Untitled Part

அத்தியாயம் 4: நிழல் குகையின் முதல் நிழல்

இரத்தச் சீலை உடைந்த அந்தக் குகை வாயிலில் இருந்து வீசிய கடுங்குளிர், இருள்மலைக் கணவாயின் வழக்கமான பனிக் காற்றை விடவும் உறைவிடமாக இருந்தது. திறந்து கிடந்த கல் கதவின் இடுக்குகளில் இருந்து கசிந்த கரும் புகையும், அதன் ஊடே மிளிர்ந்த நீல நிற மாய ஒளியும் பாறைச் சுவர்களில் விசித்திரமான நிழல் ஓவியங்களைத் தீட்டின. ருத்ரன் தனது இடது கையில் ஊடுருவிய கூர்மையான சாப வலியைப் பற்களைக் கடித்துப் பொறுத்துக் கொண்டு, ஒரு கையில் பந்தத்தையும் மறு கையில் தனது கூர்மையான வெள்ளிக் கத்தியையும் ஏந்தியபடி குகையின் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தான்.

அவனுக்குத் தொட்டுப் பின்னால் அபிராமி நடந்தாள். அவளது கரங்களில் இருந்த பழமையான மூலிகைக் குறிப்பேட்டின் தோல்பட்டைக் காகிதங்கள் காற்றில் லேசாக படபடத்தன. இருளடர்ந்த அந்தப் பாதையில், பாறைகளின் அமைப்பையும் சுவரில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த மூலிகைக் குறியீடுகளையும் கவனமாகப் பார்த்தபடியே அவள் தன் தந்தையின் வரிகளை ஒப்பிட்டாள்.

“ருத்ரா, கவனமாக அடி எடுத்து வை. இந்த தரைக்கற்கள் சாதாரணமானவை அல்ல. கல்யாணி வம்சத்து மூலிகைச் சீல்களும், கரண் குடும்பத்து மாயக் கருங்கற்களும் மாறி மாறி பதிக்கப்பட்ட பாதை இது. ஒரு தவறான அடியும் நம்மை நிழல் பனியின் பள்ளத்தில் வீழ்த்திவிடும்,” என்று மெல்லிய குரலில் எச்சரித்தாள் அபிராமி.

ருத்ரன் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் தென்பட்ட துணிச்சலும், அதே சமயம் தன் மீதான சந்தேகமும் அவனை ஆழமாக யோசிக்க வைத்தது. சிறுவயதில் இருவரும் ஒன்றாக ஓடிப்பிடித்து விளையாடிய அந்தப் பழங்கால நினைவுகள் அவனுள் லேசாக அரும்பினாலும், உடலின் நரம்புகளில் ஓடிய ‘அமைதியான ஒளி வேதனை’ அவனை நிகழ்காலத்திற்கு இழுத்து வந்தது. சாபத்தின் கரும்புள்ளிகள் அவனது தோள்பட்டையை நோக்கி மெல்ல நகரத் தொடங்கியிருந்தன.

“எனது வலி அதிகமாகிறது அபிராமி… ஆனால் உன்னை பாதுகாப்பதுதான் எனக்கு இப்போது முதன்மையானது. உன் தந்தையின் குறிப்புகள் இந்த குகையின் ஆழத்திற்குச் செல்லும் பாதையைக் காட்டுகின்றனவா?” எனத் தாழ்ந்த குரலில் கேட்டான் ருத்ரன்.

மூலிகைக் கஷாயத்தின் மாயப் புகை

குகையின் உள் அரங்கை அடைந்ததும், குளிரின் தாக்கம் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரித்தது. பாறை இடுக்குகளில் இருந்து கசிந்த மாயப் பனி, ருத்ரனின் சுவாசத்தைக் கூட உறைவிடமாக மாற்றியது. அவனது கை விரல்கள் விறைத்துப் போக, சாபத்தின் கருப்பு நிறக் கண்ணாடியைப் போன்ற வடு அவனது தோலில் பளபளத்தது. நிலைமையை உணர்ந்த அபிராமி, உடனே தன் தோள் பையிலிருந்து சிறிய பித்தளைக் கஷாயக் கலசத்தையும், உறைந்த மலையருவி நீரையும் வெளியே எடுத்தாள்.

குகையின் ஒரு ஓரத்தில் அமைந்திருந்த சிறிய கல் பீடத்தின் மீது கலசத்தை வைத்து, அதனுள் வெள்ளித் தீ மூலிகையின் உலர்ந்த இதழ்களையும், சில அரிய வன மூலிகைப் பொடிகளையும் இட்டாள். சிறிய அக்னிப் பொரியை உருவாக்கிக் கலசத்தின் அடியில் தீ மூட்டினாள். மூலிகைச் சாறு கொதிக்கத் தொடங்கியதும், அதிலிருந்து அடர்ந்த நீல நிறப் புகையும், மன அமைதி தரும் நறுமணமும் குகை முழுதும் பரவியது.

“இந்தக் கஷாயம் உனது இரத்தத்தில் உறைந்து கிடக்கும் நிழல் பனியைத் தற்காலிகமாக உருக்கும். இதை உடனே அருந்து ருத்ரா,” என்று கூறி, சுடச்சுட இருந்த மூலிகைக் கஷாயத்தை ஒரு சிறிய மரக் கோப்பையில் ஊற்றி அவனிடம் நீட்டினாள்.

