Part 18

பகுதி 18: உப்புப் பாத்திகளின் நிழலில் தப்பித்தல்

அறிவழகனின் இதயத் துடிப்பு அவன் காதுகளுக்குள்ளேயே இடி முழக்கம் போல் கேட்டது. கால்களின் கீழ் கரகரவெனச் சத்தமிட்ட உப்புக் கற்களும், ஈரப்பதமான சேறும் அவனது ஓட்டத்தைத் தடுத்தன. பின்னால் கிடங்கின் திசையிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த துப்பாக்கிச் சூட்டின் சத்தமும், துரைபாண்டியனின் ஆட்களின் முரட்டுத்தனமான குரல்களும் அந்த வடியும் விடியற்காலையின் அமைதியைக் கீறிக்கொண்டிருந்தன. தாமரையும் செல்வராஜும் கிடங்கிற்குள் தன்னைத் தப்பிக்க வைக்கத் தங்களால் இயன்றவரை எதிர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவன் நன்றாகவே அறிந்திருந்தான். ஆனால், அந்த ஆபத்தான தருணத்திலும் அவனது தோள்களில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கருப்பு நிறப் பையில் இருந்த ‘பூமி கிரானைட்ஸ்’ நிறுவனத்தின் மாஸ்டர் லெட்ஜர் அவனுக்கு எடையை விடப் பெரிய பொறுப்பாக உணர்த்தியது.

அவன் நுழைந்த வடிகால் சுரங்கப் பாதை குறுகலாகவும், மக்கிய பாசி வாசனையுடனும் இருந்தது. கைகளில் கட்டப்பட்டிருந்த காயத்தின் வலி உப்புக் காற்றில் எரிச்சலை ஏற்படுத்திய போதிலும், அதைப்பற்றி கவலைப்பட அவனுக்கு நேரமில்லை. டிஜிட்டல் டேப்லெட் அவனது பாக்கெட்டில் பத்திரமாக இருந்தது. அந்தச் சுரங்கப் பாதை எங்கு சென்று முடிகிறது என்ற தெளிவான வரைபடம் அவனிடம் இல்லை என்றாலும், கார்த்திக் முன்னால் அனுப்பிய அவசரக் குறிப்புகளின் அடிப்படையில், இந்த வழி நேரடியாகச் சாலைக்குச் செல்லும் உப்புப் பாத்திகளின் பின் பகுதிக்குத்தான் செல்லும் என்று அவன் யூகித்தான். முன்னால் கிடந்த இருளைச் லேசாகக் கீறிக்கொண்டு விடியற்காலையின் வெளிச்சம் லேசாகத் தெரிய ஆரம்பித்தது. அது அறிவழகனுக்கு ஒரு சிறிய ஆறுதலைத் தந்தது.

மறுபுறம், கைவிடப்பட்ட கிடங்கிற்குள் தாமரையின் நிலைமை மிகவும் இக்கட்டானதாக மாறியிருந்தது. கையில் தனது சேவைத் துப்பாக்கியுடன் (Service Pistol) தூண்களின் மறைவில் நின்று எதிரிகளின் தாக்குதலைச் சமாளித்துக் கொண்டிருந்தாள் தாமரை. அவளுக்கு அருகில் பாதுகாப்பான முறையில் பதுங்கியிருந்த சிறப்பு அதிகாரி செல்வராஜ், எதிரிகளின் திசையைக் கணித்துத் தனது துப்பாக்கியால் பதிலடி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். “அறிவழகன் பாதுகாப்பான தூரத்தைக் கடந்திருப்பான் என்று நம்புகிறேன், தாமரை!” என்று மூச்சுவாங்கக் கூறினார் செல்வராஜ். தாமரையின் கண்கள் கோபத்தாலும் உறுதியாலும் சிவந்திருந்தன. “அவர் தப்பிப்பது மட்டும் முக்கியமல்ல சார். இந்தத் துரைபாண்டியன் நமது துறையையே எப்படி விலைபேசியுள்ளான் என்ற உண்மையை நாம் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரவேண்டும். அதற்கு நாங்கள் இருவரும் எவ்வாறாயினும் பிழைத்திருக்க வேண்டும்” என்றாள் அவள்.

