இரத்த நதி இரகசியம் — பகுதி 17: உப்புப் பாத்திகளின் வேட்டை

பகுதி 17: உப்புப் பாத்திகளின் வேட்டை

வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த துரைபாண்டியனின் காவல் துறைக் குழுவும், வேலுச்சாமியின் கூலிப்படைகளும் அந்தப் பழைய கிடங்கைச் சூழ்ந்து தாக்கியபோது, உள்ளே நிலைமை வினாடிக்கு வினாடி மோசமாகிக் கொண்டிருந்தது. துப்பாக்கிச் குண்டுகள் இரும்புக் தகரச் சுவர்களைத் துளைத்துக் கொண்டு சீறிப் பாய்ந்தன. கண்ணாடித் துண்டுகள் மழைபோலப் பொழிந்தன. செல்வராஜ் தன்னிடம் இருந்த பூமி கிரானைட்ஸின் மாஸ்டர் லெட்ஜர் பையை அறிவழகனிடம் கொடுத்துவிட்டு, தாமரையுடன் சேர்ந்து எதிரிகளைச் சமாளிக்கப் பதுங்குமிடங்களை மாற்றினான்.

“அறிவு! தாமரை தாமதிக்காதீர்கள். பின்னால் இருக்கும் உப்புப் பாத்திகள் வழியாக வெளியேறும் வடிகால் பாதைதான் இப்போதைக்கு ஒரே வழி. விடிவதற்குள் நீங்கள் நெடுஞ்சாலையை அடைய வேண்டும். நான் இவர்களைச் சமாளிக்கிறேன்!” என்று கத்தியபடி செல்வராஜ் தனது கைத்துப்பாக்கியால் எதிரிகளை நோக்கிச் சுட்டான்.

தாமரை தனது சர்வீஸ் பிஸ்டலால் எதிரிகளின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் விதமாகப் பாதுகாப்புச் சூடு (cover fire) வழங்கினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த வியர்வையும் உறுதியும் அவளது சண்டைத் திறமையை வெளிப்படுத்தின. “அறிவு, உடனே அந்தப் பையுடன் செல்லுங்கள்! நான் செல்வராஜிற்கு உதவிவிட்டுப் பின்னால் வருகிறேன்” என்று அவள் கத்தினாலும், அறிவழகன் அவளை விட்டுவிட்டுச் செல்லத் தயங்கினான். அவனது கண்கள் கலங்கினாலும், அந்தப் பையின் முக்கியத்துவம் அவனுக்குப் புரிந்திருந்தது. அவனது காயம் அவனுக்கு வலியைத் தந்தாலும், உயிர் பிழைப்பதற்கான போராட்டம் அவனுக்குள் ஒரு புதிய வேகத்தைக் கொடுத்தது.

“இல்லை தாமரை, நாம் சேர்ந்துதான் வெளியே வர வேண்டும்” என்று அறிவழகன் கத்தினான். ஆனால் செல்வராஜ் அவனைத் தடுத்து, “போங்கள் தணிக்கையாளரே! இந்தச் சதி உலகத்திற்குக் தெரிய வேண்டும் என்றால் நீங்களும் இந்த ஆவணமும் தப்ப வேண்டும்! இது என் கடமை!” என்று உரக்கக் கத்தினான். அதே நொடியில் எதிரிகளின் குண்டுமழை தீவிரமடைந்தது.

வேறு வழியின்றி, அறிவழகன் தன் கையில் மாஸ்டர் லெட்ஜர் பையை இறுக்கிப் பிடித்தவாறு, இருள் சூழ்ந்த வடிகால் பாதையின் வழியாக வெளியே ஓடினான். உப்புப் பாத்திகளின் பரந்த வெள்ளை வெளி அவனுக்கு முன்னால் விரிந்து கிடந்தது. கடல் காற்றில் உப்பின் காரம் அவனது மூச்சுக்குழாயைச் எரித்தது. வழுக்கும் பாத்திகளின் நடுவே அவனது கால்கள் தடுமாறின. ஆனாலும் அவன் ஓட்டத்தை நிறுத்தவில்லை. துரத்திவரும் காலடிச் சத்தங்களும், தூரத்தில் கேட்கும் நாய்களின் குரைப்புச் சத்தங்களும் அவனது பயத்தை அதிகரித்தன.

அவன் பல சோதனைகளைக் கடந்து, பல மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு ஒரு வழியாகப் பாத்திகளைத் தாண்டி நெடுஞ்சாலையின் விளிம்பை அடைந்தான். அதிகாலையின் மந்தமான வெளிச்சம் அந்தச் சாலையை நனைத்திருந்தது. உடல் முழுவதும் சோர்வுடனும், காயத்தின் வலியுடனும் அவன் மூச்சுவாங்க நின்றான். அவனது அவசர அலைபேசியில் (burner phone) தாமரையைத் தொடர்பு கொள்ள முயன்றபோது, அவனது கை நடுங்கியது.

