நிழல்களின் ரகசியம்

மழையும் பனிமூட்டமும் மாறி மாறித் தாக்கிய அந்த மாலைப் பொழுதில், அனன்யா வானவில் பங்களாவின் பிரதான கதவைத் தள்ளித் திறந்தாள். முதல் பகுதியின் இறுதியில் மேல் தளத்திலிருந்து கேட்ட அந்த விசித்திரமான சத்தம் அவளுக்குள் ஒருவித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், கட்டிடக்கலை நிபுணரான அவளது அறிவுத் தேடல் பயத்தை விட மேலோங்கி நின்றது. மரப்படிக்கட்டுகளில் ஏறும் ஒவ்வொரு அடியும் பழைய வீட்டின் மூத்த உறுமிக்கப் போல் சத்தமிட்டது. அவள் கைவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பாழடைந்த மேல் தளம் விசித்திரமாகக் காட்சியளித்தது.

சுவர்களில் ஆங்கிலேயர் கால ஓவியங்களும், வெள்ளைத்துணிகள் போர்த்தப்பட்ட சோஃபாக்களும் அறையின் பழைமையைப் பறைசாற்றின. அவள் மெதுவாக நடந்து சென்று ஒரு பெரிய மர மேஜையை நெருங்கினாள். அதன்மீது தடிமனான தூசுப் படலம் படிந்திருந்தது. அந்தத் தூசுக்கு நடுவே, ஒரு பழைய நாட்குறிப்பின் துண்டு காகிதம் தனித்துத் தெரிந்தது. அனன்யா அதை ஆர்வமுடன் கையில் எடுத்தாள். அதில் அவளது தாத்தாவின் கையெழுத்து தெளிவாகப் பதிந்திருந்தது. ‘1950 – உண்மையான ஆவணங்களை தாவரவியல் சோலைக்கு அருகில்…’ என்று பாதி வரி மட்டுமே அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது. மீதமுள்ள பகுதி மழையினால் நனைந்து கிழிந்திருந்தது. அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகளை எழுப்பின. இந்த அமைதியான மலைப்பகுதியில் எத்தகைய ரகசியங்களை அவளது தாத்தா மறைத்து வைத்திருக்கக்கூடும்?

அதே நேரத்தில், கீழே யாரோ கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அனன்யா உடனடியாகக் கீழே இறங்கிச் சென்றாள். அங்கே, எஸ்டேட்டின் நீண்ட கால மேலாளரான சுந்தரம் நின்று கொண்டிருந்தார். வயது முதிர்ந்தாலும் அவரது கண்கள் கூர்மையாகவும் எச்சரிக்கை உணர்வுடனும் இருந்தன. சுந்தரத்தைக் பார்த்ததும் அனன்யா நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள். “ஐயா, நீங்களா? நான் அனன்யா… பரமசிவத்தின் பேத்தி,” என்றாள் தன் পরিচয়த்தைக் கூறி.

சுந்தரத்தின் முகத்தில் ஒரு கணம் அதிர்ச்சி நிழலாடியது. பிறகு அவர் எச்சரிக்கும் தொனியில் பேசத் தொடங்கினார். “ம்மா… நீங்க இங்க வந்தது பெரிய ஆபத்து. இந்த பங்களாவும், இந்த எஸ்டேட்டும் இப்போ சாதாரணமான இடமில்லை. கார்ப்பரேட் ஆட்கள் ராஜசேகர் மூலமா இதைக் கைப்பற்றப் பார்க்குறாங்க. அதுமட்டுமில்லாம, விக்ரமோட குடும்பத்துக்கும் உங்க தாத்தாவுக்கும் நடுவுல இருந்த பழைய பகை இன்னும் தீரல. நீங்க இங்கேயும் பழைய விஷயங்களைத் தோண்ட ஆரம்பிச்சாருன்னா, விளைவுகள் மோசமா இருக்கும்,” என்றார்.

சுந்தரத்தின் வார்த்தைகள் அனன்யாவின் மனத்தில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அவளுக்கு விக்ரமின் மீது இருந்த கோபம் இப்போது ஒருவித குழப்பமாகவும் தேடலாகவும் மாறியது. விக்ரம் ஏன் தன்னைத் தடுத்தான்? அவனுக்கும் இந்த எஸ்டேட்டுக்கும் என்ன தொடர்பு? கேள்விகள் அவளைச் சூழ்ந்தன.

திடீரென பங்களாவின் கதவு பலத்த சத்தத்துடன் திறக்கப்பட்டது. குளிர்காற்றுடன் உள்ளே நுழைந்தவன் விக்ரம். அவனது முகத்தில் எந்தவிதச் சலனமும் இல்லை; மாறாக ஒரு தீர்க்கமான உறுதி தெரிந்தது. அவன் தன் கையில் இருந்த ஒரு பழைய ஆவணத்தை அனன்யாவின் முன்பு நீட்டினான். “நீ தேடிக்கிட்டு இருக்கிற பதில் இதுதான்” என்று அவன் ஒற்றை வரியில் கூறிவிட்டு அவளது பார்வையைச் சந்தித்தான்.