சுரங்கப்பாதை சதி

சுரங்கப்பாதை சதி

செம்புவண்ணக் கோட்டையின் கருங்கற்கள் பதித்த தரவறைகள் இரவின் அமைதியில் மேலும் மர்மமான தோற்றத்தைத் தந்தன. நிலவொளியும் ஊடுருவ முடியாத அந்த நெடிய இருண்ட தாழ்வாரத்தில், செங்கற்களின் இடையே மெல்லிய காற்று ஊடுருவிச் செல்லும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது. அரச சபையில் அமைச்சர்களின் நேரடி மிரட்டல்களை எதிர்கொண்ட பிறகும், மதிவாணனின் கண்களில் பின்வாங்கும் சோர்வு தெரியவில்லை. மாறாக, அவனது கூர்மையான பார்வையில் உறுதியும் தெளிவும் கூடிருந்தன. அவனுக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்த இளவரசி இளக்கியா, தன் கையில் இருந்த பாரம்பரிய வெண்கல விளக்கைச் சற்று உயர்த்திப் பிடித்தாள்.

‘மதிவாணன், நாம் எடுக்கும் இந்த முடிவு சாதாரணமானதல்ல. அமைச்சர்கள் இவ்வளவு வெளிப்படையாக நம்மை எதிர்க்கிறார்கள் என்றால், அவர்கள் கோட்டையின் ஆணிவேரையே ஆட்டிப் பார்க்கிறார்கள் என்று அர்த்தம்’ என்று இளக்கியா தன் குரலைக் தாழ்த்திப் பேசினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த டென்ஷன் அவளது ராஜரீகத் தைரியத்தால் மறைக்கப்பட்டிருந்தது.

‘அரசி, பயம் நமக்கல்ல; ஊழல் செய்பவர்களுக்குத்தான் இருக்க வேண்டும். முந்தைய கருவூலப் பொறுப்பாளர் எதற்காகக் கொல்லப்பட்டார் என்ற உண்மை இந்தச் சுரங்கப்பாதையின் முடிவில்தான் இருக்கிறது’ என்றான் மதிவாணன். அவனது உறுதியான குரல் இளக்கியாவுக்கு ஒருவிதமான பாதுகாப்பையும், அதே சமயம் மனதிற்கு நெருக்கமான நம்பிக்கையையும் தந்தது.

அவர்கள் இருவரும் இறங்கிய அந்தப் பழைய சுரங்கப்பாதை, கோட்டையின் நூலக அடித்தளத்திலிருந்து தொடங்கி தெற்கு எல்லையில் உள்ள நிலத்தடி நீர்க் குகை வரை செல்லும் நீளமான வழித்தடமாகும். இதற்கான பிரத்யேகக் குறியீடு ‘செம்பு-நீர்-ஏழு’ என்பது அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த இரகசியமாகும். கற்சுவர்களில் காலத்தின் தூசிகள் படிந்திருந்தன. வௌவால்களின் சத்தமும், சொட்டச் சொட்ட நீரும் அந்த இடத்தை மேலும் திகிலூட்டுவதாக மாற்றின. எனினும், இருவருக்கிடையேயான இந்த ஆபத்தான பயணம் அவர்களின் காதலை வார்த்தைகள் இல்லாமல் ஆழப்படுத்தியது. ஆபத்து நெருங்க நெருங்க, ஒருவருக்கொருவர் தரும் ஆதரவு அவர்களின் இதயங்களை இணைத்தது.

சிறிது தூரம் கடந்ததும், சுரங்கப்பாதையின் இறுதிப் பகுதியிலிருந்து வெளிச்சம் தெரிவது போலவும், மனிதர்களின் உரையாடும் சத்தமும் காதில் விழுந்தது. மதிவாணன் தன் கையை நீட்டி இளக்கியாவை நிறுத்தச் சொன்னான். இருவரும் மிக எச்சரிக்கையாக ஒரு பெரிய தூணின் மறைவில் பதுங்கிக் கொண்டனர். அங்கே கோட்டையின் மூத்த அமைச்சர்களில் ஒருவரும், வணிகரான செட்டியாரும் சில ஆவணங்களை அவசரமாகப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் காலடியில் பெரிய பணப் பெட்டிகளும், நிலத்தடி நீரை எந்தெந்தக் கிராமங்களுக்குத் திசைதிருப்ப வேண்டும் என்ற புதிய வரைபடங்களும் விரித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன.

‘இந்த முறையும் மதிவாணன் தப்பித்து விட்டால், நாம் செய்த அனைத்து வேலைகளும் வீணாகிவிடும். அவனுக்கு இந்தச் சுரங்கப்பாதையின் குறியீடு எப்படித் தெரிந்தது?’ என்று அமைச்சர் கோபத்துடன் தன் பற்களைக் கடித்தார்.

அதைக் கேட்ட செட்டியார் நயவஞ்சகமாகச் சிரித்துவிட்டு, ‘கவலைப்படாதீர்கள் ஐயா. அவன் நூலகத்தில் தேடி எங்கு சென்றாலும், இந்த இரகசிய ஆவணங்கள் நம் கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கின்றன. இன்னும் இரண்டு நாட்களில் முற்றிலுமாக நீரைத் திசை திருப்பிவிட்டால், கோட்டை மக்கள் தாங்களே கலகம் செய்வார்கள். அப்போது இளக்கியாவின் ஆட்சியும் தானாகக் கவிழ்ந்துவிடும்’ என்றார்.

தூணின் மறைவில் நின்று இதைக் கேட்ட மதிவாணன், தன் பாக்கெட்டிலிருந்த சிறிய பதிவு கருவியை (பதிவுக் கருவி) எடுத்து அந்தப் பேச்சுகளைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யத் தொடங்கினான். இளக்கியா தன் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு, அந்தத் துரோகிகளின் முகங்களை தன் கண்களால் அளவெடுத்தாள். தன் சொந்தக் குடும்பத்திற்கும் மக்களுக்கும் எதிராகச் செயல்படும் இவர்களை உயிருடன் விடக்கூடாது என்ற உறுதி அவளது முகத்தில் நிழலாடியது.

மதிவாணன் இன்னும் சில கோணங்களில் சான்றுகளைப் பதிவு செய்ய முற்பட்டபோது, அவனது கைத்தவறிப் பதிவு கருவி சிறியதொரு கல் மீது பட்டுச் சத்தத்தை எழுப்பியது. அந்த அமைதியான குகைக்குள் அந்தச் சத்தம் எதிரொலித்தது. அமைச்சரும் செட்டியாரும் உடனடியாக உஷாராகிவிட்டனர். ‘அங்கே யார் இருப்பது? வெளி வாருங்கள்!’ என்று அமைச்சர் கத்தினார்.

காவலாளிகளின் காலடிச் சத்தங்களும், ஈட்டிகள் உரசும் ஒலியும் அந்தச் சுரங்கப்பாதை முழுக்க எதிரொலித்தது. மதிவாணனும் இளக்கியாவும் உடனடியாக அங்கிருந்து பின்வாங்க முயன்றனர். ஆனால், அதிர்ச்சியளிக்கும் விதமாக, அவர்கள் உள்ளே வந்த பிரதான நுழைவாயில் பாறைகள் சரிந்து திடீரென அடைபட்டது. எதிரிகள் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொள்ள, வெளிவரும் வழி முற்றிலுமாக அடைபட்டு நின்றது. இருபுறமும் ஆபத்து அவர்களை நெருங்கியது.