அப்போது, நெடுஞ்சாலையின் ஓரத்தில் ஹெட்லைட்டுகளை அணைத்தவாறு நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு கறுப்பு நிற எஸ்.யூ.வி (SUV) வாகனம் மெதுவாக அவனது அருகில் வந்து நின்றது. அதன் கதவு திறந்தது. காரின் உள்ளிருந்து வெளிப்பட்ட முகம் அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அந்த அதிகாலையின் குளிரிலும் அவனது உடம்பில் வியர்வை பெருக்கெடுத்தது.

காரின் உள்ளிருந்து இறங்கிய மனிதனைக் கண்ட அறிவழகனின் கால்கள் மண்ணில் உறைந்துபோனது போல் நின்றன. இறங்கியது வேறு யாருமല്ല, காவல்துறைத் துறையின் உயர்மட்ட வட்டாரங்களில் செல்வாக்கு மிக்கவராக வலம்வரும் ஐ.ஜி. பரசுராமன் தான். தங்களை இந்தச் சதியில் சிக்கவைத்த சூத்திரதாரிகளில் இவரும் ஒருவர் என்பதை அந்தப் பைக் குறிப்புகளின் மூலம் அறிவழகன் ஏற்கனவே ஊகித்திருந்தாலும், நேரில் பார்ப்பான் என்று அவன் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பரசுராமனின் முகத்தில் துளியும் அச்சமோ பதட்டமோ இல்லை; மாறாக ஒரு குரூரமான புன்னகை மட்டுமே நிலவியது. “வாருங்கள் தணிக்கையாளரே, உங்களுக்காகத்தான் இவ்வளவு நேரமாக இந்த நள்ளிரவு குளிரில் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்று அவர் நக்கலாகக் கூறினார்.

அறிவழகன் உடனடியாகப் பின்னோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்து, தனது கையில் இருந்த மாஸ்டர் லெட்ஜர் பையை மார்போடு சேர்த்து இறுக்கிக் பிடித்துக்கொண்டான். “உங்களுக்கு எப்படி… நீங்கள் எப்படி இங்கு வந்தீர்கள்?” என்று அவனது தொண்டை அடைத்தது. பரசுராமன் மெல்ல நடந்து அவனது அருகில் வந்தார். “தம்பி அறிவழகன், இந்த மாநிலத்திற்குள் நடக்கும் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்குத் தெரியும். துரைபாண்டியனும் அவனது கூலிப்படைகளும் வெறும் பகடைக்காய்கள்தான். ஆடுபவன் நான். செல்வராஜும் அந்தப் பெண் தாமரையும் அங்கே தற்கொலைப்படை போல போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களின் இறுதி முடிவை நிர்ணயிப்பவன் இந்த பரசுராமன்” என்றார் கம்பீரமான குரலில்.

அறிவழகனின் மனம் பதைபதைத்தது. தாமரையும் செல்வராஜும் அங்கே ஆபத்தில் மாட்டிக்கொண்டிருக்க, தான் மட்டும் தப்பித்து வந்த குற்றஉணர்வு அவனுக்குள் எழுந்தது. அதே நேரத்தில், தன் கையில் இருக்கும் இந்த ஆவணங்கள்தான் அந்த ஊழல் பேரரசின் ஒரே பலவீனம் என்பதும் அவனுக்கு நன்றாகத் புரிந்தது. “உங்களால் இந்த நாட்டை ஏமாற்ற முடியாது. இந்த உண்மையை நான் வெளியுலகத்திற்குக் கொண்டு சேர்த்தே தீருவேன்” என்று அவன் உறுதியுடன் கூறினான். பரசுராமன் சத்தமாகச் சிரித்தார். “வெளியுலகமா? யாருக்குக் கொண்டு செல்வீர்கள்? உங்களை நம்பி இங்கே யார் இருக்கிறார்கள்? இந்த வாகனத்தில் ஏறுங்கள், அமைதியாக அந்தப் பையை என்னிடம் ஒப்படையுங்கள். உங்களது எதிர்காலம் பாதுகாப்பாக இருக்கும். இல்லையெனில், சற்று முன்பு கிடங்கில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டிற்குப் பலியானவர்களில் உங்களது பெயரும் அதிகாரப்பூர்வமாகச் சேர்க்கப்படும்” என்று அவர் மிரட்டினார்.

அதிகாலையின் அந்த நிசப்தமான நெடுஞ்சாலையில், தூரத்தில் போலீஸ் சைரன் சத்தம் மீண்டும் கேட்கத் தொடங்கியது. நிலைமை கைமீறிச் செல்வதை உணர்ந்த அறிவழகன், எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் சாலையின் குறுக்கே எதிர் திசையில் ஓடத் தொடங்கினான். “நில்லுங்கள்! சுடுங்கள் அவனை!” என்று பரசுராமன் கத்தினார். அடுத்த கணமே காரின் பின் இருக்கையில் இருந்த ஆயுதம் ஏந்திய ஆட்கள் துப்பாக்கியுடன் இறங்கினார்கள். உப்புப் பாத்திகளின் முடிவில் தொடங்கிய அந்த இறுதி வேட்டை, இப்போது அதிகாலை நெடுஞ்சாலையின் இரத்தக் களமாக மாறிப்போனது.