பனி படர்ந்த வருகை

வால்பாறையின் குளிர்காற்று முகத்தைத் தட்டியபோது, காரின் கண்ணாடியில் வழிந்த பனித்துளிகளை அனன்யா மென்மையாகத் துடைத்தாள். சென்னை போன்ற பெருநகரத்தின் பரபரப்பான சிமெண்ட் காடுகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதொரு உலகத்திற்குள் அவள் நுழைந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது முப்பது வயதுடைய இளமை முகத்தில் சோர்வு இருந்தாலும், கண்களில் ஒரு புதிய சவால் எதிர்கொள்ளும் தீர்க்கமான ஒளி மின்னியது. அவளது ஒற்றைக் குறிக்கோள் ஒன்றுதான்; தன் தாத்தா கனவு கண்ட ‘வானவில் பங்களா’வை அதன் பழைய பெருமைக்கு மீட்டெடுத்து, குடும்பத்தின் இழந்த பாரம்பரியத்தை நிலைநாட்டுவது.

கார் மலைப்பாதையின் வளைவுகளில் மெதுவாக ஊர்ந்து சென்றது. சுற்றிலும் அடர்ந்த தேயிலைத் தோட்டங்கள் பனிமூடுபனியில் கம்பளம்போல் விரிந்திருந்தன. இயற்கையின் அமைதி அவளுக்கு ஆறுதலாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில், ஏதோவொரு கனத்த மௌனம் சூழ்ந்திருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது. பல தலைமுறை ரகசியங்களைத் தன் நெஞ்சகத்தில் சுமந்திருக்கும் அந்த மலையக எஸ்டேட்டுக்குள் அவள் காலடி எடுத்து வைக்கும் தருணம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

எல்லையைக் கடந்ததும் கார் ஒரு பெரிய இரும்பு கேட்டின் முன் நின்றது. துருப்பிடித்த கேட்டின் ஓரத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த ‘வானவில் பங்களா’ என்ற பெயர்ப்பலகை பாழடைந்து போயிருந்தது. காரை விட்டு கீழே இறங்கிய அனன்யா, குளிர்காற்றில் தனது கம்பளி மேலாடையை இறக்கிப் போர்த்திக் கொண்டாள். அவளுக்கு முன்னே கம்பீரமாகவும் அதே சமயம் காலத்தின் கோரப்பிடியில் சிக்கியும் நின்றது அந்தப் பங்களா. பிரம்மாண்டமான கூரை, ஆங்கிலேயர் காலத்து கட்டிடக்கலை பாணி, சுற்றிலும் கொடிகள் படர்ந்த சுவர்கள் என அது ஒரு பேய்ச்சிறை போலவும் அதே நேரம் ஏதோவொரு சரித்திரக் கதையைச் சொல்வது போலவும் காட்சியளித்தது.

“மேடம்… இதுக்கு மேல வண்டியை உள்ள கொண்டு போக முடியாது. ரோடு சரியில்ல,” என்றார் டிரைவர் தயக்கத்துடன்.

தலை அசைத்த அனன்யா, தனது கைப்பையையும் கட்டிடக்கலை வரைபடங்கள் அடங்கிய பெட்டியையும் எடுத்துக் கொண்டு முன்னால் நடந்தாள். பங்களாவின் திறந்த வெளி முற்றத்தை அடைந்ததும், அவளது காலடிகள் தடைப்பட்டன. பல தசாப்தங்களாக மனித நடமாட்டம் இல்லாத அந்த இடம் அவளுக்கு ஒருவித சிலிர்ப்பைத் தந்தது. தன் தாத்தாவின் பழைய கடிதங்களில் அவள் படித்த அதே வர்ணனைகள் கண்முன்னே நிஜமாக நின்றன. ஆனால், இப்போது அது சீரமைக்கப்படாவிட்டால் முற்றிலுமாக இடிந்து விழும் நிலையில் இருந்தது.

