இரத்தச் சீலையின் இரகசியம்

இருள்மலைக் கணவாயின் தெற்கு எல்லையில் பரவியிருந்த அடர்ந்த பனி மூட்டம், கரண் குடும்பத்து அரண்மனையின் பிரம்மாண்டமான கல் சுவர்களைத் தொட்டுச் சென்றது. அந்த இரவு நேரத்தில், இயற்கையின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் குகை வாயிலிலிருந்து எழுந்த அந்த விசித்திரமான மாய அதிர்வு இன்னும் நின்றபாடில்லை. ருத்ரனின் கையில் தடவப்பட்ட வெள்ளித் தீ மூலிகையின் சாம்பல் மெல்லிய நீல நிறப் புகையைக் கக்கிக் கொண்டிருந்தது. சாபத்தின் வேகம் தற்காலிகமாகத் தணிந்தாலும், இருவரின் மனதையும் ஒருவித படபடப்பு பற்றிக் கொண்டது. குகையின் உட்பகுதியிலிருந்து கேட்ட அந்தப் பழங்காலத்துச் சத்தம், சாதாரணமான காற்று வீச்சோ அல்லது பாறைச் சரிவோ அல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாக உறங்கிக் கிடக்கும் ஏதோ ஒரு சக்தியின் எச்சரிக்கை போல ஒலித்தது.

‘இந்தச் சத்தம் சாதாரணமானதல்ல, அபிராமி,’ ருத்ரன் தன் வலது கையால் இடது கரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, குகை வாயிலை நோக்கித் தன் பார்ூவையைத் திருப்பினான். அவனது கண்களில் ஆழ்ந்த யோசனையும், ஒருபுறம் எச்சரிக்கை உணர்வும் தெரிந்தது. ‘நம் முன்னோர்கள் இந்த இடத்தை ஏன் இவ்வளவு பாதுகாப்பாகப் பூட்டி வைத்தார்கள் என்பதற்கான விடை இப்போது நமக்கு அருகில் வந்துவிட்டது போல் தோன்றுகிறது.’

அபிராமி தன் வெள்ளிச் சிமிஜை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டு, குகையின் இருண்ட நுழைவாயிலை ஊடுருவிப் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் அச்சத்தை விட, தன் பெற்றோரின் மரணத்திற்கும் இந்த இடத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்ற உண்மையை அறியும் தாகமே அதிகமாக இருந்தது. ‘நாம் இவ்வளவு காலம் ஒருவருக்கொருவர் பகையை வளர்த்துக் கொண்டதன் பின்னணியில் ஏதோ ஒரு பெரிய சதி இருக்கிறது, ருத்ரா. அன்று எங்கள் பெற்றோரும் உங்கள் பெற்றோரும் ஒரே இரவில் மடிக்கப்பட்டதன் பின்னணியில் இந்த இருள்மலைக் குகையின் இரகசியம் மறைந்திருக்கிறது என்பதை என் மனம் சொல்கிறது.’

அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குள் இருந்த பழைய மனக்கசப்புகளையும், பரம்பரை பகையையும் தாண்டி, இப்போது ஒரு பொதுவான ஆபத்தை எதிர்கொள்ள இணைந்து செயல்படத் தொடங்கினர். இருளின் ஆழத்தில் இருந்து வீசிய குளிர்காற்று அவர்களின் மேலாடைகளைப் பறக்கடிக்க, இருவரும் மெல்லக் குகை வாயிலை நோக்கி அடி எடுத்து வைத்தார்கள். அந்தப் பாறை நுழைவாயிலின் மீது பொறிக்கப்பட்டிருந்த பழங்காலத்து எழுத்துக்கள், சாதாரண மனிதர்களின் கண்களுக்குத் தெரியாத மாய ஒளியில் ஜொலித்தன. ஆனால், அந்த இடத்திற்குச் சில அடிகள் தூரத்தில், மரங்களின் நிழலில் மறைந்திருந்த விக்ரமன் தனது கண்களால் இவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் உன்னிப்பாகக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தான்.

‘இந்த வாரிசுகள் தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள நினைத்து, எங்கோ தங்களைக் தாங்களே புதைத்துக் கொள்ளப் போகிறார்கள்,’ என்று மனதிற்குள் நினைத்த விக்ரமன், தனது உதடுகளில் ஒரு விகாரமான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டான். அவனது கைக்கு எட்டிய தூரத்தில்தான் அந்த இரகசியக் குகையின் உண்மை சாவியும் இருந்தது. ஆனால், குகையைத் திறக்கும் சாவியை விட, அங்கே உள்ள இரத்தச் சீலையை நீக்குவதுதான் உண்மையான சவால் என்பதை அவன் நன்றாகவே அறிந்திருந்தான்.