துரைபாண்டியனின் ஆட்கள் கிடங்கை முற்றுகையிட்டு மேலும் நெருங்க முயன்றனர். புகைமூட்டம் போடும் குண்டுகள் (Smoke grenades) கிடங்கிற்குள் வீசப்படவே, புகை மண்டலம் எங்கும் பரவத் தொடங்கியது. மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டாலும், தாமரையும் செல்வராஜும் தங்களது நிலையை விட்டுக்கொடுக்காமல் மிகவும் உறுதியுடன் போராடினர். அந்தச் சூழலில், தாமரையின் மனதில் அறிவழகனுடன் கடந்த சில நாட்களாகப் பகிர்ந்துகொண்ட ஆழ்ந்த உணர்வுபூர்வமான தருணங்கள் மின்னல் வெட்டுப் போல வந்து சென்றன. ஆபத்து நிறைந்த இந்தச் சூழலிலும், அவளது மனம் அறிவழகனின் பாதுகாப்பிற்காகவே ஏங்கியது. ஒருவருக்கொருவர் ஏற்பட்ட அந்த ஆழமான பிணைப்பு, அவர்களுக்குப் புதியதொரு பலத்தைக் கொடுத்திருந்தது.

இதற்கிடையில், வடிகால் சுரங்கப் பாதையின் முடிவை அடைந்த அறிவழகன், ஒரு வழியாக உப்புப் பாத்திகளின் எல்லைக்கு வந்து சேர்ந்தான். காலை நேரத்துச் குளிர்ந்த காற்று அவனது முகத்தில் அடித்தது. தூரத்தில் நெடுஞ்சாலைச் செல்லும் பகுதி மங்கலாகத் தெரிந்தது. சுற்றிலும் ஆளில்லை என்பதை உறுதி செய்துகொண்டவன், பையைத் தன் மீது இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, வளைந்து நெளிந்த உப்புப் பாத்திகளுக்கு நடுவே இருந்த சிறிய நடைபாதையின் வழியாக ஓடத் தொடங்கினான். அவனது காலணிகள் உப்புக் கலந்த மண்ணில் புதைந்தன, ஆனாலும் அவன் தன் வேகத்தைக் குறைக்கவில்லை. உலகையே மாற்றியமைக்கக்கூடிய சர்வதேச பணமோசடியின் அனைத்து இரகசியங்களும் இப்போது அவனது கையில் உள்ள அந்த மாஸ்டர் லெட்ஜருக்குள்தான் அடங்கியுள்ளன.

அவன் நெடுஞ்சாலையை நெருங்கும்போது, ஒரு பழைய இருசக்கர வாகனம் சாலையோரத்தில் நிற்பதைக் கண்டான். கார்த்திக் முன்னரே ஏற்பாடு செய்திருந்த அவசர வாகனமாக அது இருக்கக்கூடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அதன் அருகில் சென்று டேப்லெட்டை எடுத்துச் சரிபார்த்தபோது, அதில் ஒரு புதிய குறுஞ்செய்தி மிளிர்கிறது. ‘அறிவழகன், நீங்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு வடக்கே உள்ள பாலத்தின் கீழ் உடனே வாருங்கள். தாமரை பாதுகாப்பாக வர வழி செய்கிறேன்’ என்ற அந்தச் செய்தி காற்றில் பறந்தது. ஆனால், அந்தச் செய்தி உண்மையாகவே கார்த்திக்கிடமிருந்து வந்ததா அல்லது துரைபாண்டியன் அமைத்த மற்றொரு வலையா என்பதை அறிவழகனால் உடனடியாக உறுதி செய்ய முடியவில்லை. ஆனாலும், தாமரையின் பாதுகாப்பைக் கருத்தில் கொண்டு அவன் அந்த அபாயகரமான சவாலை ஏற்கத் தீர்மானித்தான்.

உப்புப் பாத்திகளின் குளிர் காற்றில் நின்று, தன் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட அறிவழகன், தன் கையில் இருந்த துப்பாக்கியை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டான். தாமரையைக் காப்பாற்றவும், இந்த ஊழல் சாம்ராஜ்யத்தை வேரிலிருந்து அழிக்கவும் அவனுக்கு இந்த இறுதிப் போராட்டம் மிக அவசியமாக இருந்தது. விடியற்காலையின் வெளிச்சம் முழுமையாகப் பரவத் தொடங்கிய அந்த நேரத்தில், அடுத்த கட்ட மோதலுக்கான களம் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.