பகுதி 13: உவர்நீர் நிழல்கள்

பர்னர் போனின் அந்த திடீர் அலறல், சிறிய அறையின் அமைதியைக் கிழித்துச் சென்றது. அறைக்குள் இருந்த மங்கலான விளக்கொளியில், அறிவழகனும் தாமரையும் ஒரு মুহূর্ত ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ஏசிபி துரைபாண்டியனின் ஆட்கள் அவர்களைத் தேடி நாலாபுறமும் வலை விரித்திருக்கும் இந்தச் சூழ்நிலையில், அந்த எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வருவது பெரும் ஆபத்தாக முடியும் என்பதை இருவரும் அறிவர்.

தாமரை எச்சரிக்கையுடன் தன் பிஸ்டலை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டே, மெதுவாக மேஜையை நோக்கி நகர்ந்தாள். அவளது கண்கள் போனின் திரையில் ஒளிரும் எண்களைக் கூர்ந்து கவனித்தன. ‘இது வழக்கமான எண் அல்ல, அறிவழகன். வெளிநாட்டில் இருந்து என்க்ரிப்ட் செய்யப்பட்ட ரூட்டிங் மூலம் வரும் கால் இது,’ என்று கிசுகிசுத்தவள், அழைப்பை ஏற்கத் தயாரானாள்.

‘பொறு தாமரை,’ என்றபடி அறிவழகன் அவளது கையை மெலிதாகத் தொட்டுத் தடுத்தான். அவனது கைகளில் சுற்றப்பட்டிருந்த கட்டுகளில் இருந்து லேசான வலி பரவியது, ஆனால் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் அவன் தொடர்ந்தான். ‘இது கார்த்திக்கின் காப்புப் பிரதியாக இருக்கக்கூடும் அல்லது நம்மைச் சிக்க வைக்க ஏசிபி போடும் தூண்டிலாக இருக்கலாம். மிகக் கவனமாகப் பேச வேண்டும்.’

தாமரை தலையசைத்துவிட்டு அழைப்பை ஏற்று, ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்யாமல் காதில் வைத்தாள். ‘ஹலோ…’ அவளது குரல் உறுதியாகவும் கம்பீரமாகவும் ஒலித்தது.

மறுமுனையில் சில வினாடிகள் மௌனம் நிலவியது. பின், ஒரு எந்திரத்தனமான, மாறுபட்ட குரல் ஒலித்தது. ‘இன்ஸ்பெக்டர் தாமரை… மற்றும் தடயவியல் நிபுணர் அறிவழகன். நீங்கள் தேடும் பூமி கிரானைட்ஸ் நிறுவனத்தின் உண்மையான ரகசிய கணக்குப் புத்தகம் உங்களிடம் இல்லை என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா?’

அந்தக் குரல் கூறிய வார்த்தைகள் தாமரையை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினார்கள். அவளது கண்கள் அகல விரிந்தன. ‘நீ யார்? எங்களிடம்தான் தரவுகள் உள்ளன!’ என்று அவள் ஆவேசமாகப் பேச முயன்றபோது, அறிவழகன் அவளது சைகையால் அமைதியாக இருக்கச் சொன்னான். டேப்லெட்டில் ஓடிக்கொண்டிருந்த சர்வர் பதிவுகளை அவன் உடனடியாகச் சரிபார்த்தான்.

‘எங்கள் சர்வரில் பதிவேற்றப்பட்ட தரவுகள் முழுமையானவை அல்லவா?’ என்று அறிவழகன் போனை வாங்கிப் பேசினான். அவனது குரல் கரகரப்பாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு தீவிரமான கணக்காய்வாளரின் கூர்மை இருந்தது.

‘முழுமையானதா?’ மறுமுனையில் ஒரு சிறிய ஏளனச் சிரிப்பு கேட்டது. ‘அறிவழகன், நீங்கள் தணிக்கை செய்த அந்த நிறுவனத்தின் ஆவணங்கள் ஒரு சிறிய துண்டு மட்டும்தான். அரசாட்டத்தின் மிக உயர்ந்த மட்டத்தில் உள்ள நிதியமைச்சர் மற்றும் ஊழல் பெருந்தலைகளின் நேரடி வங்கிக் கணக்கு விவரங்கள் அடங்கிய மாஸ்டர் லெட்ஜர் (Master Ledger) வேறு ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தில் உள்ளது. அதை நீங்கள் அடையாமல் இந்தச் சதியிலிருந்து முழுமையாக வெளியே வர முடியாது.’