ருத்ரனும் அபிராமியும் குகை வாசலின் பிரம்மாண்டமான கல் கதவை நெருங்கினர். அந்த மாயக் கதவின் மையப்பகுதியில், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இரு குடும்பங்களின் பெரியவர்கள் செதுக்கிய ஒரு இரத்தக் குறியீடு இருந்தது. ‘இரத்தச் சீலை’ (Blood Seal) என்று அழைக்கப்படும் இந்த மாயத் தடையை நீக்க வேண்டுமென்றால், கரண் குடும்பத்தின் நேரடி வாரிசான ருத்ரனின் இரத்தமும், கல்யாணி குடும்பத்தின் மூலிகை வல்லுநரான அபிராமியின் இரத்தமும் ஒரே நேரத்தில் அந்தப் பாறையில் பட வேண்டும். இது உலக விதியாகும்; இதைத் மீறினால் இருவரின் ஆன்மாவும் அந்தக் குகைக்குள்ளேயே நிரந்தரமாக உறைந்துவிடும்.

அபிராமி தன் இடுப்பில் இருந்த சிறிய வெள்ளி கத்தியை வெளியே எடுத்தாள். அவளது விரல்கள் லேசாக நடுங்கின. அவளது குடும்பத்தின் அழிவிற்குக் காரணமான கரண் வம்சத்தின் வாரிசுடன் தன் இரத்தத்தைக் கலப்பதில் ஒரு தார்மீகத் தயக்கம் அவளுக்குள் எழத்தான் செய்தது. ஆனால், தன் தந்தையின் பழைய நாட்குறிப்புகளில் அவள் படித்த அந்த வரிகள் அவள் நினைவில் நிழலாடின — ‘உண்மை இருளில் மூழ்கும்போது, எதிரியின் இரத்தமும் சொந்த இரத்தமும் கலந்தால் மட்டுமே வெளிச்சம் பிறக்கும்.’

ருத்ரன் அபிராமியின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவளது தயக்கத்தின் அர்த்தம் அவனுக்குப் புரிந்தது. ‘உனக்கு என்னை முழுமையாக நம்ப முடியவில்லை என்பது எனக்குப் புரிகிறது, அபிராமி. ஆனால் இந்தச் சாபத்திலிருந்து நான் தப்ப வேண்டுமென்றாலும், உனது குடும்பத்தின் உண்மையை நீ கண்டறிய வேண்டுமென்றாலும், நாம் இந்த எல்லையைக் கடந்தாக வேண்டும்,’ என்று தன் உறுதியான குரலில் கூறினான்.

அவன் தனது இடது கையின் உள்ளங்கையில் அந்தச் சிறிய கத்தியால் லேசாகக் கீறிக்கொண்டான். கருங்கண்ணாடி போல மாறியிருந்த அவனது தோலில் இருந்து வெளிப்பட்ட இரத்தம், அடர்ந்த சிவப்பு நிறத்தில் இல்லாமல் ஒரு விசித்திரமான நீலக் கலந்த பனி இரத்தமாக வெளியேறியது. அதைக் கண்ட அபிராமி தன் பார்வையைத் திருப்பாமல், தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு தன் வலது கை விரலிலும் ஒரு கீறல் போட்டாள். அவளது இரத்தக் துளிகள் அந்த வெள்ளிக் கத்தியின் வழியே கீழே சொட்டின.

இருவரின் இரத்தமும் அந்தப் பாறையின் மீதிருந்த ‘இரத்தச் சீலை’யின் மீது ஒரே கணத்தில் வீழ்ந்தன. இரத்தத் துளிகள் பாறையில் பட்ட மாத்திரத்தில், அந்த இடமே ஒரு பெரும் அதிர்வுடன் நடுங்கியது. பல வருடங்களாக உறங்கிக் கிடந்த அந்த மாயக் கதவு மெல்லப் பிளந்து, உள்ளிருந்து ஒரு நீல நிற ஒளிக்கீற்று வெளியே பாய்ந்தது. அந்த ஒளியில், கதவின் மையத்தில் தெறித்து நின்ற குறியீடுகளைப் பார்த்த இருவரும் ஒரே நேரத்தில் மூச்சுத் திணறிப் பின்னோக்கி நகர்ந்தனர்.

குகையின் கதவு வெளிப்படுத்திய அந்த இரத்தக் குறியீடு, சாதாரணமானதல்ல; அது பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர்களின் பெற்றோரின் மரண இடத்தில விட்டுச் செல்லப்பட்ட அதே பழைய முத்திரையுடன் அச்சுப் பிசகாமல் ஒத்துப்போவதைக் கண்டு இருவரும் உறைந்துபோய் நின்றனர். அந்த அதிர்ச்சியின் உச்சத்தில், அவர்களின் காலடியில் இருந்த பனிப்பாறைகள் லேசாகப் பிளந்து திறந்தன.