் கேட்டாள். செம்பியன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தாலும், மதிவதனியின் மீதுள்ள முழு நம்பிக்கையால் அந்த அசல் ஓலைச்சுவடிகளை அவளிடம் கொடுத்தான். மதிவதனி மின்னல் வேகத்தில் அந்த ஆவணங்களை ஒரு பிரம்மாண்டமான செம்பவள நிற பட்டுத் துணிச் சுருளுக்குள்ளும், பழைய மரச் சட்டத்தின் இரகசிய அடுக்கிற்குள்ளும் மிகத் திறமையாக மறைத்து வைத்தாள். பார்க்கிறவர்களுக்கு அது ஒரு சாதாரண நெசவுக் கூடத்தின் மூலப்பொருள் போல மட்டுமே தோன்றும் அளவுக்கு அந்த வேலைப்பாடு নিখுதமாக இருந்தது.

அதற்குள் கதவை உதைத்துத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. வீரசேகரன் தன் கையில் தீப்பந்தத்துடன் முரட்டுத்தனமாக உள்ளே நுழைந்தான். அவனது முகத்தில் குரூரமான புன்னகை குடிகொண்டிருந்தது. ‘மதிவதனி! இந்த நடு இரவில் உனது நெசவுக்கூடத்தில் என்ன வேலை? அதுவும் இந்த நேரத்தில் வெளியே யாராவது நடமாடியதாக உளவுத்துறை தகவல் தந்துள்ளது. தேடுதல் வேட்டை நடக்கப் போகிறது, வழியை விடு,’ என்று அதட்டினான் வீரசேகரன். அவனது படைவீரர்கள் அறை முழுவதும் தங்கள் ஈட்டிகளாலும் வாள்களாலும் துழாவத் தொடங்கினர். மதிவதனி சிறிதும் அஞ்சாமல் அவர்களை எதிர்கொண்டு, ‘தளபதி வீரசேகரன் அவர்களே, இது ஒரு பெண்ணின் நெசவுக்கூடம். இங்கே அரச முத்திரையுடன் கூடிய துணி வகைகளும், பட்டு நூல்களும் மட்டுமே உள்ளன. என் மாளிகையில் நுழைவதற்கு உங்களுக்கு என்ன அதிகாரம் உள்ளது?’ என்று கம்பீரமாகக் கேட்டாள்.

‘அதிகாரமா? ராஜத்துரோகிகளைத் தேடும்போது எந்த முத்திரையும் செல்லாது மதிவதனி! செம்பியன் எங்கேயிருந்து தப்பினான் என்பது எங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவன் உன்னிடம்தான் ஒளிந்திருக்க வேண்டும்,’ என்று கர்ஜித்த வீரசேகரன், அறையைச் சுற்றிப் பார்வை வீசினான். செம்பியன் அப்போது மதிவதனியின் அறைக்குப் பின்னால் இருந்த பெரிய சாயத் தொட்டிகளுக்குப் பின்னால் உள்ள நிழலில் அமைதியாக மறைந்திருந்தான். அவனது புத்தி கூர்மை அந்தச் இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் அடுத்த கட்ட நகர்வை யோசித்துக் கொண்டிருந்தது. வீரசேகரன் சந்தேகத்துடன் அந்தப் பட்டுப் பெட்டிகளை நெருங்கிய போது, மதிவதனி வேண்டுமென்றே ஒரு பெரிய செம்பவள பட்டுத் துணியின் கட்டை கீழே தள்ளினாள். பட்டு நூல்களும் வண்ணப் பொடிகளும் சிதறி விழ, வீரசேகரனின் கவனம் திசைதிரும்பியது. ‘என் கலைப் பொருட்கள் சேதமடைந்தால் நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன் தளபதி,’ என்று அவள் கடுமையாகக் குரல் உயர்த்தினாள்.

அந்தக் குழப்பமான தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட செம்பியன், அங்கிருந்த சிறு ஜன்னல் வழியாக வெளியே குதித்து, நைசாகப் பின்கட்டுத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தான். இரவின் இருளும் கோட்டைச் சுவர்களின் நிழல்களும் அவனுக்கு அரணாக அமைந்தன. வீரசேகரன் அங்கே செம்பியன் இல்லாததைக் கண்டு ஏமாற்றத்துடன் தன் வீரர்களைப் பின்வாங்க உத்தரவிட்டான். ‘இன்றைக்குத் தப்பினாலும், செம்பியனை என்னால் நீண்ட நாள் காப்பாற்ற முடியாது. அவன் விரைவில் மன்னரைச் சந்திக்க வேண்டும்,’ என்று மதிவதனி தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டாள். இதற்கிடையில், கோட்டைச் சுவர்களைத் தாண்டி மன்னரின் அரண்மனைக்குச் செல்லும் வழியில் செம்பியன் நின்றுகொண்டிருந்தான். ஆனால் அவனது பாதையை மறிக்கும் வகையில் அரச உளவுத்துறையின் புதிய காவலாளிகள் அங்கே ரோந்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர். மன்னரை நேரடியாகச் சந்தித்து உண்மையைச் சொல்வதற்குள் பல சோதனைகளைக் கடக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் செம்பியன் சிக்கிக் கொண்டான்.