அவள் சுற்றும் முற்றும் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, தேயிலைத் தோட்டத்தின் அடர்ந்த முனையிலிருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது. யாரோ தன்னை உற்று கவனிப்பது போன்ற உணர்வு அவளுக்கு ஏற்பட்டது. சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தாள். அங்கே, ஒரு பெரிய தேயிலைத் செடியின் அருகே ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது தோற்றமும் உறுதியான பார்வையும் அவளது கவனத்தை ஈர்த்தன.

அவன் தான் விக்ரம். முப்பத்து இரண்டு வயதான அந்தத் தாவரவியலாளர், தன் கைகளில் சில அரிய செடி வகைகளின் மாதிரிகளுடன் நின்றிருந்தான். அவனது முகத்தில் எந்தப் புன்னகையும் இல்லை; மாறாக, அந்நியர்களின் வருகையை விரும்பாத ஒரு கண்டிப்பான பார்வை இருந்தது.

அனன்யா துணிச்சலாக அவனருகே சில அடிகள் হেঁটে சென்றாள். “மன்னிக்கவும், நான் இந்த வானவில் பங்களாவைச் சீரமைக்க வந்த கட்டிடக்கலை மறுசீரமைப்பாளர் அனன்யா. நீங்க…?”

விக்ரம் தனது பார்வையை அவள்மீது பதித்து, சற்று கடினமான குரலில் பதிலளித்தான். “இந்த எஸ்டேட் எல்லையையும், இந்த வனப்பகுதியையும் பாதுகாப்பது நான்தான். அனன்யா… சென்னைலருந்து வந்தவங்க இங்க ரொம்ப நாள் தாக்குப் பிடிக்க முடியாது. அதுவும் இந்த பங்களாவைத் தொடுறது பெரிய ஆபத்து.”

அவனது பேச்சில் இருந்த அலட்சியமும் எச்சரிக்கையும் அனன்யாவுக்கு எரிச்சலைத் தந்தன. “என் தாத்தாவின் காலம் தொட்ட வரலாறு இந்த இடத்துல இருக்கு. அதை அழிக்கவோ, இல்ல உங்கள மாதிரி யாருடைய அனுமதியையும் கேட்டு நான் வரல,” என்றாள் கோபமும் உறுதியும் கலந்த குரலில்.

இருவரின் கண்களுக்கும் இடையே லேசான உரசல் மின்னியது. இயற்கையை நேசிக்கும் விக்ரமின் அமைதியான பிடிவாதமும், பங்களாவை மீட்கத் துடிக்கும் அனன்யாவின் சுதந்திரமான குணமும் முதல் சந்திப்பிலேயே மோதிக்கொண்டன. ஆனால், அந்த மோதலின் பின்னணியில் ஒரு மறைமுகமான ஈர்ப்பு இருப்பதை இருவரும் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

விக்ரம் எதையோ சொல்ல வந்துவிட்டு, அவளை ஒருமுறை கூர்மையாகப் பார்த்தபின் தேயிலைத் தோட்டத்திற்குள் வேகமாக மறைந்து போனான். அவனது நடை ஒரு ரகசியத்தைக் காப்பவனைப் போல இருந்தது. பெருமூச்சுவிட்ட அனன்யா, பங்களாவின் பிரதான கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள்.

உள்ளே தூசியும் பழைய மரங்களின் வாசனையும் அவளை வரவேற்றன. விளக்கு வெளிச்சம் இல்லாததால் அறை முழுவதும் மங்கலாக இருந்தது. ஜன்னல் வழியே நுழைந்த மதிய வெயிலும் பனிமூட்டமும் தூசுப் படலங்களை ஒளிரச் செய்தன. பங்களாவின் சரிந்து கிடந்த மரச்சாமான்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டே ஹாலில் நடந்து சென்றாள்.

திடீரென, வீட்டின் மேல் தளத்திலிருந்து ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது. யாரோ கனமான காலணிகளுடன் நடப்பது போலவும், எதையோ தேடுவது போலவும் அந்தச் சத்தம் எதிரொலித்தது. அனன்யா உறைந்துபோனாள். விக்ரம் ஏற்கனவே உள்ளே நுழைந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; அப்படியானால், அந்தப் பூட்டப்பட்ட மேல் தள அறையில் இருந்து வருவது யாருடைய சத்தம்?