‘அந்த லெட்ஜர் இப்போது எங்கே இருக்கிறது?’ தாமரை இடைமறித்துக் கேட்டாள்.

‘மதுரைக்கு வெளியே உள்ள பழைய உவர்நீர் உப்புப் பாத்திகளுக்கு அருகில் உள்ள கைவிடப்பட்ட கிடங்கிற்கு வாருங்கள். அங்கே உங்களுக்கான உண்மைகள் காத்திருக்கின்றன. ஆனால் எச்சரிக்கை… காவல் துறையில் உள்ள உங்கள் உயரதிகாரிகளுக்கே இந்தத் தகவல் தெரிந்தால், நீங்கள் உயிரோடு திரும்ப மாட்டீர்கள்.’

போன் உடனடியாகத் துண்டிக்கப்பட்டது. ‘பீப்… பீப்…’ என்ற சத்தம் மட்டும் அந்த அறையில் எதிரொலித்தது.

அறிவழகன் தனது நெற்றியைத் தேய்த்துக் கொண்டான். அவனது மூளை மிக வேகமாக வேலை செய்யத் தொடங்கியது. ‘இது ஒரு பொறி போலத்தான் தெரிகிறது தாமரை. நம்மை வெளிப்படையாக வெளியே வரவழைத்து அழிக்கத் துரைபாண்டியனும் அவனது கூட்டாளிகளும் போடும் நாடகமாக இருக்கலாம்.’

‘ஆனாலும் நாம் இதைப் புறக்கணிக்க முடியாது அறிவழகன்,’ தாமரை உறுதியுடன் கூறினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த பயம் முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒரு திறமையான புலனாய்வாளரின் வேட்டை வெறி வெளிப்பட்டது. ‘மீனாட்சியின் மரணத்திற்குப் பின்னணியில் இருக்கும் அந்த மாஸ்டர் லெட்ஜர் பற்றிய துப்பு நமக்குக் கிடைத்துள்ளது. இது ஆபத்துதான், ஆனால் இதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை.’

அவர்கள் இருவரும் தங்களது சிறிய பைகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டனர். அறிவழகன் தனது டேப்லெட்டையும், தாமரை தனது சர்வீஸ் பிஸ்டலையும் மற்றும் கூடுதல் தோட்டாக்களை எடுத்து வைத்துக் கொண்டார்கள். அந்தப் பழைய வணிகக் கட்டடத்தை விட்டு வெளியேறும் போது, மதுரை நகரின் அதிகாலைக் காற்று அவர்களின் முகத்தில் குளிராக வீசியது. தூரத்தில் விடியலின் மங்கலான வெளிச்சம் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

ஒரு வாடகை ஆட்டோவை பிடித்து அவர்கள் நகரின் தெற்குப் பகுதிக்குச் சென்றனர். ஆட்டோ ஓட்டுநரின் சந்தேகத்திற்கிடமான பார்வைகளையும் மீறி, அவர்கள் உவர்நீர் உப்புப் பாத்திகள் நிறைந்த பகுதிக்கு அருகில் இறங்கினர். அங்கே மனித நடமாட்டம் மிகவும் குறைவாக இருந்தது. வெக்கையான காற்றுடன் உப்பின் நாற்றம் காற்றில் கலந்திருந்தது.

தொலைவில் அந்தப் பாழடைந்த கிடங்கு மழையில் நனைந்து கருப்பாகத் தெரிந்தது. சுற்றிலும் எந்தக் காவல்துறை வாகனமும் தெரியவில்லை, ஆனால் அந்த அமைதி இன்னும் பயங்கரமாக இருந்தது. தாமரை தன் கை துப்பாக்கியின் சேஃப்டியை நீக்கினாள். ‘அறிவழகன், நாம் உள்ளே நுழைந்தால் என்ன நடக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. என் பின்னாடியே இருங்கள்.’

அவளது வார்த்தைகளில் இருந்த அக்கறையும் காதலும் அறிவழகனின் இதயத்தைத் தொட்டது. அவன் புன்னகைத்துவிட்டு, அவளது கரத்தைத் தன் பலமான கைகளால் அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டான். ‘கவலைப்படாதே தாமரை. நாம் ஒன்றாகவே நுழைவோம்; உண்மையை வெளிக்கொண்டு வருவோம்.’

இருவரும் மெதுவாக அந்தப் பாழடைந்த கிடங்கின் இரும்பு வாயிலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினர். உள்ளே என்ன காத்திருக்கிறதோ என்ற எதிர்பார்ப்பும் பதற்றமும் அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தது.