ருத்ரன் அதை வாங்கி மெல்லப் பருகினான். மூலிகைச் சாறின் வெப்பமும் நறுமணமும் அவனது தொண்டையிலிருந்து உடலின் நரம்புகளுக்குள் ஊடுருவிய கணத்தில், அவனது கண்கள் தன்னிச்சையாக மூடிக்கொண்டன. உலக விதிகளின்படி, இந்த வெள்ளித் தீ மூலிகைக் கஷாயம் உடலுக்குள் செல்லும்போது, பரம்பரை நினைவுகளும் மூழ்கடிக்கப்பட்ட கடந்த கால உண்மைகளும் விழித்தெழும்.

கடந்த கால நினைவுகளின் வெளிப்பாடு

கஷாயத்தின் ஆவி காற்றில் பரவ, ருத்ரனுக்கும் அபிராமிக்கும் ஒரே நேரத்தில் அந்த மாய நினைவலைகள் கண்முன்னே காட்சிகளாக விரியத் தொடங்கின. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்த அந்த துயரமான இரவு அவர்களின் அகக்கண்களில் வெளிப்பட்டது.

அடர்ந்த பனி பெய்த அந்த இரவில், கல்யாணி குடும்பத்தின் மூலிகைத் தோட்டத்து அந்தரங்க அறையில் அபிராமியின் தந்தையும், கரண் குடும்பத்துத் தலைவரான ருத்ரனின் தந்தையும் அமைதியாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். இருவரின் முகத்திலும் பகைமைக்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை; மாறாக, இருள்மலையின் அடியில் தூங்கும் நிழல் அரக்கனின் விழிப்புணர்வைப் பற்றியும், அதை நிரந்தரமாகப் பூட்டுவது பற்றியுமே அவர்கள் தீவிரமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

‘நமது இரத்தச் சீலைத் தவிர வேறு எதுவும் இந்த இருள்மலையைக் காக்க முடியாது நண்பா… ஆனால், கரண் குடும்பத்து அதிகார ஆசை கொண்ட சிலர் இந்த இரகசியத்தைத் திருட முயல்கிறார்கள்,’ என்று அபிராமியின் தந்தை கவலையுடன் கூறுவது தெளிவானது.

அப்போது, அறையின் நிழலில் இருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு கரிய உருவம், இரு தலைவர்களின் பின்னால் தந்திரமாக அணுகி, நிழல் பனி நஞ்சைத் தடவிய வெள்ளிக் கத்தியால் இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் தாக்கியது! அந்த வஞ்சக உருவத்தின் மேலாடையில் கரண் குடும்பத்து அதிகார முத்திரை பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த முகத்தின் ஒரு பகுதி வெளிச்சத்தில் தெரிந்தபோது, அது ருத்ரனின் சித்தப்பாவான விக்ரமனின் சாயலைக் கொண்டிருந்தது!

நினைவலைகள் கலைந்து ருத்ரனும் அபிராமியும் அதிர்ச்சியுடன் கண் விழித்தனர். கஷாயத்தின் புகை மெல்ல மறைந்திருக்க, இருவரின் கண்களிலும் பேரதிர்ச்சி உறைந்திருந்தது.

“எங்கள் பெற்றோர் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டு இறக்கவில்லை! அவர்கள் இருவரும் இணைந்து இந்த குகையைக் காக்க முயன்றபோது, பின்னாலிருந்து தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்!” என்று நடுங்கும் குரலில் கூறினாள் அபிராமி. அவளது விழிகளில் இருந்து ஒரு துளி கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தது.

ருத்ரன் தன் கையை இறுக்கமாக மூடினான். “என் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவனே… என் சித்தப்பா விக்ரமனே இந்தச் சதியைச் செய்திருக்கிறான்! இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே பகையை மூட்டிவிட்டு, நிழல் அரக்கனின் சக்தியைக் கைப்பற்ற நினைத்திருக்கிறான்!”

மறைந்திருக்கும் ஆபத்து

இருவரும் இந்த உண்மை அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்த வேளையில், குகையின் நுழைவாயிலில் இருந்து மிகவும் மெல்லிய அடிச்சுவட்டோசை கேட்டது. குகையின் கருங்கல் தூண்களின் நிழலில் மறைந்தபடி, விக்ரமன் தனது கையில் ஒரு கரிய மாய உருண்டையை ஏந்தியவாறு அவர்களை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

அவனது உதடுகளில் ஒரு கொடூரமான புன்னகை தவழ்ந்தது. இரு வாரிசுகளும் இரத்தச் சீலையைத் திறந்து தங்களுக்குத் தேவையான வழியை அமைத்துக் கொடுத்துவிட்டனர். இனி அவர்களை இந்த குகையின் ஆழத்திலேயே புதைத்துவிட்டு, அடியில் உள்ள பழங்கால நிழல் பொக்கிஷத்தையும் அரக்கனின் சக்தியையும் கைப்பற்றுவதுதான் அவனது திட்டமாக இருந்தது.

ருத்ரன் திடீரென ஏதோ ஆபத்தை உணர்ந்து, அபிராமியைத் தன் உடம்பால் மறைத்து நின்றான். அவனது காயம்பட்ட இடது கையில் வலி மீண்டும் வீரியமடைந்தாலும், அபிராமியின் மீது அவனுக்கு இருந்த ஆழமான ஈர்ப்பும் பாசமும் அவனுக்கு ஒரு புதுத் தெம்பைக் கொடுத்தன. அபிராமியும் அவனது தோளைப் பற்றிக் கொண்டு, இருளின் ஆழத்தில் நகரும் அந்த நிழலை அச்சத்தோடு பார்த்தாள். உண்மை வெளிவரத் தொடங்கிய அதே வேளையில், அவர்களின் உயிருக்கு ஆபத்தான முதல் நேரடி மோதல் குகையின் இருளில் காத்திருந்தது.